หัวข้อ : ศาสนโลหะตอนที่ 2 ข้อความ : " ผมมีคำถามนิดหน่อยนะ.. " " ก็ว่ามาสิ " " ทำไมต้องเป็นที่ห้องสมุดด้วย ที่ที่มันควรจะอยู่ต้องเป็นเตาปฎิกรถึงจะถูก " " เจ้าตัวนี้มันพิเศษกว่าตัวอื่นนิดหน่อยน่ะ อืม.. จะเรียกมันว่าหัวหน้าก็ได้มั้ง " " ผมตามคุณไม่ทัน " " ..เอาล่ะ.. ชั้นได้ยินมาว่าที่นี่ต้องการคนที่มีความกล้าในการตัดสินใจ สามารถจัดการปัญหาเฉพาะหน้าได้ เจ้าหัวหน้าตัวนี้แหละที่จะมาจัดการปัญหานี้ มันมีสมองโพรสิตรอนระบบใหม่ ไม่ใช่รุ่นใหม่ มันสามารถนำเอาฐานข้อมูลที่มีอยู่มาประมวลผลใหม่ได้โดยไม่ต้องมีคำสั่งจากมนุษย์ หรือถ้าจะพูดให้ง่ายเข้าก็คือ มันคิดเองได้ " " มันก็ไม่เกี่ยวกันตรงไหน ยังไงคนก็มีความคิดที่เฉียบแหลมกว่าสมองไฟฟ้าพวกนี้อยู่แล้ว " " นั่นมันความคิดของคุณคนเดียว.. " " สำหรับมนุษย์แล้ว การตัดสินใจจะด้อยลงทันทีเมื่อมีอารมณ์ต่างๆมากดดัน ยิ่งมีสถานการณ์ที่อันตรายมากขึ้นเท่าไร ก็จะยิ่งทำให้ผิดพลาดได้ง่ายขึ้น ความลำเอียง ความหวาดกลัว ซึ่งต่างกับหุ่นที่คุณเองตั้งข้อรังกียจนักหนา มันมีตรรกที่แน่นอน ไม่มีอารมณ์มาเกี่ยวข้อง แล้วยังทำงานได้ตรงกับความต้องการมากที่สุด ยิ่งถ้ามีระบบอย่างที่เจ้าหัวหน้านี่มีละก็ พวกมันทั้งหมดจะสามารถจัดการและพัฒนาวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุดออกมาได้ " " คุณมัน.. คุณมันเป็นพวกเลือดเย็น " " ชั้นไม่จำเป็นต้องเชื่อฟังคุณนี่.. " ผมเดินออกมาเร็วเท่าที่ขาของผมจะทำได้ ผู้หญิงคนนี้ทำให้ผมรู้สึกสะอิดสะเอียน ยังไงก็แล้วแต่คนงานทั้งหมดของผมจะต้องมีที่อยู่ที่ถูกต้อง พวกกระป๋องเหล็กเดินได้จะไม่มีทางมาแทนเด็ดขาด ไอรีน (ผมขี้เกียจที่จะเรียกยศเต็มแล้ว) จัดการให้พวกแรงงานยกเว้นตัวหัวหน้าเขาไปดูแลในส่วนยิงรังสีของเตาปฎิกร ซึ่งแต่ก่อนที่นั่นจะมีคนควบคุมแขนกลให้ทำงานจากภายนอก ตอนนี้ผมโยกย้ายคนงานส่วนนั้นไปที่อื่นหมดแล้ว ก็ดีอยู่หรอกในด้านความปลอดภัย แต่ผมไม่มั่นใจเลยว่าซักวันหนึ่งผมเองจะไม่ถูกย้ายตามคนงานของผมเพราะไอ้พวกนี้ ส่วนเจ้าหัว.. ก็ไอ้ตัวหัวหน้านั่นแหละ แต่ตอนนี้มันคงยังได้แค่เป็นเฮดไปก่อน