หัวข้อ : ROAR!!! Chapter 20 - Melt The Ice Prison - ช่วงที่ 4 ข้อความ : ทั้งหมดยืนตะลึงมองดูภาพนั้นอย่างแปลกใจระคนดีใจ ต่างลุ้นเต็มที่ให้ไอร่าสามารถดึงมาอิออกมาได้ โดยมีเคนนี่ซึ่งตอนนี้หลุดจากปลอกคอนั้นแล้วเพราะมาอิหันไปสนใจไอร่าจนลืมส่งพลัง รัดปลอกคอ ทำให้ปลอกคอคลายตัวออกและปล่อยเขาลง ลงมายืนลุ้นอยู่ด้วย ดวงตาของไอร่าในตอนนี้เต็มไปด้วยประกายแรงกล้า ไม่มีความหวาดกลัวในดวงตาอีกแล้ว " ชั้นไม่กลัวอีกต่อไปแล้ว " ไอร่าพูดด้วยน้ำเสียงทระนง " ชั้นก็ข้าม 'ทะเล' ได้แล้วเหมือนกัน ทะเลที่ใครๆ หลายคนรวมทั้งแกปรารถนาให้ชั้นตกลงไป ทะเลที่เรียกว่า 'ความอาภัพของชีวิต' ชั้นลงไปแช่ในทะเลนั่นครึ่งตัว แล้วก็เกือบจะจมลงไปจนมิดหัวแล้ว แต่มีคนที่ยังไม่อยากให้ชั้นต้องหายไปฉุดชั้นออกมา ชั้นจะไม่ยอมจมลงไปอีกเป็นครั้งที่สองแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม " ดวงตาของมาอิทอประกายโกรธแค้นกับคำพูดอวดดีของไอร่า " แก นังเด็กบ้า " มาอิพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบๆ เย็นๆ แล้วสะบัดอย่างแรงจนมือของไอร่าหลุด แล้วก่อนที่ใครจะทันได้ทำอะไร มาอิก็หันกลับไปหาไอร่าแล้วฟาดปีกข้างหนึ่งเข้าใส่เธอทันที เสียงร้องกรี๊ดดังไปทั่วบริเวณอีกครา พร้อมกับที่ร่างวิญญาณของไอร่ากระเด็นออกมา ร่างครึ่งหนึ่งสลายไปแล้วจากการฟาดของมาอิ และส่วนที่เหลือนั้นก็กำลังจะหายไป ในไม่ช้านี้แล้ว ทุกคนต่างตื่นตะลึงกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันนี้ สำหรับเคนนี่นั้นต่างออกไป แม้จะยืนตะลึง แต่ในใจของเขาก็ไม่ได้ตะลึงกับเหตุการณ์นี้ หากแต่เป็น 'เหตุการณ์นั้น' เมื่อสิบปีก่อน ภาพใบหน้าของพี่สาวขณะที่ลูกกระสุนออร่าสีดำพุ่งมากระทบร่าง ภาพร่างของพี่สาวขณะที่ลงมานั่งอยู่กับพื้น ยิ้มอย่างเจ็บปวดมาให้เขา และภาพร่างของพี่สาวที่นอนนิ่งอยู่กับพื้น ทั้งหมดนั้นซ้อนเงาอยู่กับภาพร่างวิญญาณของไอร่าที่เคลื่อนไหวอย่างสโลว์โมชั่น ความรู้สึกทั้งหลายประดังเข้ามาในร่างของเคนนี่ แล้วก็ระเบิดออกมาเป็นเสียงร้องอย่างคลั่งแค้นดังก้องไปทั่วบริเวณ ทั้งหมดในที่นั้นต่างตกใจหันขวับตามเสียงร้องของเคนนี่แล้วก็ต้องพบกับภาพอันน่าตื่นตะลึง