หัวข้อ : Iron ศาสนโลหะ(จบ) ข้อควา� : ตอนนี้เลือดผมฉีดพล่านไปทั่วทั้งตัว มือสองข้างก็กำแน่นจนสั่นระรั� ไอ้กระป๋องสังกะสีพวกนี้มันกล้าดียังไ� ฮึ่ม.. ร้อยโทหญิงคนนั้นต้องรับผิดชอ� รวมทั้งพวกหัวสนิมที่อยู่ข้างล่างนั่นด้วย ใช�! ต้องติดต่อกับสถานีรับภาคพื้นดินนั่� ให้พวกนั้นขึ้นมาจัดการเก็บกวาดไอ้พวกนี้ลงไ� อะฮ้�.. ผมรีบเดินหันหลังกลับออกไปทางประตูหน้าทันที ลูกน้องของผมยังคอยอยู่ที่นั่นด้วยสีหน้ากังวลไม่น้อ� ก็ยังด� อย่างน้อยก็ยังมีคนที่อยู่ข้างผมล่ะนะ " ว่ายังไงครับนา� พวกมันคิดอะไรกันอยู่ " " กำลังพบหนทางสว่างอยู่มั้� " ผมเร่งฝีเท้าแต่ละก้าวให้เร็วขึ้นไปทางห้องวิทยุ เดี๋ยวก่อนเถอะน่� ฮึ่ม... " นี่นายกำลังจะไปห้องวิทยุ ใช่มั้ยครั� ผมว่าอย่าดีกว่านะครั� " " ในเมื่อแกรู้แล้วจะถามทำไ� รีบไปเตรียมตัวส่งสัญญาณฉุกเฉินได้แล้� " " ถ้าผมทำได้ผมคงไม่ต้องมาเดินตามนายอย่างนี้หรอกครั� " นี่มันพล่ามอะไรของมันวะเนี่ย ผมนึกในใจขณะที่เดินกึ่งวิ่งไปที่ห้องวิทย� ตรงหน้าห้องวิทยุก็มีสภาพเหมือนห้องควบคุม หุ่นสองตัวยืนเฝ้าประตูไว้ด้วยท่าทีไม่เป็นมิตรเท่าไ� เอาล่ะสิ สถานการณ์ตอนนี้เริ่มไม่ค่อยดีซะแล้� " เอาล่ะ.. ชั้นต้องการรายงานว่าตอนนี้ยังมีส่วนใหนบ้างที่คนยังควบคุมอยู่ " " นอกจากที่พักกับห้องเสบียงแล้วก็คงจะมีที่ห้องสมุดกับหอสังเกตุการน่ะครับ " " นี่หมายความว่ายังไ�! ชั้นว่าตอนมามันมีแค่ 15 ตัวเองนี่หว่� แล้วมันจะยึดสถานีเราได้ง่ายๆได้ยังไง เฉพาะห้องควบคุมที่เราไปมามันก็ไม่ต่ำกว่า 10 แล้วนะโว้ย " " ผมก็ไม่แน่ใจนะครับแต่ว่า พวกที่คุมเตาปฎิกรณ์เห็นพวกหุ่นเดินออกมาจากที่นั่นเรื่อยๆเลยครั�" " เรื่องนี้มันชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ.. ตอนนี้แกรีบไปรวบรวมคนที่ยังอยู่ในสถานีมาให้หมด คิดว่าคงจะยังไม่มีใครโดนทำร้ายหรอก แล้วพยาายามให้เหลือคนไว้อย่างน้อ� 2 คน ในส่วนที่หุ่นยังไม่เข้าไ� พยายามกันพื้นที่ที่เหลือไว้ให้ได้แล้วอีกครึ่งชั่วโมงมาเจอกันที่ห้องสมุดแล้วกัน เร็ว! รีบไปได้แล้ว " ผมสั่งการเลขาผู้ซื่อสัตย์ของผมไป แล้วก็เดินขึ้นไปที่ห้องสมุดทันที ผมต้องรู้ให้ได้ว่าไอ้หัว(ตัวหัวหน้า)มันไปได้ความคิดบ้าบอพันนั้นมาจากไห� ผมพลาดมาตั้งแต่ต้นแล้วที่ปล่อยให้พวกมันเข้าไปยุ่มย่ามในเตาปฎิก� อุปกรณ์ที่มีอยู่ที่นั่นมันก็โรงงานดีๆนี่เอ� พวกมันคงจะยึดที่นั่นเป็นฐานปฎิบัติการผลิตหุ่นลูกมืออกมาเรื่อยๆ เอาล่ะ.. ตอนนี้ผมต้องไปหาต้นตอของงี่เง่านี่ซะแล้ว หลังจากที่จมอยู่ในกองหนังสือกับลูกน้อง 20 ชีวิ� นานกว่� 3 ชั่วโม� ตอนนี้ผมคงได้แต่โทษความครอบคลุมของเนื้อหาที่มีในนี� พวกหุ่นคงจะได้วิธีการผลิตพวกเดียวกันไปจากที่ห้องสมุดนี่แหล� ตั้งแต่วิธีการวางแบบสมองโพรสิตรอ� จนถึงการเชื่อมโครงข่ายระหว่างแต่ละยูนิ� แต่ตอนนี้ผมยังไม่เห็นจะมีสาเหตุของความเชื่อที่หุ่นนั่นอุตริคิดขึ้นมาเล� " นี่รึเปล่าครับหัวหน้� " เสียงเลขาของผมดังมาจากอีกด้านของกองหนังสือกองโ� " คงจะเป็นเล่มนี้แหละครั�.. วิเคราะห็ไบเบิลฉบับสอง " ผมพลิกๆดูหนังสือโบราณเล่มนี้อย่างละเอียด เนื้อหาข้างในส่วนใหญ่จะพูดถึงหนังสือที่เป็นหัวใจของศาสนาหนึ่งในอดี� แจกแจงเนื้อหาข้างในรวมถึงวิเคราะห์ที่มาไว้อีกด้ว� " หึ... นี่แ�.. ลองอ่านตรงนี้ดูแล้วบอกฉันมาซิว่าตัวแกเองเข้าใจยังไ� " ผมส่งหนังสือให้คนที่อยู่ใกล้ตัวผมที่สุดอ่า� " ...." " .... ฉิบหายแล้วนา�! ไอ้พวกนั้นคิดว่า เตาปฎิกรณ์เป็นพระเจ้าของมั� " ผมหัวเราะขึ้นมาดัง� ทันท� ฮ่าๆๆๆๆๆ�... ไอ้หุ่นงี่เง่านั่นมันคิดอะไรของมันกันแน่วะเนี่ยก็จริงอยู่ที่ว่าเตาปฎิกรเป็นสิ่งที่ให้กำเนิดพวกมันขึ้นม� ให้พลังงานแทนปัจจัยต่างๆที่พวกมนุษย์ต้องกา� แถมถ้าพวกมันเกิดเสียหายก็ต้องกลับไปที่เตาปฎิกรเพื่อซ่อมแซม (คงจะคล้ายๆกับเวียนว่ายตายเกิดนั่นแหล� ) หึ�.. ลงถ้ารู้ที่มาของปัญหาแล้วก็ง่ายเข้� เดี๋ยวผมคงต้องไปเจรจากับไอ้หัวหน่อยแล้� ........................ " คุณยังมีอะไรจะพูดกับผมอีกรึไงครั� " " ชั้นว่าแกกำลังเข้าใจผิดอะไรบางอย่างแล้� " " หวังว่าผมคงจะเข้าใจในคำพูดของคุณ.. เชิญว่ามาเลยครับ " " ไอ้เตาปฎิกรที่พวกแกเคารพน่ะไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่าพระเจ้าหรอ� " " นี�... อย่างน้อยคุณก็น่าจะเคารพในความคิดของผู้อื่นบ้างนะครั� " " ก็จะให้ชั้นพูดยังไงล่ะโว้ย " " แล้วพระเจ้าในความหมายของคุณเป็นยังไงล่ะครั� " " ก็.. แบบว่า ท่านเป็นคนที่สร้างมนุษย์ขึ้นมา ชี้ทางให้มนุษย์สามารถกลับไปสวรรค์ได้ " " แล้วสวรรค์ของคุณน่ะมันเป็นยังไงล่ะครับ " " ชั้นจะไปรู้ได้ยังไงว� ก็ชั้นยังไม่ได้ตายนี่หว่� " " งั้นคุณก็ไม่มีสิทธิที่จะมาต่อว่าพระเจ้าในความคิดของผ� คุณเองยังไม่รู้จักท่านในความหมายของคุณเองเลย " " ก็... " .......................... การสนทนาที่น่าเบื่อหน่ายจะลงภายในเวลาไม่ถึ� 15 นาที ข้อสรุปจบลงที่พวกผมโดนกักบริเวณให้อยู่แต่ในที่พักอาศัย และห้องเสบียงเท่านั้� ในตอนเย็นวันนั้นเองก็มีคนงานที่เป็นตัวแทนมาพบผมกับเลขา " นายครั�.. พวกผมทนสภาพนี้ไม่ไหวแล้วนะครับ " " ก็จะให้ชั้นทำยังไงละวะ สู้กับพวกมันรึไง " " อย่างน้อยก็ให้ไม่ถูกขังอยู๋ในห้องนอนตัวเองอย่างนี้ก็ยังดีครั� " " ชั้นจะลองพยายามดูเท่าที่จะทำได้แล้วกัน ตัวฉันเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าพวกแกซักเท่าไรหรอ� " คล้อยหลังตัวแทนคนนั้นไ� ผมเองก็กลับมานั่งในห้องรวม มีหัวหน้าหน่วยควบคุมย่อยๆที่เคยมีกับเลขาของผ� ซักพักก็มีคนเอ่ยปากถามเกี่ยวกับความคิดคร่าวที่ผมพอจะรู้เกี่ยวกับสาเหตุของศาสนาย่อยๆที่เกิดขึ้นในสถานีของเร� แล้วพอหลังจากผมเล่าให้ฟังเรียบร้อย แล้ว เลขาของผมก็เอ่ยปากขึ้นมา " นายครั�.. " " อะไรอีกล่ะ " " ผมมีความคิดอย่างหนึ่งที่น่าจะใช้ได� " " ตอนนี้มันก็เลวร้ายที่สุดแล้ว แกยังจะทำอะไรอีก เอ้า.. ว่าม� " " ก็ถ้ามันคิดว่าเตาปฎิกร ให้กำเนิดพวกมั� " " ทำไมเราไม่ประกอบหุ่นที่ง่ายๆ มาให้พวกมันเห็นละครับเผื่อว่าพวกมันจะเห็นเราเป็นพระเจ้าบ้า� " เหมือนกับมีคนฉายไฟลงในสมองผมเล� หลังจากเจรจาขอห้องอุปกรณ์อย่างยากลำบากกับหุ่นระยำพวกนั้นแล้ว ผมก็รวบรวมช่างเทคนิคที่มีทั้งหมดมาในห้อง โธ่เว้�.. ทั้งที่แต่ก่อนเป็นห้องของพวกผมไว้ประกอบอะไรเล่นๆแท้ๆ " งานของเราตอนนี้ยังไม่แน่ว่าจะสำเร็จหรือเปล่า " ผมเอ่ยปากชี้แจงก่อนที่จะเริ่มงาน " แต่ชั้นแน่ใจว่าทุกคนอยากจะลองเป็นพระเจ้าของพวกหุ่นเวรนั่นดูซักครั้งแน่� " พอเริ่มงานไปได้นิดหน่อยก็มีปัญหาเกี่ยวกับโครงสร้างพื้นฐานเล็กน้อ� แต่ก็ผ่านไปได้โดยอาศัยขาเตียงที่เลื่อยมา ทุกอย่างดำเนินไปด้วยดีจนกระทั่งวันที่สาม หลังจากเชื่อมส่วนควบคุมประจุในสมองโพรสิตรอนเรียบร้อยแล้ว ผมก็บอกให้ทุกคนถอยห่างไปข้างหลัง แล้วอีกสองสามวินาทีผมก็กลั้นหายใจพร้อมกับสับสวิตท์ เสียงครางหึ่งๆของมอเตอร์ เสียงปี๊บตามข้อต่อต่าง� จนในที่สุดหุ่นยนต์หน้าตาพิกลก็ลืมตาขึ้� " ครับ.. " " เอาล่ะ ตอนนี้นายเดินตามชั้นมาก่อนก็แล้วกั� " " ครับ " สิ้นเสียงตอบรับของหุ่นที่พวกผมประกอบเองดังขึ้น ช่างทุกคนต่างโห่ร้องขึ้นมาทันท� ตัวผมพองด้วยความดีใจกับเสียงที่ได้ยินจริงๆ ต่อมาผมก็เลือกคนที่คิดว่าชำนาญเกี่ยวกับหุ่นตัวนี้มากที่สุดพร้อมกับเรียกเลขาประจำตัวไปที่ห้องควบคุม เพื่อเจรจาเป็นครั้งสุดท้าย " เอาล่ะ ไอ้หัวบรรลัย... ชั้นมีบางอย่างมาให้แกด� " " คิดว่าคุณจะยอมเข้าใจแล้วซะอี� " ผมยังไม่ทันฟังก็หันหลับไปเรียกให้หุ่นที่พามาด้วยเข้ามา " เข้าไปหาพวกที่คล้ายๆกับแ� แล้วพวกนั้นจะบอกเองว่าแกควรจะทำอะไ� " หุ่นพิการตัวนั้นเดินกะย่องกะแย่งไปที่เก้าอี้ของผมที่ไอ้หัวนั่งอยู่ ผมเห็นพวกมันคุยกันเองซักพักแล้วก็มีหุ่นอีกตัวมาพาหุ่นท่าทางน่าเกลียดของผมออกไป พวกมันอีกสองสามคนเข้ามาถามช่างที่ผมเอาตัวมาด้ว� เห็นได้ชัดว่าช่างคนนั้นรู้สึกกลัวไม่น้อยกับการล้อมหน้าล้อมหลังด้วยหน้าโลหะมากมาย แต่เขาก็ยังตอบคำถามเหล่านั้นได้เป็นอย่างดี " ผมขอชมเชยนะครับว่าคุณประกอบเขาขึ้นมาได้ดีมาก " " เห็นรึยังว่าชั้นก็ทำหน้าที่ของพระเจ้าที่แกคิดได้ " " ไม่หรอกครั� " " เพราะฉะนั้�... เฮ้ย! แกว่าอะไรน� " " พวกคุณทำงานได้ดีมากแม้ว่าจะไม่ค่อยมีอุปกรณ์ก็ตาม แต่ว่าคุณเองก็ยังต้องอาศัยท่านในการให้ชีวิตแก่หุ่นที่น่าสงสารตัวนั้นอยู่ดี " " แกพูดอะไรชั้นไม่รู้เรื่อ� " " ก็ท่าน... เตาปฎิกรในภาษาของคุณ เป็นคนประจุแรงดันให้หุ่นตัวนั้�... ไม่ใช่คุ� " " ก็ชั้นสร้างมันขึ้นมากับมือนี่น� แต่ไม่มิสิ่งมีชีวิตไหนที่สร้างพลังงานได้เองหรอ� มันก็จริงที่ชั้นยังต้องอาศัยไฟฟ้าผ่านสายไฟจากเตาปฎิก� แต่พวกแกจะเอายังไงอีกเล่� " " ท่านแค่ยืมมือพวกคุณเท่านั้นเอง ไม่ได้หมายความว่าคุณจะมีฐานะเท่ากับท่านนี่นา " " ก็แล้วยังไ�.. ชั้นเสียเวลาไปไม่น้อยกับหุ่นน่าเกลียดนั่นยังไม่พอรึไ� " " ก็คุณทำได้แค่นั้นนี่ครับ " " นี่แกต้องการให้ชั้นประจุพลังงานให้พวกมันด้วยตัวเอง.. ถูกรึเปล่า " " ผมว่าคุณก้าวร้าวเกินไปแล้วนะ นั่นไม่ใข่หน้าที่ของคุณเลย ถ้าคุณอยู่เฉยๆรอที่จะออกไปจากที่นี่แต่โดยดีก็คงจะไม่เป็นไร " " แกมีสิทธิอะไรมากำหนดว่าพวกชั้นต้องไปไห� หรือว่าทำอะไ� " " ก็ไม่ได้กำหนดหรอกครั� แต่เพื่อความสะดวกต่อการปฎิบัติการภายในนี� พวกคุณจะต้องหยุดทำงานซะหรือไม่ก็ออกไปจากที่นี่" " นี่นายหมายความว่าไ� " " ก็ตามที่ผมบอกนั่นแหล�.. ตอนนี้คุณเป็นรุ่นเก่าไปแล้� " " แต่ชั้นเป็นมนุษย์น� แกเป็นแค่ของที่ชั้นประกอบขึ้นมาเท่านั้� " " นั่นก็เป็นวิธีคิดของคุ� ผมไม่จำเป็นต้องคิดเหมือนคุณนี่.. " " ดังนั้นคุณก็ควรจะถูกแยกชิ้นส่วนได้แล้ว.... ลาก่อน " ............................. มันก็ประหลาดดีอยู่หรอก ปรกติหุ่นจะไม่ทำร้ายมนุษย์นี่หว่� ไม่ว่าในกรณีไหนๆด้วย ถ้าหากว่าครูสมัยมัธยมไม่ได้โกหกผมล่ะก็นะ พวกมันบอกว่าอีกสามวันจะส่งพวกผมออกนอกสถานีแต่ไม่ได้บอกเลยว่าจะไปที่ไหน ข่าวร้ายครั้งนี้กระจายไปรวดเร็วมาก คนงานหลายคนลองที่จะใช้กำลังกับเหล็กพวกนั้นดูมาหลาายครั้งแล้ว แต่ก็ปล่าวประโยชน์ ตอนนี้เท่าที่ทำได้ก็มีเพียงแอบขึ้นไปบนหอสังเกตุการณ์แล้วก็คอยดูสิ่งต่างๆเท่านั้นเอ� ในวันสุดท้ายก่อนที่ผมกับคนของผมจะถูกส่งกลับนั่นเอง " นายครั�! แย่แล้� " " อะไร.. ยังจะแย่ไปกว่านี้อีกรึ " " นายตามผมขึ้นมาที่หอสังเกตุการดีกว่าครั� ผมได้แต่ภาวนาว่าผมคงจะตาฝาดไปเท่านั้นเอง " ที่หอสังเกตุการนอกจากจะมีกล้องชนิดต่างๆแล้วยังประกอบด้วยมาตรวัดที่ระบุปริมาณรังสีที่จะมีผลต่อลำแสงพลังงานด้ว� แม้ว่าจะตั้งลำแสงได้ตรงขนาดที่อยู่ตรงกลางจานรับขนาดสองกีโลได� แต่ถ้ามีอนุภาคหรือรังสีมารบกวนระหว่างทางแล้วล่ะก� มันก็ไม่ต่างอะไรกับลำแสงที่ไม่ได้เล็งนั่นแหล� ผมขึ้นไปที่ห้องสังเกตุการสำเร็� ที่มาตรวัดต่างๆอยู่ในสภาพปรกติยกเว้นอีกอันหนึ่� " เอาแล้วไ� ... พายุอิเล็คตรอน !! " ในบรรดาสิ่งรบกวนทั้งหลายแหล่ พายุอิเล็คตรอนหรือว่าลมสุริยะนับว่าเลวร้ายที่สุดแล้ว การจะแก้ไขมุมยิงจำเป็นต้องอาศัยฝีมือพอๆกับการนำเรือฝ่าเข้าไปในพายุทีเดีย� นี่ถ้าผมสามารถติดต่อกับข้างล่างได้ก็ยังว่าไปอย่า� อย่างน้อยก็ยังอพยพคนออกไปได้บ้าง " คิดว่าอีกครึ่งชั่วโม� คงจะผ่านเข้ามาในช่วงเล็งของเราครับ " " แล้วระบบปิดเลนส์พลังงานฉุกเฉินล่� " " ไม่มีประโยชน์หรอกครับนาย หุ่นยึดส่วนนั้นไปนานแล้ว พวกเราทำอะไรไม่ได้เล� " " แล้วถ้�.. " " หึ!.... ช่างเถอะ แกอยู๋ที่นี่กับฉันก็แล้วกั� " " นายจะทำอะไรหรือครั� " " ตอนนี้ยังจะทำอะไรได้อีกล่ะ ชั้นอยากอยู่ที่นี่ ก็แค่ต้องการดูวินาทีที� เมืองที่ชั้นจากมาจะกลายเป็นเถ้าถ่า� ถ้าจะเป็นสิ่งที่ทำได้ก็คงเป็นการสวดภาวนาล่ะมั้� ยังไงชั้นก็ไม่มีคนให้เป็นห่วงอยู่ที่ข้างล่างนั่นอยู่แล้วนี�.. อีกอย่างนะ แกเองก็อย่าไปบอกคนที่อยู่ข้างนอกก็แล้วกั� พวกนั้นมีหวังได้แห่กันไปให้หุ่นนั่นขยี้เอาแหงๆ ชั้นไม่ต้องการให้มีการสูญเสียมากไปกว่านี้อีกแล้ว " " ครับ " เลขาของผมรับคำสั้น� แล้วก็เงียบไ� แล้วก็ไนไปหาที่นั่งข้างๆผม นั่งลงแล้วก็เอามือทั้งสองข้างยกขึ้นมาปิดหน้า ผมนั่งนึกทบทวนทุกอย่างที่ผมทำมาในสถานีแห่งนี� ตั้งแต่การมาเดินเครื่องครั้งแร� การวางระบบงานที่ยุ่งเหยิ� จนถึงครั้งแรกที่ผมปรับแต่งมุมยิงเองแล้วช่วยให้เมืองรอดพ้นจากวิกฦติได� ช่างหัวมันเถอะ! ยังไงซะพวกที่เอาเศษเหล็กระยำพวกนั้นขึ้นมาบนนี้ก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิตอยู๋แล้ว ผมเสียดายอยู่อย่างเดียวที่ว่าพวกมันเอาคนที่ไม่รู้เรื่องตามไปด้วยมากเหลือเกิน เวลาครึ่งชั่วโมงมันไม่นานเลย อีกไม่ถึ� 15 วินาที ผมทำได้แต่เพียงพึมพำสวดภาวนาเงียบๆ 10........ 9....... 8...... ...... .... ... 2. แล้วตาของผมก็หลับสนิทแน่นแล้วก็เฝ้าร� มีใครบ้างที่กล้ามองการทำลายล้างครั้งใหญ่ขนาดนี้ด้วยตาตัวเอ� เสียงของการระเบิดข้างล่างคงไม่มาถึงที่นี่หรอ� ดังนั้นผมจึงไม่จำเป็นต้องยกมือมาปิดหูตัวเอ� แล้วก็รอ.... ............................... " นายครั�.. มั� มันไม่เบี่ยงเลยครั� ลำแสงที่ยิงไปไม่เบี่ยงเลยแม้แต่องศาเดียวเลยล่ะครับ ผมเองยังไม่อยากเชื่อเล� " " เฮ้ย! มา.. ฉันเช็คเองดีกว่า " เหมือนปาฎิหารย์เลย! มุมที่ผิดปรกติมีแค่การแกว่งเล็กน้อ� แต่รัศมีก็แค่หกหรือเจ็ดร้อยเมตรเท่านั้นเอง เทียบกับมุมยิงจากข้างบนแล้วก็ยังวัดไม่ได้เลยด้วยซ้� ผมวิ่งออกมาจากหอสังเกตุการตรงไปที่หอควบคุมทันท� น้ำตาที่ไม่เคยไหลออกมานานก็ไหลออกมาโดยที่ผมเองก็ไม่ได้พยายามกลั้นไว้เล� ระหว่างทางผมหกล้มหลายต่อหลายครั้งกว่าจะถึงห้องควบคุม ยามที่อยู่ข้างหน้าไม่ทันกับความเร็วในการเข้าไปของผ� จึงได้แต่ยืนชงักอยู๋ด้านนอ� " ไอ้หัว แกอยู๋ที่ไหน " " ผมคิดว่าคุณจะทำใจได้กับการแยกชิ้นส่วนแล้วซะอีก " " ช่างเรื่องนั้นก่อนเถอะ แต่แกจัดการกับพายุนั่นได้ยังไง ชั้นไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลย " " ผมก็แค่ทำตามที่ผมได้รับมอบหมายจากท่านผู้นั้นผ่านทางมาตรวัดต่างๆที่นี� ก็แค่นั้นเอง คุณเองก็เคยทำหน้าที่นี้มาก่อนนี่ " " ฮ้�... แกคิดว่ามาตรนั่น.. ฮ่าๆๆๆ " เหมือนกับว่าโชคมาช่วยผมเอาตอนสุดท้าย ไอ้หุ่นนั่นคิดว่ามาตรวัด อุ้บ.. เป็นบัญชาสวรรค์ของพระเจ้าเตาปฎิกรของมั� ฮ่าๆ... ถ้าเป็นอย่างนี้ผมก็ไม่ต้องห่วงอะไรอีกแล้� หน้าที่ที่เป็นภาระมาหลายปีของผมมีสิ่งที่จะมาแบกรับและทำแทนแล้ว ฮ่าๆๆๆๆๆ� ในคืนนั้นเองผมก็มีปาร์ตี้เล็กๆที่ห้องเสบียงโดยที่คนงานทั้งหมดได้รับเชิ� แต่คนส่วนใหญ่ไม่รู้สาเหตุของความน่ายินดีครั้งนี้เล� แล้ววันรุ่งขึ้นก็มีกระสวยมาส่งเสบียงตามปรกติ " เป็นยังไงบ้างล่ะคะ ฉันหวังว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยด� " ร้อยโทไอรีนตัวต้นเหตุก็ตามขึ้นมาเหมือนกับครั้งแรกที่เอาหุ่นนั่นขึ้นมาส่ง " โอ้ย.. ผมไม่อยากเล่าหรอ� ไม่รู้ว่าคุณรู้หรือเปล่าว่าที่นี่วุ่นวายกันขนาดไหน " " ทำไมหรือ หุ่นนั่นไม่น่าจะทำความยุ่งยากอะไรนี่นา " " คุณผิดพลาดอย่างหนึ่งนะ ที่ไม่วางระบบความคิดของหุ่นนั่นให้ดีกว่านี� แต่ก็ช่างเถอะหึๆ มันเป็นความผิดพลาดในความผิดพลาดน่ะ คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอ� โอ้ย..ผมยังขำไม่หายเลย ฮ่�...." " ชั้นว่าคุณคงจะมีปัญหากับสมองคุณมากกว่า " " ช่างเถอะ.. ตอนนี้ผมพร้อมที่จะกลับไปพักผ่อนแล้วล่ะ " " ชั้นคิดว่านั่นเป็นคำรับรองคุณภาพของแรงงานที่เราเอาขึ้นมาเที่ยวที่แล้วนะค� " " นั่นก็แล้วแต่คุณจะคิดแหละน� " ยังไม่ทันที่ผมจะพูดอะไรต่อ ไอ้คุณหั�.. พร้อมกับหุ่นอีกสองสามตัวก็ยกขบวนเดินมาหาผมพร้อมกับข้าวของต่างๆที่คนงานของผมเคยใช� โดยมีคนของผมเดินตามมาข้างหลั� " ผมเองคิดว่าอยากจะพูดอะไรบางอย่างกับคุณ ในฐานะที่ผมเองก็เสียมารยาทอย่างมากกับคุณไปมา� " ไอรีนทำท่าเหมือนจะพยายามพูดบางอย่างแต่ผมห้ามไว้ซะก่อ� " ผมว่าถ้าคุณฟังนี่แล้วคุณก็จะเข้าใจ " ไอรีนทำหน้าว่าเข้าใจดีแล้ว ผมก็หันกลับไปพูดกับหุ่นที่เดินมา " ก็เอาสิไหนๆชั้นก็ต้องไปอยู่แล้วนี่ " " ผมเคยบอกว่าพวกของคุณที่เป็นรุ่นเก่าจะต้องถูกนำไปแยกชิ้นส่ว� นั่นทำให้ผมเป็นกังวล การแยกชิ้นส่วนสำหรับหุ่นยนต์แล้วมันไม่หนักหนาเท่าไหร� มันก็เหมือนกับการปิดสวิตท์นั่นแหละ แต่สำหรับคุณแล้วมันไม่เหมือนกั� พวกคุณมีการสั่งสอนเกี่ยวกับความตายมามากเหลือเกิน