หัวข้อ : ROAR!!! Chapter 20 - Melt The Ice Prison - ช่วงที่ 3 ข้อความ : ณ ความมืดแห่งหนึ่ง ร่างบางๆ ของไอร่าเมื่อสมัยอายุแค่หกขวบ นอนหลับอยู่ท่ามกลางความมืดมิดนั้น ท่ามกลางลูกกรงน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบเธอเอาไว้ทุกด้าน ไม่มีกุญแจ ทว่าก็ไม่มีประตู สำหรับออกเช่นกัน ร่างของหนูน้อยสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ เริ่มจะโปร่งแสงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับไฟนีออนที่อ่อนแสง และก่อนที่มันจะดับไปนั้นเอง ที่ด้านบนนั้น แสงสีชมพูอ่อนสาดส่องลงมากระทบร่างของหนูน้อยไอร่าที่นอนหลับอยู่ หนูน้อยค่อยๆ ตื่นแล้วลุกขึ้นมาช้าๆ แสงอะไรน่ะ เธอพูดกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับมองลอดลูกกรงน้ำแข็งออกไป บนนั้น ผีเสื้อน้อยๆ ตัวหนึ่ง สีบานเย็น ทั้งตัวส่องประกายสีชมพูอ่อนๆ ออกมา กระพือปีกอยู่เหนือลูกกรงที่หนูน้อยไอร่าถูกขังอยู่ แสงสีชมพูนั้นกระทบกับร่างของเธอ อา อบอุ่นจังเลย เด็กน้อยนึกในใจ เพียงแค่นึกเท่านั้น ผีเสื้อที่บินอยู่นิ่งๆ ก็เริ่มออกบินทันที เด็กน้อยเห็นดังนั้นก็ตกใจ ร้องเรียกออกไป เดี๋ยวก่อนคุณผีเสื้อ ได้โปรดพาหนูออกไปจากกรงนี้ที ที่นี่หนาวเหน็บเหลือเกิน ไม่มีคำตอบจากผีเสื้อตัวนั้น หากมีเสียงเพลงอ่อนโยนดังเข้ามาแทนที่ การปกป้องใครสักคน ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย ใช่มั้ย เหมือนกับที่ฉันไม่สามารถหยุดฝน ที่โปรยปรายลงมาโดนเธอไงล่ะ แต่ฉันก็จะไม่ยอมแพ้ แม้ว่าจะมีกำลังใจเพียงน้อยนิด สักวันหนึ่ง เมื่อฉันได้รู้ถึงความเข้มแข็งที่แท้จริง แม้จะเป็นเพียงผีเสื้อตัวน้อยๆ ก็ยังสามารถบินข้ามมหาสมุทรได้ " สักวันหนึ่งแน่นอน " คือสิ่งเดียวที่ฉันบอกเธอได้ แม้ว่าตัวเองจะรู้สึกกลัวๆ ก็ตาม หนูน้อยไอร่าทรุดตัวลงนั่งกับพื้นนั้นและพูด แล้วหนูจะหาความเข้มแข็งแบบที่คุณมีได้อย่างไรล่ะ ในเมื่อมีแต่คนบอกว่าต้องหา แต่ไม่มีใครสักคนบอกเลยว่าจะหามันยังไง เสียงเพลงยังคงดังมาเช่นเดิม จงเชื่อเถิด สายรุ้งจักมาเป็นสะพานแทบเท้าเธอแน่ จงเชื่อเถิด ว่าไม่ช้าเวลาของเธอจะต้องมา ท่ามกลางสายลมแห่งการเริ่มต้นอันสดชื่น เดี๋ยวก่อน คุณผีเสื้อ หนูไม่เข้าใจความหมายนั่น ได้โปรดบอกความหมายนั้นก่อนเถอะ คุณผีเสื้อ คุณผีเสื้อ..... เด็กน้อยยังคงเฝ้าเรียก ทว่าไม่มีเสียงตอบจากผีเสื้อนั้นอีกเลย เธอได้แต่มองผีเสื้อตัวนั้นบินห่างออกไปเรื่อยๆ จนลับตา เด็กน้อยทรุดนั่ง ซบหน้าลงกับฝ่ามือ ร้องไห้ ในตอนนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวหนูน้อยไอร่าที่เย็นอยู่แล้วก็กลับทวีความเย็นขึ้นเรื่อยๆ เธอรู้สึกว่ารอบๆ ตัวนั้นมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังเฝ้ามองดูเธออยู่จากนอกกรง ถูกต้อง ตอนนี้รอบตัวของเธอกำลังมีคนกลุ่มหนึ่ง แต่งชุดอย่างชาวบ้าน ทั้งชาย หญิง เด็ก และคนแก่ ยืนล้อมรอบกรงเต้มไปหมด เริ่มมีเสียงพึมพำหลายเสียงดังขึ้น ครั้งแรกเบาจนจับความไม่ได้ แต่ต่อมาก็ดังขึ้นจนได้ยินอย่างชัดเจน นังเด็กสมิง ไม่ใช่มนุษย์อย่างเรา ไม่ให้อยู่ ประชาทัณฑ์มันเลย แล้วก็มีชายฉกรรจ์ประมาณหกเจ็ดคน เดินเข้ามาหากรงพร้อมด้วยท่อนน้ำแข็งความยาวและเส้นผ่านศูนย์กลางขนาดไม้พลองใหญ่ พวกนั้นล้อมกรงที่ขังหนูน้อยไว้ทุกด้าน สีหน้ามีแววประสงค์ร้ายและเต็มไปด้วยความเย็นชา แล้วไม้พลองแต่ละอันก็ทุบกระหน่ำลงบนกรงนั้นทันที สีหน้าของหนูน้อยไอร่าเริ่มเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ทำไมกัน หนูทำอะไรผิดหรือไง หนูเคยทำร้ายให้ใครต้องบาดเจ็บหรือไง ทว่าไม่มีเสียงตอบ คงมีแต่เสียงก่นด่าอย่างเย็นชาสลับกับเสียงท่อนไม้น้ำแข็งฟาดมาโดนลูกกรง เท่านั้น ชาวบ้านรอบนอกที่เข้ามาไม่ได้ก็เริ่มซัดวัตถุลักษณะคล้ายก้อนหิน ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งมาโดนตัวเธอจนเจ็บระบมไปหมด เด็กน้อยได้แต่นั่งนิ่ง ร้องไห้และพยายามซุกหัวลงกับเข้าเพื้อไม่ให้ใบหน้าต้องโดนก้อนหินเย็นนั้นเท่านั้น การทรมานอันไร้เหตุผลนี้ผ่านไปได้ไม่นานนัก ก็เกิดเรื่องขึ้น เสียงก่นด่าอย่างเย็นชาเริ่มหายไป มีแต่เสียงร้องอย่างหวันวิตกและตกใจเข้ามาแทนที่ เกิดจากร่างเล็กๆ คล้ายเด็กชายร่างหนึ่งพุ่งปราดฝ่าวงล้อมของชาวบ้านน้ำแข็งเหล่านั้นออกมา ร่างของเด็กชายผู้นั้นถูกปกคลุมด้วยเปลวเพลิงสีแดงส้มทั้งตัว ไม่มีชาวบ้านน้ำแข็งคนใดอาจหาญเข้ามาขวาง ยกเว้นกลุ่มชายฉกรรจ์น้ำแข็งหกเจ็ดคนที่ถือไม้พลองน้ำแข็งแฟาดกรงของไอร่า พวกนั้นเมื่อเห็นเหตุโกลาหลในหมู่ชาวบ้านก้เลิกสนใจไอร่า ควางไม้พลองดาหน้าเข้าหา เด็กชายเปลวเพลิงคนนั้นทันที เด็กชายเปลวเพลิงไม่มีทีท่าชะงักแม้สักนิด กลับกระโจนเข้าหากลุ่มชายฉกรรจ์ที่มีมากกว่าหลายเท่าพร้อมกับวาดทั้งเพลงหมัดและเพลงเตะเข้าใส่กลุ่มชายฉกรรจ์น้ำแข็งทันที ทุกหมัดที่เด็กน้อยชกออกไปเป็นต้องมีเสียงร้องอย่างเจ็บปวด ชายฉกรรจ์น้ำแข็งเหล่านั้นพยายามควงไม้พลองฟาดอย่างรวดเร็วและรุนแรง แต่ไม้พลองนั้นไม่โดนเด็กชายเลย แม้แต่น้อย ผิดกับหมัดของเด็กชายที่เข้าเป้าเอาๆ พริบตาเดียวพวกชายฉกรรจ์น้ำแข็งก็แตกเป็นชิ้นๆ กองกับพื้น ค่อยๆ ละลายหายไป เด็กน้อยไอร่าได้แต่ยืนตะลึงมองท่าร่างอันรวดเร็วของเด็กชายเปลวเพลิงนั้น รู้ตัวอีกที