หัวข้อ : ROAR!!! Chapter 20 - Melt The Ice Prison - ช่วงที่ 1 ข้อความ : " เฮ้ยเคนนี่ ฟังให้ดีนะโว้ย " รัซเซลล์ร้องลั่น " นั่งนั่น มาอิน่ะ มันไม่ใช่บุคลิกอีกหนึ่งของไอร่าหรอก " " อะไรนะ " เคนนี่ถามออกมาอย่างตกใจ " มาอิน่ะ " ยังไม่ทันที่รัซเซลล์จะอธิบายอะไร ก็มีเสียงขัดขึ้นว่า " ให้ชั้นอธิบายเอง " พร้อมกับที่กราเซียผู้เป้นเจ้าของเสียง เหาะลงมายืนอยู่ตรงกำแพงเมืองเบื้องหน้าของ มาอิ ห่างไปประมาณสี่ห้าเมตร " มาอิไม่ใช่บุคลิกที่ไอร่าสร้างขึ้นมาหรอก " กราเซียอธิบาย " มันคือวิญญาณดวงอื่นที่เข้ามาแทรกอยู่ในร่างของไอร่าต่างหาก ตอนที่นายกระโจนออกไป ชั้นลองไซโค เมทรีที่เตียงของไอร่าดูเพื่ออ่านกระแสของวิญญาณ ผลคือชั้นจับกระแสของวิญญาณได้สองดวง ทั้งๆ ที่ตามปกติแล้วคนทุกคนต้องมีวิญญาณดวงเดียว ไม่ว่าจะมีจิตดวงเดียว หรือหลายดวงก็ตาม " มาอิฟังด้วยทีท่าสงบ ประกายตาส่อแววชั่วร้าย ยิ้มอย่างน่าขนลุก แล้วพูด " ความลับแตกจนได้ การอ่านจิตของกราเซียร้ายกาจอย่างที่เคยได้ยินมาจริงๆ " "ถูกต้อง ชั้นก็คือชั้น ไม่ใช่บุคลิกที่ไอร่าสร้างขึ้นมาอย่างที่เคยตอแหลแล้วพวกแกทุกคนก็เชื่อหรอก ครั้งหนึ่งชั้นก็เคยมีร่างเหมือนพวกแกทุกคนนี่แหละ เป็นร่างสมิงด้วย ชั้นใช้ร่างสมิงของชั้นเข้าร่วมรบในสงครามสมิงเมื่อยี่สิบปีก่อนในตำแหน่งแม่ทัพระดับปลายคนนึงได้ไล่ฆ่าพวกมนุษย์อ่อนแอแถมยังหน้าโง่ทุกวัน คิดถึงตอนนั้นทีไรก็รู้สึกตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกทุกที " พูดถึงตอนนี้ มาอิแสดงสีหน้าเป็นสุขเสียจนใครได้ฟังก็คงขนลุกไปตามๆ กัน " แต่ความสุขนั้นก็จบไปเพราะมัน " มาอิพูดกระแทกเสียง สีหน้าชักมีแววโกรธ " หนึ่งใน 7 อัศวินเทพหมาป่า สุนัขสามหัว (Cerberus) " " ท่ามกลางซากศพของทหารใต้บังคับบัญชาเกือบหมื่นคน ชั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันเลย พลังอันแข็งแกร่งที่เคยภูมิใจนักหนาตอนสู้กับกองทัพมนุษย์กลับไม่สามารถ ทำอะไรได้แม้แต่จะสร้างรอยขีดข่วนเล็กๆ บนร่าง หรือแม้แต่บนเสื้อผ้าของมัน " " ชั้นแพ้อย่างไร้ทางต่อสู้ แต่ก็ยังไม่ตายทันที เพียงแต่บาดเจ็บสาหัสเท่านั้น ชั้นพยายามใช้กำลังเท่าที่มีอยู่ในตอนนั้น พาร่างของตัวเองไปหลบในหลืบถ้ำที่มีหญ้าปิดอยู่ ในบริเวณใกล้ๆ นั้นเพื่อไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามพบตัว และรอเผื่อว่ากองกำลังหลักจะตามมาช่วยเหลือ " " แต่ผ่านไปเกือบสี่วันก็ยังไม่มีใครมาเลย ชั้นต้องใช้ชีวิตอยู่ในรูแคบๆ นั่นอยู่อีกเกือบอาทิตย์ พยายามกินทุกอย่างเท่าที่หาได้ตอนนั้นไม่ว่าจะเป็นหนู นก แม้แต่แมลง ทั้งๆ ที่รู้ว่าตัวเองไม่มีทางรอดไปได้แน่ๆ รู้รึเปล่าฮึว่าคนเราเวลารู้ว่าตัวเองกำลังจะตายน่ะมันน่ากลัวขนาดไหน " " จนกระทั่งวันหนึ่ง วันที่ชั้นคิดว่าจะเป็นวันสุดท้ายบนโลกนี้แล้ว ตอนนั้นเองชั้นได้ยินเสียงซอกแซกข้างนอกถ้ำ ก็เลยแหวกหญ้าออกดูแง้มๆ ชั้นก็ได้เห็น ผู้หญิงคนหนึ่ง อุ้มลูกสาวอายุประมาณ 5 ขวบนั่งอยู่เกือบติดปากโพรงที่ชั้นซ่อนตัวอยู่เลย คงเพราะหญ้าที่ขึ้นรก แล้วชั้นก็พรางจิตของตัวเองไว้ด้วย ทำให้ผู้หญิงคนนั้นไม่รู้ว่า ชั้นอยู่ข้างๆ ตัว " " ตอนนั้นแหละที่ชั้นคิดในใจว่า พระเจ้ายังเข้าข้างอยู่ถึงได้ให้โอกาสที่หาไม่ได้ง่ายๆ ในชีวิตนี้มาให้ ชั้นคิดในใจว่าตอนนี้ร่างเดิมของชั้นบาดเจ็บมากถึงถูกช่วยไปได้ ร่างกายคงไม่สามารถฟื้นฟูได้อีกและต้องตายไป แต่ถ้าใช้พลังออร่าทั้งหมดในร่าง แล้วเข้าไปแฝงอยู่ในร่างใครคนหนึ่งระหว่างแม่ลูกคู่นี้ แล้วรอจังหวะ รวมพลังชีวิต ของตัวเองกับวิญญาณเจ้าของร่างและร่างนี้ ชั้นก็ยังมีโอกาสรอดชีวิตได้มากกว่า " " แต่ชั้นก็ตัดสินใจเลือกลูกสาว เพราะคนแม่นั้นเป็นสมิงธรรมดา ไม่มีพลังออร่า ถึงยึดร่างได้ก็ไม่มีประสิทธิภาพอะไร แต่ถ้ายึดร่างลูกสาวแล้วเริ่มจากหนึ่ง สะสมพลังออร่า ไปทีละนิดๆ โดยมีวิญญาณของชั้นอยู่ในร่างด้วยละก็ ชั้นก็จะสามารถยึดร่างที่มีประสิทธิภาพสูงนั้นมาเป็นของตัวเองได้ " " หรือว่าลูกสาวคนนั้นคือ... " ใครคนหนึ่งพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตกใจ " ถูกต้อง 'ลูกสาว' ที่ชั้นเข้าสิงโดยที่ไม่รู้ตัวนั่นก็คือ ไอร่า ไงล่ะ " มาอิตอบให้ " ในเมื่อไอร่ากับมาอิไม่ได้มีวิญญาณดวงเดียวกัน แต่เป็นแค่วิญญาณที่เข้ามาสิงร่างเฉยๆ แถมยังไม่ผูกพันพลังชีวิตเข้าด้วยกันอีก การจะแยกทั้งสองคนก็สามารถทำได้ โดยการส่งพลังออร่าเข้าไปจู่โจมวิญญาณของมาอิในร่างโดยตรงได้ โดยต้องอาศัยวิญญาณของไอร่าร่วมมือต่อสู้ด้วย " กราเซียสรุปปิดท้าย " ว่าไงล่ะ นังแม่มดอัปลักษณ์ " รัซเซลล์พูดยั่ว " ตานี้จะทำยังไงต่อละ หา " ทั้งๆ ที่มีคนมาพูดวิธิกำจัดตนกันซึ่งๆ หน้า แต่มาอิกลับไม่มีทีท่าหวั่นไหวกับคำพูดของกราเซียแม้สักนิด กลับยืนเชิดหน้า ส่งรอยตาเหยียดๆ กับรอยยิ้มหยันๆ ไปหาพวกกราเซีย " ถูกต้อง " มาอิพูดตวัดเสียง " วิธีนั้นได้ผลแน่ ถ้าพวกแกรู้เรื่องที่ชั้นไม่ใช่บุคลิกของไอร่าเร็วกว่านี้ " " หมายความว่าไงวะ " รัซเซลล์กระชากเสียงถาม สีหน้าชักมีแววโกรธ " อย่างที่มันพูดนั่นแหละ ถ้าเราเฉลียวใจเรื่องนั้นเร็วกว่านี้ มันก็คงจบไปนานแล้ว " เคนนี่ซึ่งนิ่งเงียบมานานพูดขึ้น ทุกคนในกลุ่มของกราเซียต่างหันมามองเคนนี่เป็นตาเดียว " ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว " เคนนี่อธิบายต่อ " เพราะไอร่ากำลังหลับอยู่ หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ มาอิเป็นคนทำให้ไอร่าหลับอยู่ในส่วนลึกของจิตวิญญาณของมาอิ เพื่อจะฉวยโอกาสนั้น รวมพลังชีวิตของตัวเองกับไอร่าให้เป็นหนึ่งเดียวกัน ในระหว่างนี้ ไอร่าจะไม่ได้รับรู้ ไม่สิ ไม่สามารถรับรู้อะไรได้ต่างหาก " " ทำไมถึงเป็นแบบนั้น " แอรอนถามออกมา " ไม่รู้เหมือนกัน คิดว่ามาอิคงทำอะไรซักอย่างกับประสาทการรับรู้ของไอร่า " " ถูกต้อง ฉลาดมาก " มาอิพูดชม แต่สีหน้ามีแววเยาะเย้ย " ตอนนี้ประสาทรับรู้ของแม่นั่นน่ะ เป็นของชั้นแล้ว " และด้วยรอยยิ้มอย่างตื่นเต้น แต่สำหรับคนอื่นแล้วดูน่าขนลุกมากกว่า " และอีกไม่นานก็ร่างกาย วิญญาณ พลังออร่า ทุกอย่างของแม่นั่น ก็จะเป็นของชั้น ชั้นรอมาถึง 20 ปีแล้ว กว่าจะถึงวันนี้ คิดดูสิว่ามันจะน่าตื่นเต้นขนาดไหน " พวกของกราเซียทุกคนต่างมีสีหน้าสิ้นหวัง เพราะการจะทำลายวิญญาณของมาอิในร่างนั้นจำเป็นต้องได้รับความร่วมมือจากวิญญาณของไอร่าด้วย ทว่าตอนนี้วิญญาณของไอร่าก็ถูกขังอยู่ในจิตของมาอิเสียแล้ว ทั้งยังสูญเสียประสาทรับรู้ไปเสียแล้วแบบนี้ เท่ากับว่าตอนนี้ ไม่มีหนทางช่วยไอร่าเสียแล้ว " ชั้นประมาทเกินไป " กราเซียพูดต่อ สีหน้ามีแววสลด " ที่ตอนนั้นจับแต่กระแสพลังออร่าโดยไม่จับกระแสของวิญญาณในร่างซะตั้งแต่ตอนแรก กว่าจะรู้ก็กลายเป็นแบบนี้เสียแล้ว " " กรุณาอย่าโทษตัวเองเลยครับ " กาโดพูดขึ้น " แม้จะเป็นพลังออร่าจากวิญญาณดวงเดียวกัน แต่คลื่นพลังจะแตกต่างกันไปตามจิตของผู้ใช้ ทำให้เราไม่สามารถจับได้แต่ทีแรก ว่าในตัวของไอร่ามีวิญญาณสองดวง การที่ใครสักคนจะมีวิญญาณสองดวงอยู่ในร่างนี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก ทำให้เรามองข้ามไป ก็เลยพลาด " " บ้าชัดๆ " รัซเซลล์ขบกรามกัดฟัน พร้อมกับตวัดเท้าเตะหินเชิงเทินข้างๆ ตัวจนแตกเป็นเสี่ยงๆ " ไม่มีทางอื่นอีกแล้วรึไง " แอรอนว่าพร้อมกับกำหมัดแน่น ท่ามกลางสีหน้าสิ้นหวังและใบหน้าอันคับแค้นนั้น เสียงหัวเราะอย่างผู้กำชัยชนะแล้วของไอร่าดังก้องไปทั่วเหมือนจะเยาะเย้ยความผิดพลาดของกราเซียนั่นเอง " ฮ้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ชั้นเคยบอกแล้ว นังโง่เอ๊ย ว่า 'หัวเราะทีหลัง ดังกว่า' ฮ้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า " จาก : Dark Master - 21/08/2000 09:22