หัวข้อ : ROAR!!! Chapter 19 - Eternal Punishment 3 - ช่วงที่ 2 ข้อความ : เป็นอย่างที่แอรอนคาดไว้ เพราะตอนนี้ฝ่ายกราเซียที่แยกตัวออกไปค้นหาอีกทางหนึ่งก็กำลังมุ่งตรงมาที่ป้อมนั้นตามเสียงจากการต่อสู้ของทั้งคู่ กราเซียนั้นเหาะอยู่เหนือหลังคาบ้านพุ่งตรงไปอย่างรวดเร็ว โดยมีกาโดวิ่งไปมาบนหลังคาบ้านตามมาติดๆ " บ้าที่สุด ถ้าเรารู้ตัวเร็วกว่านี้ละก็คง... " กราเซียพูดกับตัวเองในใจระหว่างที่เหาะตรงไปยังป้อมนั้น " ขอให้ทันเวลาทีเถอะ " ร่างของเคนนี่ค่อยๆ ลดระดับลงมาที่พื้นบนกำแพงเมืองอย่างช้าๆ มาหยุดยืนลงบนพื้นตรงหน้าป้อมที่ถูกค้างคาวปีศาจทำลายจนพังยับ เมื่อเท้าของเคนนี่ถึงพื้น แฟนธอมแฟงค์รูปปีกค้างคาวก็พับลง แล้วหดหายเข้าไปทางด้านหลังของเคนนี่ในพริบตา เคนนี่จ้องไปยังซากของป้อมที่พังยับเบื้องหน้าด้วยสายตาระมัดระวัง พร้อมกับเดินเข้าไปหาป้อมนั้นช้าๆ ตูมมม!!!! เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นพร้อมกับที่เศษอิฐเศษหินของป้อมที่กองอยู่สูงกว่า 2 เมตร ระเบิดตูมเหมือนถูกระเบิด พร้อมกับที่ร่างเงาสีขาวสลับน้ำเงินของมาอิ พุ่งทะยานออกมาจากเศษซากนั้นทันที ร่างของมาอิลอยอยู่ชั่วขณะหนึ่งจึงกลับมาเกาะอยู่บนซากหักพังของป้อม ทีท่าเต็มไปด้วยความระมัดระวังตัว สายตาที่เคยดุดันกลับมีแววตื่นตระหนกเล็กน้อย " มันเป็นปีศาจชัดๆ " มาอินึกอยู่ในใจ " โชคดีนะที่ไอร่าอยู่ในนี้ ไม่งั้นละก็ป่านนี้มันคงจะฆ่าเราไปนานแล้ว " พอพูดถึงไอร่า มาอิก็ทำท่าเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วก็ยิ้มอย่าง***มเกรียมอีกครั้ง แล้วเงยหน้าขึ้นจ้องตอบสายตาของเคนนี่ " ปล่อยไอร่าออกมาซะ " เคนนี่พูดออกมาห้วนๆ " ถ้ายังเสียดายชีวิต " " หึ หึ " มาอิหัวเราะออกมาอย่างขันๆ ก่อนจะพูด " อย่ามาพูดให้ขำดีกว่า แกน่ะไม่กล้าฆ่าชั้นหรอก เพราะแกก็รู้ดีว่าคนสองบุคลิก ถ้าฆ่าใครอีกคนก็ต้องตาย แกไม่อยากให้ไอร่าตาย เพราะฉะนั้น แกไม่มีทางฆ่าชั้นได้หรอก " เคนนี่ขบกรามเสียงดังกรอดทีหนึ่งด้วยความโกรธ แล้วพูดออกมาอย่างฉุนเฉียว " ถ้างั้น ชั้นจะอัดแกให้เจ็บจนขยับตัวไม่ได้ซะก่อน