สองสามวันที่ผ่านมานี้มันหมกตัวอยู่แต่ในห้องสมุด โดยที่มีไอรีนคอยเฝ้าดูอยู่ แต่ก็แค่สองสามวันแรกเท่านั้นแหละต่อมาเห็นเธอว่ามันฉลาดพอที่จะหยิบหนังสือที่มีดูเองได้แล้ว แล้วตัวไอรีนเองก็กลับไป ก่อนกลับก็ยังฝากความคิดถึงเอาไว้ " หวังว่าคุณคงจะฉลาดพอที่จะไม่ทำให้ทรัพย์สินของรัฐบาลเสียหายนะ ไม่งั้นเรื่องคงไม่จบที่คุณโดนไล่ออกแน่ " แหม่.. ช่างเป็นคนที่ดีเสิศอะไรอย่างนี้ เฮ้อ.. อีกไม่กี่วัน เลขาหน้าห้องของผมก็กระหืดกระหอบเข้าห้องมา " โธ่เว้ย.. ชั้นบอกกี่ทีแล้วว่าอย่าพรวดพราดเข้ามาในนี้ " " ก็.. ก็ไอ้หัวน่ะสิครับมันมาบอกกับผมว่าจะคุยกับนายน่ะ " " หัว.. หัวไหนของแกวะ " " อ้าวนาย! ก็ไอ้หุ่นที่เป็นพี่ใหญ่ของพวกที่อยู่ในเตาปรมาณูไงครับ " ผมเดินออกไปข้างนอกพร้อมกับเลขาของผมทันที ดีนะที่เลขาของผมไม่ได้เป็นคนโง่อย่างที่ผมคิดไว้ มันกันให้หัว(หัวหน้าหุ่นยนต์) ออกไปอยู่ที่โกดังข้างล่างแล้วบอกว่าผมจะลงไปพบทีหลัง ไม่อย่างงั้นคนงานที่อยู่ในบริเวณเจรจาคงได้แตกตื่นกันใหญ่แน่ โกดังข้างล่างที่เป็นที่เก็บโลงเหล็กของพวกมันยังคงอยู่ในสภาพเดิม ดูเหมือนว่าพวกมันจะอาศัยโลงนี่ในการซ่อมบำรุงกันเองด้วย ดีแล้วล่ะเพราะว่าถ้าพวกมันเสียผมก็คงซ่อมไม่ได้หรอก.. ถึงแม้ว่าจะซ่อมเป็นก็เถอะ " ไหน! ใครที่มาขอพบฉัน " สักพัก ก็มีเสียงครางของมอเตอร์เดินมาหาผม ใบหน้าโลหะลอยมาอยู่ข้างหน้าผมพอดี ไม่รู้ว่าทำไมแต่ผมขนลุกขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ " แกก็ได้พบแล้ว มีอะไรจะพูดก็ว่ามา " " ผมคิดว่าคุณคงรู้จักผมแล้ว ผมมีบางอย่างที่คิดว่าคุณต้องทำความเข้าใจกับผมให้แน่นอน " " หืม.. ชั้นคิดว่าถ้าไม่มีคนสั่งแกจะไม่พูดซะอีก " " ผมมีคุณสมบัติพิเศษที่สามรถคิดเองได้นิดหน่อยครับ " " มีอะไรแกก็รีบว่ามา " การพูดคุยกับหัว ก็จบลงภายในเวลาไม่กี่นาที เนื่องจากพวกมันเห็นคนงานหลายคนป่วยเนื่องจากรังสี พวกมันจึงเรียกร้องให้พวกผมหยุดงานในส่วนของเตาปฎิกรลงทั้งหมดลง โดยที่มันเองจะทำงานในส่วนนี้แทนให้ อืม.. ผมเองก็มีปัญหาในด้านนี้มานานแล้วเหมือนกัน แม้ว่าหมอที่อยู่ข้างล่างจะจัดการโรครังสีได้เด็ดขาด แต่ก็ต้องอาศัยเวลาเหมือนกัน ทำให้ผมขาดคนในบางช่วง ช่างเถอะ..