หัวข้อ : Angelic flower (ภาค : สวนดอกไม้ของคนบาป) ตอนที่ 20 ข้อความ : มีคำแนะนำอะไรด่าก็ได้ทิ้งไว้ได้เลยนะครับ ขอบคุณหลายๆ สำหรับตอนปรกติ 1 - 16 สามารถติดตามได้ที่ http://www.geocities.com/novelsmdm Angelic flower (ภาค : สวนดอกไม้ของคนบาป) - twentieth flower : Bell - เสียงกระดิ่งดังเข้ามา ประสาทรับรู้ของฉันตอบสนองเสียงนั้น ก่อนจะสั่งการให้หันไปดู มีเด็กสาวรุ่นเดียวกันกับฉันเดินมาด้วยกันสามคน ทั้งสามเป็นคนสวยที่เดินด้วยกันแล้วดูดีอย่างบอกไม่ถูกแต่ทำไมทุกคนมีเสียงกระดิ่งดังติดตัว เมื่อฉันถามเพื่อนกลายเป็นว่าคนที่ได้ยินมีเพียงฉันคนเดียว "เบญจมาศ" เสียงหนึ่งเรียกให้ฉันหันไปเพื่อนฉันถามว่า "เป็นอะไรไปสีหน้าไม่ค่อยดีเลย" "เปล่ากำลังคิดอยู่เสียงกระดิ่งนั้นไม่มีใครได้ยินจริงๆเหรอ" เพื่อนของฉันทำหน้าตางง "ฉันว่าเธอน่าจะมีอาการผิดปรกติในช่องหูแล้วละ ฉันเคยได้ยินมาว่าพวกนี้จะได้ยินเสียงอะไรแปลกๆที่เกิดจากลมในช่องหูนะ" ฉันพยักหน้าโดยไม่บอกว่าความจริงฉันได้เคยไปตรวจดูแล้ว ฉันปรกติทุกอย่าง ฉันจะลองถามใครสักคน "ขอโทษนะ ดาวเรือง" หญิงสาวคนนั้นหันมามองฉันก่อนยิ้มให้ ขณะเธอหยุดหอบหายใจอยู่ที่ลู่วิ่ง "มีอะไรเหรอเบญจมาศ" ดาวเรืองรู้จักชื่อฉัน "คือ เธอมีกระดิ่งอะไรติดตัวหรือเปล่า" เธอพยักหน้า "ดูดีๆสิที่คอของฉันยังไง" ฉันมองที่คอของดาวเรื่องเธอมีกระดิ่งอยู่กับปลอกคอสีดำมีสายหนังติดอยู่ลากยาวไปสักแห่งฉันมองตามสายหนังนั้นไปสุดที่ผู้ชายคนหนึ่ง เขาชื่อว่าเวสารัช อยู่ๆฉันก็เหมือนจะจำเขาได้ขึ้นมา เขายิ้มมาทางฉันก่อนที่ฉันจะวิ่งหนีไป มีเรื่องอะไรกับเวสารัช ฉันนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่ในห้องนอน ฉันเหมือนจะนึกออกแต่กลับนึกไม่ออก เหมือนกับว่าเวลาสักอย่างกำลังใกล้เข้ามา ฉันคิดอยู่นานเหมือนจะนึกอะไรออกอยู่แล้วแต่ในที่สุดก็นึกไม่ออก จนรอบๆตัวของฉันเปลี่ยนไปเป็นความมืดละฉันก็หลับไป เสียงกระดิ่งยังคงดังเมื่อฉันพบกับพวกเธอทั้งสามคน และห่างออกไปเมื่อพวกเธอเดินผ่านไป แต่ด้านหน้าของฉันกลับมีเวสารัชยืนอยู่ ฉันทำใจดีสู้เสื้อ ฉันเหมือนกับจำได้ว่าเขาหน้ากลัว เขาเดินมาใกล้ฉันยื่มมือเข้ามา