มัดไว้แล้วค่อยหาทางจัดการกับแกทีหลังก็ได้ " พูดจบพุ่งตัวเข้าหามาอิอย่างรวดเร็ว พร้อมกับบังคับแบล็กด็อกอีกสามสี่ตัวให้เข้าจู่โจมด้านอื่นด้วย เพื่อดักทางไม่ให้มาอิหลบไปทางอื่นได้ ฝ่ายมาอินั้นปล่อยตัวตามสบาย คอยจับตาดูการเคลื่อนไหวของเคนนี่และแบล็กด็อกทั้งสี่ตัวที่พุ่งเข้ามาจากรอบด้าน แล้วสร้างก้อนอากาศหลายสิบก้อนขึ้นมาล้อมรอบตัวทันที ก้อนอากาศที่ไอร่าสร้างขึ้นมานี้เป็นก้อนอากาศแบบเดียวกับที่ไอร่าเคยใช้ป้องกันหมัดของเคนนี่มาแล้ว ซึ่งจะใช้ได้ดีในการป้องกันแรงกระแทก แต่ไม่เหมาะที่จะใช้รับ อาวุธมีคมอย่างเขี้ยวหรือเล็บแม้แต่น้อย เคนนี่ก็นึกอย่างนี้เหมือนกัน ดันนั้นจึงเงื้อกรงเล็บขวาตบเปรี้ยงลงไปที่ก้อนอากาศพวกนั้นอย่างแรง พร้อมๆ กับที่เขี้ยวของแบล็กด็อกทั้งสี่ตัว แทบจะทันทีที่ปลายเล็บของเคนนี่กับเขี้ยวของแบล็กด็อกทั้งสี่สัมผัสกับก้อนอากาศ ผิวของก้อนอากาศนั้นก็แตกออก แรงดันจำนวนมหาศาลพลันระเบิดพลุ่งออกมาจากก้อนอากาศนั้นทันที แล้วยังส่งทอดไปถึงก้อนอากาศที่ไม่ได้ถูกโจมตีให้ระเบิดตามเป็นทอดๆ เกิดเป็นเสียงระเบิดเหมือนระเบิดภูเขา ผลคือกำแพงเมืองส่วนนั้นทลายราบลงมาในตูมเดียว เศษฝุ่นหินปลิวว่อนคลุ้งไปหมด เล่นเอาพวกทหารข้างล่างวิ่งหลบเศษหินกันให้วุ่น ฝ่ายเคนนี่นั้นโดนแรงระเบิดพัดซะกระเด็นออกไป ยืนอยู่ติดกับกองหินด้านหนึ่ง หูอื้อไปหมดจากเสียงระเบิด มือขวา ใบหน้าซีขวา และร่างกายซีกขวาหลายส่วน เป็นแผลยับเยินจากแรงระเบิด นอกนั้นก็เป็นแผลเล็กๆ น้อยๆ ส่วนแบล็กด็อกทั้งสี่ตัวนั้นโดนแรงระเบิดพัดซะเละไปเรียบร้อยแล้ว " ผนึกออร่าทันงั้นรึ " เสียงเย็นๆ ของมาอิดังมาจากด้านบน เธอเกาะอยู่บนเชิงเทินของกำแพงส่วนที่ไม่พังห่างจากจุดที่ยืนอยู่ตะกี้ไปประมาณ 6 - 7 เมตร มองตรงลงมาหาเคนนี่ " ถ้าตามปกติละก็พวกที่เจอไม้นี้เข้าไป ไม่มือขาดก็ต้องแหว่งไปซักส่วนสองส่วน มีแกเป็นคนแรกนี่แหละที่แค่เป็นแผลนิดหน่อย " ที่มาอิใช้นั้นคือก้อนอากาศที่แตกต่างจากก้อนอากาศปกติที่ข้างนอกเป็นชั้นอากาศบางๆ ส่วนข้างในนั้นเป็นสุญญากาศ ซึ่งเมื่อกระทบกับอะไรก็ตาม เปลือกนอกจะแตกออก ทำให้สุญญากาศที่อยู่ข้างในระเบิดออกมาโจมตีศัตรู