ความตายของคุณรู้สึกว่าจะมีความหมายกับตัวคุณเองมากกว่าการแยกชิ้นส่วนสำหรับผ� " มันพูดเท่านี้แล้วหุ่นที่หิ้วของตามมาก็ยกของขึ้นยานไป " ตามประเพณีของคุณ การนำสิ่งของที่เคยใช้ไปด้วยคงจะทำให้คุณสบายใจมากกว่า ผมได้แต่เสียใจที่ไม่สามารถช่วยคุณได้ไม่ว่าคุณจะกังวลกับการเดินทางครั้งนี้แค่ไห� แต่ขอให้คุณจำคำพูดของผมไว้ก็แล้วกันนะครั� ความตายมันเหมือนกับการปิดสวิตท� คุณทำได้แค่เพียงรอให้พระเจ้าของคุณมาหยิบคุณลงจากหิ้งแล้วเปิดคุณใหม่เท่านั้นเอง " " หึ.. ชั้นขอบใจสำหรับความหวังดีของแกก็แล้วกั� " " ผมดีใจที่คุณคิดได้อย่างนี้นะครับ " " ขอให้แกทำหน้าที่เผื่อชั้นด้วยแล้วกัน " " แน่นอนครับ ลาก่อน " ผมทนรอจนพวกมันเดินไปหมดแล้วก่อนที่จะปล่อยก้ากออกมาเต็มที� ฮ่� � � � ไอ้หุ่นนั่นคิดว่าผมจะไปตายแฮ� แห�.. มันก็น่าคิดเหมือนกันนะที่พวกมันพูดกับผ� อุ้บ... ฮ่าๆ�... โดยไม่ต้องรอ ผมสั่งให้คนงานทั้งหมดขนของขึ้นเคริ่องพร้อมที่จะเดินทางกลับ มาถึงตอนนี้แล้� ส่วนใหญ่ของคนที่อยู่ในสถานีรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นแล้ว ต่างคนต่างก็มีความเห็นต่างกันไ� แต่ผมคนหนึ่งล่ะที่อยากจะลงไปพักร้อนกับเขาบ้า� พวกที่เหลือก็อยู๋ข้างบนนี้คอยดูหุ่นทำงานไปอีกซักพั� ผมไม่กังวลหรอกว่ามันจะคิดอะไรแผลงๆอีกบ้า� ขอแค่ให้มันทำงานได้ก็พอแล้� แต่มาคิดอีกทีมันก็ดีอยู่เหมือนกันนะที่หุ่นยนต์จะมีแนวคิดที่ป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ อย่างน้อยผมก็ได้เห็นตัวอย่างจากสังคมย่อยๆที่เกิดที่สถานีพลังงานย่อยนี่แล้วล่� 555555555555555555555555 จา� : ioroid - 03/09/2000 19:55

ข้อควา� : hey! this seems good, man! ^ ^ I just look through it 'coz have no time to read all but i will come back to read later for sure.... from what i see it's an interesting story.... จา� : Choco - 04/09/2000 20:37

ข้อควา� : ไอ้เห็� เจ๋งมากๆๆๆๆๆๆๆ แต่งเรื่องอีกนะเฟ้� จะมาอ่านอี� 55555555555555555555555555555555555555 จา� : Dai - 07/09/2000 01:21

ข้อควา� : โอ้ววว!! แต่งได้ยอดมากเลยครับเนี่� \^o^/ น่าจะลองส่งไปตามขายหัวเราะ หรือนิตยสารต่างด� จา� : A little lamb who passes by - 07/09/2000 16:33