ในตอนนั้นฉันกรีดร้องจนสินสติไป ฉันวิ่งหนีอะไรบางอย่างมันเร็วและมีหลายสิบคนหรือหลายสิบตนกันแน่ มันหนักและกระชากผมของฉัน ฉันกรีดร้อง "ช่วยด้วย" ฉันเริ่มเห็นใบหน้าของพวกมันที่ไร้ความเป็นคน พวกมันเป็นบางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัว แต่ฉันมองไม่เห็นหน้าพวกมันเหมือนฉันโดนถอนความทรงจำตรงนี้ไป อะไรกัน เงาพวกนั้นคืออะไร ฉันไม่รู้แต่ฉันหวาดกลัว ฉันลืมตาขึ้นในห้องที่เงียบสงบนี่มันห้องพยาบาล นี่เป็นครั้งที่เท่าไรกันที่ฉันเดินเข้ามาที่นี่ "ตื่นแล้วเหรอ" เสียงหนึ่งดังจากข้างการ เวสารัชนั่งอยู่ข้างๆเตียงฉัน "ทำไม" ฉันถามตัวเอง "เธอเป็นคนช่วยฉันแบบนั้นเหรอ" เขาพยักหน้า "มีอะไรจะพูดใช่ไหม" เขาพยักหน้าก่อนเอารูปของฉันยื่นมาให้ฉันดูรูปทั้งหมดเป็นรูปแอบถ่ายในท่าทางต่างๆแต่ยังไม่ใช่รูปที่น่าอายนัก หากไม่ติดที่เป็นการแอบถ่ายฉันจะชมเขาว่าถ่ายได้ดีมาก "ทำไม" ฉันถาม "ผมชอบช่วงคอของคุณจนถึงไหล่กว้างที่เขากันกับผมยาวของคุณ เนินอกขาวที่ได้รูปกับช่วงเอวที่สวยงาม ผมอยากถ่ายรูปเปลือกของคุณ" ฉันจะทำยังไงที่เขามาถามตรงๆแบบนี้ ฉันหัวเราะ "ฉันจะบอกครู" เวสารัชยื่นรูปหนึ่งออกมา "ร่างเปลือยบนเตียงของคุณยังสวยขนาดนี้ หากเป็นการถ่ายที่ให้แสงเงาดีๆผมว่าจะสวยกว่านี้นับสิบเท่า" ฉันมองรูปเปลือยของฉันที่นอนอยู่บนเตียงนี้ เขาถอดชุดของฉันแล้วใส่คืนโดยที่ฉันและไม่มีใครในห้องพยาบาลรู้ตัว ฉันอยากจะร้องออกมา ฉันฉีกรูปนั้นเป็นชิ้นๆ "แกต้องการอะไร" ฉันถาม "ผมแค่อยากจะถ่ายรูป" ฉันกัดฟัน "ไม่" เขาลุกไปอย่างช้าๆส่ายศีรษะบ้างฉันทำอะไรไป เขาต้องมีรูปอื่นๆของฉันแล้วฉันจะทำยังไงหากมีคนอื่นเห็นมัน ฉันหวาดกลัว ฉันกลัวจนลืมบางอย่าง เรื่องของเวสารัชทำให้ฉันกลัวเขาพยามพูดกับฉันหลายหนในเรื่องนี้ ฉันเพียงต้องใจแข็งทั้งที่กลัวมากแล้วตอบว่าไม่ ไม่ แล้วก็ไม่ "เบญจมาศ ว่าไงมีเรื่องอะไรเหรอ" ดาวเรื่องเดินเข้ามาหาฉันในตอนที่กำลังคุยกับเวสารัชอย่างท่าทางสนุกสนาน คุยสนุกสนานกับคนแบบนั้นเหรอ เสียงกระดิ่งดังเข้ามาหา "คืออะว่ามีเรื่องจะถามนะ" ฉันถามเธอพยักหน้า "กระดิ่งนั้นคืออะไรเหรอ" "สัตว์เลี้ยงยังไงละ" ดาวเรื่องตอบออกมาทำให้ฉันพูดอะไรไม่ออก "หมายความว่ายังไงกัน" ฉันถาม เสียงกระดิ่งอีกอันเดินเข้ามาทางด้านหลังของฉัน ฉันหันไปก็พบกับกระดังงา "ก็เหมือนกับแมวผูกกระดิ่งไว้ยังไงละ" กระดังงาพูดขึ้นขณะเดินเข้ามาหา "เธอก็อยากได้ไม่ใช่เหรอกระดิ่ง" ราตรีพูดขึ้น ทั้งสามอยู่รอบๆตัวฉัน ฉันมองไปรอบๆหาทางหนีฉันกลัว ทำไมฉันถึงอยู่ที่ตรงนี้มันทั้งมืดและเงียบ รอบๆข้างที่มืดนั้นกลับมีเสียงพูดเงียบๆขึ้น "ห้าหมื่น" "เจ็ดหมื่น" ที่นี่ที่ไหนกัน "หนึ่งแสน" "แสนสองหมื่น" เขาพูดอะไรกันราคาของอะไรเหรอ "สามแสน" "สามแสนห้า" "ห้าแสน" "ห้าแสนครั้งที่หนึ่งห้าแสนครั้งที่สองห้าแสนครั้งที่สาม" นั้นเป็นราคาของฉัน "Mr.เวสารัชเป็นเจ้าของ" ภาพของใครบางคนเป็นผู้ชายกลางคนไม่ใช่เหรอทำไมถึงชื่อเวสารัช ข้างๆเขามีเด็กชายคนหนึ่ง "ดีใจไหมจะได้มีเพื่อนเล่นแล้วเวสารัช" ใช่จริงๆด้วยเด็กคนนี้ต่างหากชื่อเวสารัช คนๆนี้คือเวสารัช แล้วฉันเป็นใคร ฉันลืมตาตื่นขึ้นในห้องพยาบาล ฉันเห็นหลังใครบางคนออกไปเงียบๆตอนที่ฉันรู้สึกตัว ฉันเป็นใคร ฉันชื่อเบญจมาศ เบญจที่แปลกว่าห้าและมาศที่แปลว่าทอง "ห้าแสน" ชื่อนี้มากจากราคาของฉัน ไม่ฉันเอาอะไรกับความฝัน ฉันมีพ่อมีแม่ ที่เก็บฉันมาเลี้ยงตั้งแต่เด็กๆ เพราะฉันถูกทิ้งและความจำเสื่อม แต่ทำไมฉันกลับคิดว่าทั้งสองคนคือพ่อและแม่ของฉันจริงๆ มีเสียงคนเดินเข้ามา ฉันหันไปดูก็พบกับเวสารัชเขาถือถาดมาบนถาดมีแก้วน้ำ "คุณคงกระหายน้ำ" ในทันทีที่เข้าพูดความรู้สึกคอแห้งก็เกิดขึ้นเหมือนเขาสั่งฉันรีบหยิบน้ำมาดื่ม ก่อนมองเขาด้วยสายตามองเขาว่าเขาคิดอะไรอยู่ฉันไม่เห็นอะไรเลย "ผมจะยุ่งกับคุณอืกเลยเบญจมาศ" เขาพูดสั้นๆก่อนเดินจากไป "ทำไมเวสารัชต้องอยู่คนเดียวละไม่ไปโรงเรียนเหรอ" ฉันฝันอีกแล้วเหรอเสียง***บเพลงที่ดังเป็นจังหวะสบายๆและภาพต้นไม้นี่มันคืออะไร "เบญก็ไม่ได้ไปโรงเรียนเหมือนกันไม่ใช่เหรอ" เขาพูดกับฉัน เขาที่เป็นเด็กชาย "เพราะว่าต้องอยู่เป็นเพื่อนกับเวสารัช" ฉันตอบที่คอของเด็กหญิงมีปลอกคอหนังพร้อมด้วยสายรัด ฉันเป็นสัตว์เลี้ยงของเขาแบบนั้นเหรอ "ที่ผมไม่ไปโรงเรียนเพราะผมผิดปรกติ แล้วเบญอยากไปโรงเรียนไหม" ฉันพยักหน้า หลังจากนั้นเขาก็พาฉันออกไปในเมืองยานสีลมมีคนเดินไปมามากมาย