เรียกว่า ระเบิดสุญญากาศ แรงระเบิดแต่ละลูกนั้นพอๆ กับระเบิดลูกเล็กๆ เลยทีเดียว ดวงตาของเคนนี่ยังมีแววตกใจอยู่ไม่น้อยกับกับดักเมื่อตะกี้นี้ " เป็นไง ยังไม่หายช็อกจากแรงระเบิดรึไง " มาอิค่อน " งั้นเอายาแก้มึนไปแ-กซักสองสามเม็ดซะเหอะ " พูดจบ มาอิก็ยิงระเบิดสุญญากาศออกมาอีกสามลูกติดๆ กันเข้าใส่เคนนี่ ฝ่ายเคนนี่นั้นโมโหจัด เป็นความผิดพลาดของเขาเองที่ประมาทจนติดกับศัตรูแบบนี้ คราวนี้เขารู้แล้วว่ามาอิใช้อาวุธแบบนี้เพื่อจะปิดช่องว่างไม่ให้เขาเข้าต่อสู้ในระยะประชิดได้ เพราะพอเข้าไปก็จะเจอกำแพงระเบิดสุญญากาศของมาอิเป็นแนวป้องกันด้านใน ทำให้เข้าใกล้ไม่ได้เลย " ก็ได้ งั้นมาลองแข่งยิงไกลกันหน่อยก็ได้ " เคนนี่ตะโกนก้องพร้อมกับซัดแฟนธอมแฟงค์ค้างคาวปีศาจสวนออกไปทันที เคนนี่รู้ว่าถ้าใช้แบล็กด็อกจู่โจมออกไปก็เจอระเบิด สุญญากาศทำลายได้ ดังนั้นสมควรใช้ค้างคาวปีศาจซึ่งเร็วและแข็งแกร่งจู่โจมดีกว่า ซึ่งก็ได้ผล ค้างคาวปีศาจสามารถพุ่งฝ่าระเบิดอากาศเข้าไปถึงตัวมาอิได้โดยไม่ถูกทำลายเสียก่อน แต่มาอิก็บินหลบไปได้อย่างสบายๆ " ช้าแบบนั้นคิดว่าจะโดนรึไง " มาอิเยาะเย้ยมาแต่ไกลพร้อมกับยิงระเบิดสุญญากาศเข้าใส่อีกชุดใหญ่ เคนนี่ก็ทำแบบเดิมคือซัดค้างคาวปีศาจสวนออกไป และก็เป็นอีหรอบเดิมคือ ค้างคาวปีศาจฝ่าระเบิดไปได้ก็จริง แต่ไม่พ้นถูกมาอิบินหลบไปได้อีก " เป็นอะไรไป ถ้าไม่รีบเข้าละก็ แม่นั่นจะหายไปนะ " " อะไรนะ " เคนนี่ถามออกมา ชะงักไปนิดหนึ่ง " ไม่ได้ยินรึไง ชั้นบอกว่า แม่นั่น ไอร่าน่ะ กำลังจะ 'หาย' ไปน่ะสิ " " หมายความว่าไงวะ ไอร่าจะหายไปได้ยังไง " เคนนี่ตะโกนลั่น " ไม่แปลกหรอก ก็แม่นั่นน่ะ คิดมาตลอดเลยนี่นาว่าตัวเองสกปรก ตัวเองเลว แล้วก็เคยคิดด้วยว่า อยากจะหายไปซะให้มันรู้แล้วรู้รอดไป ชั้นก็แค่ช่วยให้ความปรารถนาของแม่นั่น เป็นจริงเท่านั้นแหละ " " เอาไอร่าออกมาเดี๋ยวนี้นะ !!! " เคนนี่คำรามลั่น อวดความคลั่งแค้นเต็บดวงตา " ไม่ได้หรอกจ้ะ " มาอิทำเสียงยวน " ก็เป็น 'ความปรารถนา' ของแม่นั่นนี่นา แล้วชั้นจะปฏิเสธได้ยังไงกันล่ะ " จาก : Dark Master - 20/08/2000 18:02