Een col van eerste categorie met 13 kilometer klimmen, 7,3% gemiddeld. Dit is 1 van de legendarische toppen uit die andere Giro, de Giro d'Italia, vooral vanwege de afschuwelijke laatste 2 kilometers, van boven de 11 procent gemiddeld, met een stuk van ... 23%!!! Zeg maar een Redoute of een Muur van Geraardsbergen, en dat na 10 km klimmen... Hier raakte Belli tijdens de Giro van 2001 zo gefrustreerd dat hij een Lampre-fan op zijn gezicht sloeg en vervolgens uit de race werd gezet. Unai Osa kwam toen eerst boven, gevolgd door Simoni, de thuisrijder van deze streek, die uiteindelijk de Giro won, en Dario Frigo.

De maagdenrit van de Giro, de beklimming van de Santa Barbara, moest deze vraag beantwoorden en beloofde zwaar en spannend te zijn. Hier zou voor de eerste maal te zien zijn wie in vorm zat, wie ernstige ambities had, wie wie in het oog zou houden, oui oui mes amis! De koers spatte onmiddellijk als een rotte pruim open onder impuls van Hans "Ich fahr alles kaputt" DC, die, zo zou het verdere verloop van de Giro ons leren, van een spetterende start en een sputterende koers zijn handelsmerk zou maken. Even was hij de Roze Ridder van het peloton maar dan kwam Carl opzetten. Carl ging Hans voorbij en gritste zo de leiderstrui van diens door inspanning en hitte bezwete schouders, om die niet meer af te geven die dag. Carl stoomde verder en zou alleen en onbedreigd als eerste aankomen. Een kat-en-muisspelletje ontspon zich tussen Kim (geplaagd door diarree maar betekende dat dat hij verzwakt was?), Johan (die nog even bij Carl kon aanklampen maar zich uiteindelijk toch maar liet uitzakken) en Bart (onverstoorbaar verderpompend). Kim reed even van hen weg maar kreeg later een inzinking van formaat waardoor hij eerst door de kromgebogen combine annex kamelenrug Bart en Johan; en daarna door de solitaire dromedaris Hans (bij wie deze beeldspraak veruitwendigd werd door zijn schuimbekkende aankomst) werd voorbijgereden.

In de arena van de achterste gelederen speelde zich ondertussen ook een titanenstrijd af tussen respectievelijk Pieter en Eddy en Pascal en Stijn. Pieter en Eddy bleken immers perfect aan elkaar gewaagd en het werd snel duidelijk dat enkel listen en lagen en een optimale materiaalkeuze hier het verschil konden maken, waarbij Pieter op het 23%-gedeelte van de Santa Barbara aan het kortste eind trok dankzij zijn triple en een uiterste krachtinspanning, en zo kon wegkruipen van Eddy die daar een existentiele crisis doormaakte met zijn 39. Pascal hoopte slinks op een inzinking van Stijn maar dat was buiten het doorzettingsvermogen, de realiteitszin en de uiterst economisch rijstijl van Stijn gerekend. De koers was nu opengebroken en de openingsrit deed het beste vermoeden!

De koninginnerit van de Giro di Tubo is de klim buiten categorie naar de Monte Bondone: 21,5 km lang en gemiddeld 6,8 %. De Monte Bondone is een vaste waarde in het parcours van die andere Giro, de Giro d'Italia. Hij begint in de stad Trento zelf, en slingert zich dan naar een hoogte van 1654 meter. De Bondone is lang, maar kent voldoende rustmomenten. Een mooie en afwisselende klim dus, met vooral in het begin en in het midden enkele zware passages, met een maximumstijging van 13%. . De meest legendarische rit op deze booswicht speelde zich af met de Engel van het Hooggebergte, de Luxemburgse Charly Gaul, in de Giro van 1956.

De annalen schrijven hierover: "Bij aanvang van de rit van Merano naar de Monte Bondone had Gaul een achterstand van 7 minuten op de leider in het klassement.

Het verslag: De koninginnerit van de Giro di Tubo kende alvast zijn hoogtepunt voor het eigenlijke begin. Na marathondiscussies onder het binnenwurgen van limoncello en sloten Morettibier, besloot de Platte Tube de geschiedenis recht in de reeds benevelde ogen te kijken en het avontuur aan te gaan van de integrale beklimming van de Monte Bondone; wat echter wou zeggen dat er hen eerst een helletocht wachtte doorheen een reeks voor fietsers verboden (maar dan toch weer niet, dixit een agent) tunnels. Dit sprak niet iedereen even erg aan, het geroemde Italiaanse respect voor de imaginaire wegcode indachtig, waardoor de zenuwen uiterst gespannen stonden en er opvallend veel sanitaire activiteit was. Onder begeleiding van een volgwagen suisden we echter zonder veel erg op ons doel af: de voet van de Bondone.

Er heerste een pax christi tussen Carl en een ondertussen hersteld lijkende Kim, dus kwam de eerste aanval ook nu van kamikaze Hans, die het voor- en de rest op sleeptouw nam; met helaas weer hetzelfde resultaat na enkele kilometers, hoewel zijn remonte in de slotkilometers er mocht wezen. Na Hans moest Johan even verder de rol lossen in de kopgroep, waarbij hij flauw de onmogelijkheid om een koekje door te slikken de schuld gaf. Superman Kim had vandaag geen kryptoniet in zijn achterzak zitten, zo bleek. Carl en Bart konden nog reageren op een eerste demarrage maar de tweede keer was het raak. Kim reed simpelweg weg, Carl en Bart hielden zichzelf kranig en op het podium door als respectievelijk tweede en derde boven te komen. Vermeldenswaardig was weerom het gevecht tussen Pieter en Eddy die met bloeddoorlopen ogen en getrokken dolken tegenover elkaar stonden. Ook nu had Pieter de bovenhand, hoewel de klim voor Eddy juist iets te kort leek om Pieters laatste Maoistisch geinspireerde sprong voorwaarts te kunnen counteren. Na deze rit was de spanning ondraaglijk geworden in het rennersdorp, waarbij vooral de buren die vroeg gingen slapen (lees: de hele camping) het moesten ontgelden.