มีหญิงสาวกับชายหนุ่มคู่หนึ่งเข้ามาถามฉันว่าหลงทางหรือ ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะเงียบไปเป็นเพียงภาพที่ฉันนึกไม่ออกแล้ว คนสองคนนั้นคือพ่อและแม่ของฉัน.... จริงอย่างที่เขาพูด เวสารัชไม่มายุ่งกับฉันอีกรวมถึงผู้หญิงสามคนที่มีเสียงกระดิ่งนั้นด้วย ฉันว่าแบบนี้ดีแล้วหรือ แล้วภาพที่ฉันฝันเป็นความจริงแบบนั้นเหรอ คำถามว่าฉันเป็นใครดังก้องในศีรษะ ฉันจึงเดินไปหาเวสารัชทั้งที่เขาพยามจะออกห่างจากฉัน "เวสารัช ตอนเด็กๆเราเคยเจอกันหรือเปล่า" ฉันถามเขา "เปล่าไม่มีทางหรอก" เขาตอบ ในตอนนั้นภาพในตอนเด็กก็พุดขึ้นมา "คุณพ่อบอกให้ผมจับสายหนังนี้ให้แน่นๆเวลาพาเบญเดินเล่น เพราะไม่เช่นนั้นคุณอาจจะวิ่งหนีไปก็ได้แล้วผมก็จะไม่มีเพื่อนเล่นอีก" เวสารัสพูดขึ้น "ฉันไม่หนีหรอกก็เวสารัชไม่เคยแกล้งฉันเลย เวสารัชดีกับฉันทำไมฉันต้องหนีด้วย" "แต่ผมกลับอยากให้เบญหนีไปมีความสุขที่ไหนก็ได้ดีกว่าอยู่กับผม" สติของฉันกลับคืนมา "โกหกเราเคยเจอกัน" เวสารัชยื่นมือออกมา "อยากจะลืมไหมความทรงจำเหล่านั้นผมว่ามันไม่ดีต่อเบญเลยนะ ผมจะลบให้อีกครั้ง แล้วใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในแบบของเบญอีกครั้ง" เขาถามฉัน "ทำไมต้องถามละ หากเวสารัชเห็นว่าต้องลบก็สามารถลบได้เลยไม่ใช่หรือไง เพราะเธออยากรู้ว่าความรู้สึกเก่าๆของเบญที่มีต่อเธอกลับมาเหมือนเดิมหรือเปล่าจึงถามออกมาใช่ไหม" เขาส่ายศีรษะ "ยังไงผมก็ต้องหาทางลบมันให้ได้" เขาตอบ "แต่ฉันไม่ต้องการให้ลบมัน" ฉันอยู่ในห้องโถงภายในบ้านที่ตั้งด้วยเปียนโนหลังใหญ่ราคาเป็นล้านบนพื้นหินอ่อนที่ขัดอย่างสะอาดตา ฉันเล่นเปียนโนเป็นเสียงเพลงเท่าที่นึกได้ตามเสียง***บเพลงที่เคยได้ยินตอนเด็ก เวสารัชเดินเข้ามาผ่านประตูบ้านของฉันเขามาฉันรู้สึกได้ฉันสัมผัสได้ว่าเขากำลังเขามา เพราะจิตใจของเขาเชื่อมติดกัน มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว ประตูภายในบ้านถูกเปิดออก เขายืนอยู่ฟังเพลงที่ฉันเล่นจนจบ "ทุกคนในบ้านหลับหมดแล้วละ" ฉันบอกเขา "สัญญากับผมได้ไหมว่าจะไม่แก้ไขจิตใจของใครเบญ" ฉันพยักหน้า "ฉันเพียงต้องการให้เราสองได้อยู่กันเงียบๆเท่านั้นเอง