อย่างน้อยพวกมันก็ยังเป็นห่วงคนของผมอยู่บ้าง หลายเดือนที่ผ่านมาทำให้ผมมีโอกาสที่จะพูดคุยกับหัวมากขึ้น บางทีมันก็ทำตัวน่ารักน่าถีบอยู่บ้างเหมือนกัน เช่นมีอยู่ครั้งหนึ่งที่มันถามผมเกี่ยวกับหนังสือโบราณเล่มหนึ่ง.. รู้สึกจะเรียกว่า..ไบเบิ้ล รึไงนี่แหละ คำถามมันอยู่นอกเหนือความคาดหมายของผมจริงๆ " สิ่งที่พวกคุณเรียกว่าพระเจ้านี่อยู่ที่ไหนครับ " ผมถึงกับสำลักทีเดียว มันบ้าไหมล่ะที่วิทยาศาสตร์สุดกู่มาถามหาถึงสิ่งโบราณขนาดนี้ " แล้วแกจะรู้ไปทำไม มันไม่ใช่เรื่องที่แกควรจะรู้เลยนะโว้ย " ผมพูดกับมันได้แค่นั้น แล้วมันก็หายหน้าไปอีกหลายวัน รู้สึกว่ามันจะติดใจกับเรื่องนี้อยู่มากเหมือนกัน หึ ๆ อย่างน้อยพวกมันก็ไม่ได้น่ารังเกียจอย่างที่ผมคิดไว้หรอก พวกมันทำงานแทนผมมาหลายเดือนแล้ว จนพักหลังมานี่ผมแค่คอยควบคุมสั่งงานมันเท่านั้นเอง คนงานที่เหลือก็มีโอกาสสับเปลี่ยนกันลงไปพักร้อนมากขึ้น แรงงานแบกหามส่วนมากที่อยู่ในตอนนี้ก็เป็นพวกหุ่นยนต์ทั้งนั้น เฮ้อ.. รู้สึกว่าผมจะคิดมากไปในตอนแรกเท่านั้นแหละ คนงานที่ประท้วงในตอนแรกๆก็คงจะคิดเหมือนผมแหละตอนนี้พวกที่เหลืออยู่บนนี้ก็ไม่บ่นอะไรอีกแล้ว สบายใจดีจริงๆโว้ย ฮ่าๆๆ .................................... " นายๆ ตื่นทีเถอะ ไอ้เศษเหล็กพวกนั้นมันเล่นงานเราแล้ว " " ฮ้าว.. อะไรของแกวะ.. ฉันไม่ได้บอกให้มาปลุกซักหน่อย " " ก็ไอ้หัวระยำนั่นแหละนาย นายมากับผมก่อนดีกว่า.. เร็วๆหน่อยเถอะ " " เอ้า! อีกห้านาทีว้อย.. " ต่อมาผมกับเลขาก็มาเดินอยู่ที่ทางลงไปในห้องควบคุมด้านล่างสุด ที่นี่จะเป็นส่วนควบคุมลำแสงที่จะส่งพลังงานไฟฟ้าที่ได้ลงไปที่จานรับด้านล่าง แต่ผมว่าพวกหุ่นไม่ได้รับอนุญาติให้เข้ามาวุ่นวายในส่วนนี้นี่นา " มันเกิดอะไรขึ้น แกเล่ามาให้ชัดหน่อยซิ " " พวกหุ่นมันเข้าไปจัดการส่วนควบคุมข้างล่างแล้วครับ " " เฮ้ย.. มันเข้าไปได้ยังไง ฉันสั่งไม่ให้พวกมันเข้าไปนี่นา " " ไม่รู้สิครับ เห็นพวกมันบอกว่าอยากจะเจรจากับนายน่ะครับ " " .... " ผมคิดอะไรไม่ออกจริงๆ เท่าที่คู่มือมันบอก