หัวข้อ : ROAR!!! Chapter 20 - Melt The Ice Prison - ช่วงที่ 5 ข้อความ : 2 วันต่อมา เวลา 9.00 น. ไอร่าลืมตาตื่นมาช้าๆ แล้วลุกขึ้นมานั่งอยู่บนเตียง ยกมือสองข้างขึ้นมองอย่างตกใจ เรายังไม่ตาย เธอนึกในใจ พร้อมกับกวาดตามองไปรอบๆ ห้องนั้น " ฟื้นแล้วเหรอ " เสียงพูดที่คุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับเสียงประตูเปิดดังแอ๊ด เคนนี่ แอรอน และรัซเซลล์ก้าวเข้ามาในห้องนั้นทันที " เคนนี่ แล้วก็ เอ่อ.. " ไอร่าตะกุกตะกักนิดหน่อยเพราะยังไม่รู้ชื่อของรัซเซลล์กับแอรอน " แอรอน " แอรอนพูดก่อน ตามด้วยรัซเซลล์ที่แนะนำตัวทีหลัง เคนนี่ลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งข้างๆ เตียงของไอร่า พร้อมกับหันไปบอกให้เพื่อนๆ นั่งลง แต่ทั้งสองโบกมือไม่เอา " แผลไม่เป็นไรแล้วเหรอ " ไอร่าถามอย่างเป็นห่วง " ไม่เป็นไรหรอก แผลน่ะหายไปตอนที่ออร่าสีม่วงนั่นออกมาแล้ว แต่เสื้อผ้าสิเยินชนิดดูไม่จืดเลย " ไอร่ายิ้ม แล้วก็เปลี่ยนเป็นเศร้านิดๆ พร้อมกับถามเคนนี่ " นี่ เคนนี่ เคยถูกคนอื่นหาว่าเป็นสัตว์ประหลาดรึเปล่า " " เคยสิ " เคนนี่ตอบ " หลายหนเหมือนกัน " " แล้วเคยคิดบ้างรึเปล่าล่ะว่าตัวเองเป็นสัตว์ประหลาดแบบนั้นจริงๆ " เคนนี่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งจีงพูด " ทำไมต้องคิดแบบนั้นล่ะ ก็ในเมื่อเราไม่ใช่สัตว์ประหลาดนี่นา เราน่ะเป็นคนเหมือนกันนั่นแหละ ไม่ว่าชั้น เธอ เจ้าแอรอน รัซเซลล์ ลุงกาโด ทุกคนเป็นมนุษย์ทั้งนั้นน่ะแหละ " " แล้วคนปกติทั่วไปเขาจะเปลี่ยนร่างเป็นเสือ เป็นหมาป่าได้อย่างนี้เหรอ " " ชั้นไม่คิดว่านั่นจะเป็นปัญหาอะไรเลย " เคนนี่ว่า " ที่พวกเราเปลี่ยนร่างได้นั่นก็ไม่เห็นจะมีอะไรพิสดารตรงไหน ก็แค่ร่างกายของพวกเราแตกต่างจากคนธรรมดานิดหน่อยเท่านั้นเอง นอกนั้นเราก็เป็นมนุษย์เหมือนคนอื่นๆ นั่นละ " ไอร่าเงยหน้าขึ้น ยิ้มอย่างร่าเริง " นึกแล้วว่าเธอต้องพูดอย่างนี้ " ไอร่าพูดออกมาเบาๆ " พูดด้วยคำพูดของเด็กๆ ไม่รู้ความ " แล้วหันมามองเคนนี่ด้วยสายตาอบอุ่นแล้วพูด " แต่ความคิดของเด็กๆ หลายอย่างก็ทำเอาผู้ใหญ่เจ็บปวดมามากแล้วเหมือนกัน เนอะ " เคนนี่สบตากับไอร่า ดวงตาทอประกายอ่อนโยน แล้วก้มหัวลงพร้อมกับขยับหมวกแก็บให้ปิดหน้าแล้วพูด " ถูกต้อง " หลังจากออกมาจากห้องนั้นแล้ว เดินมาได้ซักสองสามเมตรเคนนี่ก็เดินตัวเซ จนเกือบล้ม จนรัซเซลล์กับแอรอนต้องเข้าไปประคอง แต่เคนนี่ค่อยๆ ดันตัวของทั้งคู่ออก พร้อมกับบอก " เฮ้ย ไม่เป็นไรน่า " รัซเซลล์มือหนึ่งเท้าเอว มือหนึ่งเกาหัวพร้อมกับพูด " แกนี่ละน้า เหนื่อยจนแทบจะเลื้อยยังไม่ไหวแบบนี้แท้ๆ ยังทู่ซี้จะมาเยี่ยมแม่นี่ให้ได้ " " พวกเราก็บอกแกแล้วว่าแม่นั่นน่ะไม่เป็นอะไรมากหรอกน่า แกก็ไม่เชื่อ " แอรอนเสริมเข้าให้ " อ๊ะๆๆ หรือว่าแกกับแม่นั่นจะ.... " " พูดบ้าๆ !! " เคนนี่พูดเกือบเป็นเสียงตะโกน ใบหน้าแดงเรื่อนิดๆ " ถ้าพูดบ้าๆ แล้วทำไมต้องหน้าแดงวะ " แอรอนย้อน ยิ้มกวนตีน " ...... " " เถียงไม่ออกใช่มะ หา " รัซเซลล์ว่า ยิ้มกวนตีนเหมือนกัน " พ่อโคอ่อนเคี้ยวหญ้าแก่ (กว่า) " " พวกแกตายซะเถอะ!!!!!! " เคนนี่ตะโกนลั่น ลืมความเหนื่อยจากการใช้พลังจนหมด ไล่เตะรัซเซลล์กับสตันไปตลอดทางเดินนั้น รัซเซลล์ แอรอนวิ่งหนีไปตลอดทาง สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุข แต่พวกเขาลืมบางอย่างไป นั่นคือภาพที่ปรากฏแก่สายตาของพวกเขาในตอนนั้น ภาพของมนุษย์หมาป่าสีม่วงที่มีดวงตากระหายเลือดที่อยู่เบื้องหลังของเคนนี่ในตอนนั้น มันคือสัญญาณที่จะบอกถึงชะตากรรมที่จะเกิดกับเคนนี่ในอนาคต นอกจากนี้ พวกเขาก็ต้องเตรียมตัวสำหรับภารกิจครั้งใหม่ เมื่อสายข่าวคนหนึ่งของกราเซีย พาร่างที่บาดเจ็บโชกเลือดมายังเมืองคาคอนซิส เพื่อแจ้งข่าวร้ายว่า " เมืองวินด์ฮิลตกเป็นของกองทัพวอร์เรนเซียแล้ว!! " @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ จาก : Dark Master - 21/08/2000 09:41

ข้อความ : Dark นายเนี่ยคนเดียวกะในThaigamingปะเนี่ย จาก : [G] - 22/08/2000 13:38

ข้อความ : กว่าจะอ่านหมด เอื้อก.. จาก : ioroid - 23/08/2000 20:43