เวสารัชคิดอย่างไงกับร่างเปลือยของฉันกับเปียนโนหลังนี้ ฉันว่ามันต้องเป็นภาพที่ดีแน่เลย" ฉันอยู่ในสภาพเปลือยเปล่ารอเขาเข้ามา "เบญสวยมาก" ฉันหัวเราะเบาๆ เสียงซัดเตอร์ดังต่อเนื่องกัน จิตใจของฉันเป็นอย่างไรกัน ฉันชอบให้เขาถ่ายรูปของฉันมันเกิดจากความไว้ใจ หรือความรักที่ฉันมีต่อเขาตั้งแต่เด็กเขาหยุดเมื่อครบจำนวนที่เขาต้องการ "ขอบคุณมากเบญที่ให้ผมถ่าย" ยิ้มออกมา "เรื่องผู้หญิงสามคนนั้น" ฉันถามนำขึ้นมา "ทำไมเหรอ" "พวกเธอมีกระดิ่งหมดเลย ฉันอยากจะมีบ้างจะได้ไหม" "สำหรับเบญผมคิดว่าไม่จำเป็น พวกเธอต้องการกระดิ่งเพราะเหตุผลที่ต่างๆกันไป" ฉันส่ายศีรษะก่อนหันไปเล่นเปียนโนในทำนองของ***บเพลงต่อ "ไม่หรอก เหตุผลเดียวกันหมดคือทั้งหมดรักเวสารัช นี่ไม่กลัวเหรอว่าเบญจะไปแก้ไขจิตใจของใคร" "ผมกลัวสิ กลัวที่สุดเพราะว่าการแก้ไขจิตใจของคนอาจจะทำให้..." "นี่ถ้ากลัว ก็ใช้กระดิ่งกับเบญสิ" เวสารัชชั่งใจอยู่นานในความเงียบนั้นเขาก็พยักหน้า "เบญ วันนี้ตอนเย็นๆไปซื้อของเป็นเพื่อนหน่อยสิ" ราตรีวิ่งเขามาเรียกฉัน ฉันพยักหน้าก่อนตอบ "เอาสิ แต่ว่าไมชื้ออะไรละ" "ดาว กับ กริ บอกว่าจะไปหาซื้อหนังสือนะ"ดาวเรืองกับกระดังงาแบบนั้นเหรอ "แล้ววาสารัชละ" ฉันถามราตรียิ้ม "ก็ไปกันหมดละ" ใช้สินะสัตว์เลี้ยงจะขาดเจ้าของได้อย่างไร เสียงกระดิ่งของฉันดังสดใสไปตามก้าวเดินของฉัน จบ - twentieth flower : Bell - จาก : smdm - - [email protected] - 22/08/2000 13:41 โฮมเพจ : http://www.geocities.com/novelsmdm

ข้อความ : ยังสนุกเหมือนเดิม แต่ พิมพ์ผิดเยอะไปหน่อยนะครับ ^^ จาก : Rey - 22/08/2000 17:32

ข้อความ : โอ.. อืออ.. อาาา อื้อฮือ จาก : ioroid - 23/08/2000 14:49

ข้อความ : ภาคที่เอามาลงในwb.นี่ จะเอาไปรวมกับในเวปไซด์ของคุนด้วยรึเปล่าครับ จาก : A little lamb who passes by - 24/08/2000 05:59

ข้อความ : ยังอ่านสนุกเหมือนเดิมเลย จาก : Angel13th - 25/08/2000 02:29

ข้อความ : ก็จะเอาไปรวมครับ ขอบคุณทุกท่านที่ช่วยกันทิ้งข้อความไว้เป็นกำลังใจ รัก smdm น้อยๆแต่รักนานๆ (ลูกทุ่งแล้วเรา) จาก : smdm - - [email protected] - 26/08/2000 15:25 โฮมเพจ : http://www.geocities.com/novelsmdm