แสงพลังออร่าสีม่วงจำนวนมหาศาลแผ่ออกจากร่างของเคนนี่ แผ่รัศมีออกกว้างกว่า 4 เมตร สูงถึง 8 เมตร ล้อมรอบตัวของเคนนี่อยู่ พื้นหินของกำแพงนั้นมีรอยแตกเป็นแถบๆ จาก พลังอันรุนแรงของออร่านั้น แล้วพลังออร่าสีม่วงนั้นก็แผ่รัศมีกระแทกออกอย่างรุนแรง ส่งผลให้กำแพงเมืองส่วนที่เหลือทั้งหมดระเบิดตูมทันที ฝุ่นหินมากมายจากการระเบิดตลบฟุ้งขึ้นมาเต็มไปหมด พวกกราเซียทั้งหมดซึ่งเผ่นแผล็วออกมาจากกำแพงเมืองได้ทันเวลาก่อนที่จะพังนั้นหลบมาอยู่ใกล้กันในระยะไม่ห่าง เพื่อจะคอยดูว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นต่อไปอีก พลังออร่าสีม่วงนั้นแผ่พุ่งออกมาท่ามกลางฝุ่นหิน พัดเอาฝุ่นหินรอบๆ นั้นหายไปจนหมด ณ จุดที่เคยเป็นกำแพงเมืองนั้น บัดนี้ ร่างของเคนนี่ยืนอยู่ทางหนึ่ง ทั่วร่างปกคลุมด้วย ไอพลังออร่าสีม่วง ซึ่งตรงปลายพลังด้านหนึ่งนั้นจับวิญญาณของไอร่าไว้อยู่ ร่างส่วนที่สลายไปเมื่อกี้กลับคืนมาแล้วและสีที่เกือบจะโปร่งใสก็เริ่มเข้มขึ้นอีกครั้ง และที่เบื้องหลังเหนือหัวของเคนนี่นั้น ออร่าสีม่วงจำนวนหนึ่งก็ค่อยๆ ร่วมตัวกัน แล้วแปรรูปเป็นร่างครึ่งตัวของมนุษย์หมาป่าตัวหนึ่ง แสยะปากแยกเขี้ยวคมกริบ ดวงตาทั้งสองข้างทอประกายเกรี้ยวกราดดุดัน ที่ยืนอีกข้างคือมาอิ ยังไม่กลับเข้าร่าง ยังคงปรากฏเป็นรูปสมิงนกเหยี่ยวอยู่เบื้องหลังร่างของไอร่า สีหน้าของมาอินั้นต่างจากตอนแรกที่เต็มไปด้วยความทระนง และอวดดี บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นเงาของมนุษย์หมาป่าที่อยู่ด้านหลังของเคนนี่ " อ... อะไรกัน เป็นไปไม่ได้ " มาอิละล่ำละลักด้วยอาการหวาดกลัว " ออร่าสีม่วงนี่ หรือว่า... ท่านคือ... " แต่มนุษย์หมาป่าด้านหลังของเคนนี่ไม่รอให้มาอิพูดจบ มันพุ่งปราดออกมาเพียงพริบตาเดียวก็เข้าถึงร่างวิญญาณของมาอิ และก่อนที่มาอิจะทันได้ทำอะไร กรงเล็บมือทั้งสองข้าง ของมนุษย์หมาป่านั้นก็จิกเข้าที่ไหล่ ปากที่ยิงฟันโชว์เขี้ยวนั้นก็แยกออกกว้าง แล้วขม้ำกร้วมลงไปที่ใบหน้าซีกซ้ายของวิญญาณมาอิ พร้อมกับที่สองมือกระชากออกทันที ผลคือหน้าซีกซ้ายของวิญญาณมาอิกระจุยไปเลย ส่วนปีกทั้งสองข้างก็ขาดเหลือแต่ไหล่เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกคราพร้อมกับเกิดแสงสว่างวาบไปทั่ว