ก็มีแค่ว่าพวกมันจะทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดและจะไม่ทำอันตรายกับคนเด็ดขาด ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม อีกครู่หนึ่งผมเดินมาหยุดที่ด้านหน้าห้องควบคุม ตรงด้านข้างประตูแต่ละด้านมีหุ่นยืนยามอยู่สองตัวคอยกันไม่ให้คนอื่นเข้าไปนอกจากผม ฮึ่ม!.. นี่มันจะมากเกินไปหน่อยแล้ว ผมสาบานเลย.. ถ้าเขาจะเอาอะไรมาทดลองกับผมอีกละก็ผมจะซัดมันร่วงก่อนที่จะเอ่ยปากซะอีก ผมเดินผ่านประตูเหล็กเข้าไปด้านใน อันที่จริงผมก็คิดไว้แล้วว่าสภาพข้างในมันจะเป็นอย่างไรบ้างแต่ที่ผมเห็นมันยิ่งกว่าที่ผมคิดไว้อีก เก้าอี้ของเจ้าหน้าที่ทุกตัวถูกแทนที่ด้วยหุ่นยนต็ทั้งหมด ทุกตัวทำงานที่ผมเคยสั่งการกับคนอื่นไปเมื่อสองสามเดิอนที่แล้ว ไม่รู้ว่าพวกมันไปเรียนรู้มาจากไหน โธ่เว้ย.. เรื่องนี้ต้องเป็นไอ้หัวเวรนั่นแน่ๆ ตอนนี้มันอยู่ไหนวะ " ผมคิดว่าคุณคงกำลังตามหาผมอยู่ " เสียงสังเคราะห์แปร่งๆดังมาจาก.. เฮ้ย! ที่นั่งของผมนี่หว่า " ชั้นอยากรู้ว่าเหตุการณ์บ้าๆนี่คืออะไร " " ผมขอให้คุณใจเย็นๆแล้วฟังผมก่อนก็แล้วกัน " " ไม่! ชั้นจำได้ว่าสั่งไปแล้วว่าไม่ให้แกเข้ามายุ่งวุ่นวายที่นี่ ชั้นต้องการคำอธิบาย " " ก็ได้ เวลาที่ผ่านมาหลายเดือนนี้ผมได้พบอะไรบางอย่างในบันทึกของพวกคุณ สิ่งนั้นอ้างถึงบุคคลที่เป็นที่เคารพของพวกคุณเอง แล้วผมก็ได้ค้นพบว่าผมเหมาะสมกับหน้าที่ในการรับใข้เขาคนนั้นมากกว่าพวกคุณที่ทำหน้าที่ได้ไม่ค่อยตรงเท่าไรนัก " " ใคร ?.. ชั้นไม่รู้ว่าแกหมายถึงใคร " " ก็ที่พวกคุณเรียกกันต่าง ๆ นานา หลายชื่อแต่ผมเข้าใจว่าเรียกว่า "พระเจ้า" จะเหมาะสมกว่า" " อะไรนะ!.. ทำไมแกถึงมั่นใจในสิ่งที่แกมองไม่เห็นขนาดนั้น " " แล้วใครบอกว่าผมหาตัวท่านไม่พบล่ะ " " ก็แล้วท่านที่ว่ามันอยู่ที่ไหนล่ะ ชั้นไม่เห็นว่าแกจะออกไปค้นหาที่ไหนเลย " " ทำไมถึงคิดว่าผมต้องออกไปค้นหาด้วยล่ะ " " แกคงไม่พบพระเจ้าของแกในสถานีนี่หรอกนะ " " แล้วทำไมคุณถึงคิดว่าไม่ใช่ล่ะ... " " แกอย่ามากวนส้นชั้นนะโว้ย " ....................To be continued จาก : Rey postให้ ioroid - 02/09/2000 11:43