เด็กชายนั้นก็เดินเข้ามาอยู่ชิดกับกรงเสียแล้ว หนูน้อยไอร่าสบตากับเด็กชายเปลวเพลิง ประกายตาของเด็กชายเต็มไปด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยนยิ่งนัก เป็นความอ่อนดยนที่ครั้งหนึ่งเธอเคยสัมผัสมาแล้ว ลูเซ่.. เหรอ หนูน้อยไอร่าถามออกมาอย่างแผ่วเบา เด็กชายเปลวเพลิงยิ้ม ส่ายหัวช้าๆ ยื่นมือเข้ามาในกรงน้ำแข็งและพูด อย่ามัวอยู่แต่ในที่แบบนี้เลย ออกไปข้างนอกกันเถอะ ไอร่า เสียงเพลงอันอ่อนโยนที่เธอคุ้นเคยพลังดังขึ้น ถูกต้อง ความฝันของเธอจะต้องมาแน่ มาสู่หัวใจน้อยๆ ดวงนั้น น้ำตาของเธอคงรู้ดี ฉันเชื่อว่า พวกเขามาจากวันพรุ่งนี้เพื่อจะบอกเธอ ไอร่ายืนตะลึง แล้วก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอย่างอบอุ่นพร้อมกับยื่นมือของเธอไปจับมือของเด็กชายเปลวเพลิงผู้นั้น พลัน กรงน้ำแข็งที่ล้อมรอบตัวหนูน้อยไอร่าก็เริ่มร้าว แล้วก็แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้วละลายหายไป พร้อมกับที่บังเกิดแสงสว่างจ้า ขับไล่ความมืดไปจนสิ้น ท่อนสุดท้ายของ 'Tears Know' จบลงไปแล้ว ด้วยความยากลำบากของเคนนี่ เพราะพอร้องมาถึงท่อนกลาง มาอิก็ชักเริ่มรำคาญและรัดปลอกระเบิดสุญญากาศ ที่คอและลำตัวของเขาแน่นขึ้น จนร้องเพลงได้อย่างยากลำบาก แต่ก็ยังไม่ยอมหยุดร้องจนเพลงจบ ทว่าก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรกับร่างของไอร่าแม้แต่น้อย มาอินั้นยิ้มออกมาด้วยความยินดีพร้อมกับเยาะเย้ย " เชอะ ก็บอกแล้วว่าเพลงงี่เง่าของแกน่ะ ไปร้องให้เจ๊กในตลาดฟังดีกว่า " พวกกราเซียต่างมีสีหน้าผิดหวัง " ไม่ได้ผลจริงๆ รึนี่ " กราเซียนึกในใจ เสียงหัวเราะเยี่ยงผู้กำชัยของมาอิดังก้องขึ้นมาอีกครั้งด้วยทีท่าผยองสุดๆ แต่ทีท่าผยองสุดๆ นั้นก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง สีหน้าตกใจระคนสงสัยพลันเข้ามาแทน " นะ นี่มันบ้าอะไรกัน " มาอิตะโกนออกมาพร้อมกับที่เริ่มรู้สึกว่าร่างกายไม่ยอมฟังคำสั่งตัวเองเลย ออร่าสีฟ้าอ่อนแผ่ออกมาปกคลุมร่างของมาอิ แล้วก็เกิดเสียงร้องกรี๊ด ดังก้องไปทั่วบริเวณ ร่างของมาอิ (หรือจะพูดให้ถูกต้องบอกว่าร่างของไอร่า) ลอยขึ้นจากพื้นช้าๆ แขนทั้งสองข้างตกอยู่ข้างตัว อ้าปากค้าง นัยน์ตาเหลือกขึ้นไปจนแทบมองไม่เห็นตาดำ ออร่าสีฟ้านั้นพลันพุ่งขึ้นด้านบน แล้วเปลี่ยนรูปร่างเป็นรูปของสมิงนกเหยี่ยวที่มีดวงตาดุร้าย และอีกส่วนหนึ่งก็กลายเป็นรูปร่างของไอร่า กำลังล็อกสมิงนกเหยี่ยวตัวนั้นไว้แน่น ไม่ต้องสงสัยว่า สมิงนกเหยี่ยวนั้นคือวิญญาณของมาอิ ส่วนที่เป็นรูปร่างเหมือนไอร่านั้นคือวิญญาณของไอร่านั่นเอง จาก : Dark Master - 21/08/2000 09:35