แล้ววิญญาณของมาอิก็ ค่อยๆ สลายหายไปทันที " เป็นไปไม่ได้.... ท่าน.. ใน.. สงครามเมื่อ 20 ปีก่อน " เป็นคำพูดสุดท้ายก่อนที่วิญญาณของมาอิจะสลายหายไป ปิดฉากชีวิตชั่วๆ ที่มีแต่ความโหด***มของสมิงชั่วตนหนึ่งอีกครั้ง ฝ่ายมนุษย์หมาป่านั้นเมื่อจัดการสลายวิญญาณของมาอิเรียบร้อยแล้ว ก็ลอยกลับไปอยู่เบื้องหลังของเคนนี่เหมือนเดิม จากนั้นปลายพลังออร่าที่จับวิญญาณของไอร่าไว้ได้ก่อนจะ สลายไปนั้นก็ปล่อยออก บัดนี้ วิญญาณของไอร่าได้รับพลังเต็มที่จากการรักษาของออร่าสีม่วงแล้ว ร่างวิญญาณนั้นค่อยๆ ลอยไปหาร่างเนื้อช้าๆ แล้วซ้อนทับลงไปบนร่างเนื้อนั้น หายไป เคนนี่ก็เหมือนกัน แสงออร่าสีม่วงค่อยๆ สงบลงจนหายไปเกือบหมด เงาหมาป่าที่เบื้องหลังของเคนนี่ก็กลับหายเข้าไปในร่างของเคนนี่ พร้อมๆ กับที่ออร่าสีม่วงตะกี้นี้ ก็หายไปจนหมดเช่นกัน ร่างของเคนนี่และไอร่าค่อยๆ ทรุดลงกับพื้นพร้อมกัน นอนนิ่งอยู่กับพื้น อยู่ในอาการเหมือนคนกำลังนอนหลับแต่ยังไม่มีใครเข้าไปช่วย เพราะกำลังตะลึงกับพลังอันมหาศาล ที่เคนนี่ปล่อยออกมาตะกี้ " นี่มันพลังบ้าอะไรกัน " รัซเซลล์พึมพำออกมา " พลังมหาศาลจริงๆ ในตัวของเคนนี่มีพลังแบบนี้ด้วยงั้นรึ " แอรอนพูด สีหน้าไม่หายตะลึง กราเซียในตอนนี้นั้นไม่มีสีหน้าตกตะลึงแล้ว สีหน้ากังวลใจกลับเข้ามาแทน กาโดเองก็มีสีหน้ากังวลใจไม่แพ้กัน แต่เมื่อแอรอนสังเกตุเห็นท่าทางของกราเซียและหันมาหา กราเซียก็รีบเปลี่ยนท่าทีแล้วหันไปสั่งแอรอนกับรัซเซลลื " รีบพาสองคนนั่นกลับไปที่ปราสาทก่อน เร็ว ที่นี่ให้ชั้นจัดการเอง " ในเวลาเดียวกันนั้น ที่ยอดหลังคาโบสถ์ห่างจากจุดที่เกิดเรื่องไป มีสายตาอีกคู่หนึ่งกำลังเฝ้าดูอยู่ ร่างในชุดคลุมสีดำ สักใบหน้าเป้นสีดำ และมีผลึกสีแดงที่กลางหน้าผาก เดธมาคส์นั่นเอง " ยอดเยี่ยม " เสียงหัวเราะในลำคอของเดธมาคส์ดังขึ้น " สมแล้วที่จะเป็นผู้เป็น 'เสาหลัก' ในการกอบกู้ 'ไลแกนโธรเปีย' แม้พลังเพียงเศษเสี้ยวก็ยังรุนแรง เพียงนี้ " " แต่ยังไม่ต้องรีบร้อนนักก็ได้ " เดธมาคส์พูดต่อ " ยังไม่ถึงเวลาที่จะเปิด 'ประตูสวรรค์' หรอกนะ รอให้แฟคเตอร์ทุกอย่างครบเสียก่อนเถอะ แล้วเจอกันอีกนะ เคนนี่ " จาก : Dark Master - 21/08/2000 09:40