Met een gelukzalige glimlach plofte Pitty neer op haar bed. Dromerig dacht ze aan wat er die middag gebeurd was. Ze had een afspraak met Artemis! “En?” vroeg Sally, die binnenkwam en haar tennisracket op het bed gooide. “Nog nieuws van thuis?” Pitty herinnerde zich de brieven, die had ze nog niet eens opengemaakt. De brief van Lizzie bevatte allerlei verhalen over Malory Towers. Pitty las de brief van haar zusje vluchtig door. Toen scheurde ze de envelop van Gerald open. Ze las:
“Lieve Pitty,
Hartelijk dank voor je leuke enthousiaste brief! Ik ben blij dat je al zo snel vrienden hebt gemaakt op St. Andrews. En wat fijn voor je dat er een poëzieclub is. Zo kun je veel aandacht aan schrijven besteden.
Hier in Oxford is ook alles in orde. De medicijnenstudie is zwaar, maar erg interessant. Ik deel een kamer met Elton, een aardige, rustige jongen met dezelfde interesses als ik. ’s Avonds luisteren we samen naar de radio (of naar Elton’s Maria Callas platen) en dan zitten we vaak tot diep in de nacht te praten. De andere jongens hier zijn erg grof. Ze praten alleen maar over sport en meisjes. Ze zijn hard en gevoelloos. En de dingen die ze zeggen, en hoe ze met meisjes omgaan! Ik ben blij dat wij op een fatsoenlijke en nette manier met elkaar omgaan Pitty, en dat wij onszelf bewaren tot ons huwelijk. Die stoere jongens hier denken daar heel anders over, maar daar trek ik me niets van aan. Ik weet immers wat ik voor je voel. Ik zie je nog staan bij je vaders auto, in die blauwe jurk van soepel mousseline, die zo prachtig om je lichaam valt. Dat beeld zal ik nooit vergeten. Je bent beslist het mooiste en liefste meisje dat ik ken, en ik hoop dat je nooit zult veranderen.
Gerald”
Ontroerd legde Pitty de brief neer. Gerald hield echt van haar. Ze nam zich voor een lange brief terug te schrijven. Maar wat moest ze hem vertellen? Ze dacht lang na. Wat had ze in de vorige brief eigenlijk geschreven? Niets speciaals waarschijnlijk, ze wist het niet meer, hoewel het pas een week geleden was. Pitty voelde zich schuldig, omdat ze Gerald niet de aandacht had gegeven die hij verdiende. Waar was ze mee bezig? Ze kon haar trouwe verloofde toch niet in de steek laten, alleen vanwege een kus van Artemis? Vanaf nu, besloot ze, zou ze zich niet meer zo laten meeslepen. Na de afspraak in de bibliotheek morgenmiddag zou ze Artemis uit haar hoofd zetten. Lieve Gerald, schreef ze. En langzaam begonnen de woorden uit haar pen te vloeien.
“Ik ga zo even douchen,” zei Sally, “als je Lizzie schrijft doe haar dan de groeten.” Pitty knikte afwezig. “Morgen komt juf Martin kijken als ik oefen,” vertelde Sally trots. Ze trok haar tennispakje uit. “Reuze!” zei Pitty, “ik zal Gerald erover schrijven, hij wilde gaan roeien in Oxford.” Ze pende ijverig door. “Heb je mijn badjas gezien?” vroeg Sally. Ze stond in haar slipje en beha voor haar kast. Pitty keek op. “Op je bed. Je kan goed zien dat je veel traint Sally,” zei ze. Sally kreeg een kleur. Ze trok snel de gewraakte badjas aan. “Ik heb je gemist Pitty!” zei ze in een opwelling. Pitty legde haar pen neer. “Alles gaat ook zo snel hier,” zei ze verontschuldigend, “lees Lizzie’s brief maar, op het goeie ouwe Malory Towers is alles nog steeds hetzelfde.” Sally schoot in de lach. “Halen ze nog steeds grappen uit met Mamzelle?” Dat was het teken voor de meisjes om herinneringen op te halen. Sally was vastbesloten om het alleen over vroeger te hebben. Ze zou Artemis niet ter sprake brengen. Ze was veel te blij dat ze weer een glimp van de oude Pitty zag.
“Vandaag zie
ik Artemis,” was Pitty’s eerste gedachte de volgende ochtend. Ze was meteen
klaarwakker. Sally was al weg. Ze besloot de brief aan Gerald af te maken en
duwde de gedachte aan Artemis weg. Na vanmiddag zou ze niet meer aan haar
denken! Alles zou weer normaal worden.
De deur vloog open, juist toen Pitty haar naam onder de brief zette. Sally
stormde binnen met een brede glimlach op haar gezicht en glanzende ogen. “Oh
Pitty!” riep ze, “Ik mag spelen, ze heeft me opgesteld voor komend
weekend!” Sally was dolgelukkig en viel haar vriendin om de nek. “Geweldig
Sally!” zei Pitty, maar ze was er met haar gedachten niet bij. “Één van de
speelsters heeft de griep. Jammer voor haar, maar wat een geluk voor mij!”
ratelde Sally ademloos. “Ik ben blij voor je Sally,” zei Pitty, maar aan
haar stem ontbrak ieder enthousiasme. Sally’s gezicht betrok. “Zit je weer
aan Artemis te denken?” vroeg ze snibbig. Het jaloerse duiveltje begon zich
weer te roeren. “Je denkt alleen maar aan haar. Waarom ben je niet blij voor
me?” barstte Sally uit. “Ik dacht aan Gerald en aan Artemis en…..”
protesteerde Pitty, “Sally ik….” Maar Sally luisterde niet. “Ga jij maar
naar je Artemis. Een mooie vriendin ben je!” Ze stoof de deur weer uit. De
tranen prikten achter Pitty’s oogleden. Sally begreep haar niet. Niemand
begreep haar, alleen Artemis.
Sally liep naar buiten. Ze wilde niemand spreken. Waarom had ze dat gezegd? Ze wilde helemaal niet dat Pitty naar Artemis ging. Ze was zo blij geweest en nu was alles verpest. Wat kon haar dat tennis schelen als Pitty er niet was om haar aan te moedigen? Haar voeten leidden haar naar de zee. Ze wilde nadenken. Er was een plekje, wist Sally, waar niemand kwam. Een rots met uitzicht op zee. Daar zou ze heengaan. Lenig klom Sally naar boven. “Wat doe je hier?” klonk een hoge stem, “laat me alleen met mijn muze!” Het was die rare Therese van de poëzieclub. “Sorry,” zei Sally teleurgesteld. Ze klom snel weer naar beneden. Therese staarde naar de zee en beet op haar potlood. De zee, ze ging een gedicht over de zee schrijven. Wat zou iedereen onder de indruk zijn. “Zo heerlijk nat en zout…..” schreef Therese.
“Hé Pitty,
kom je zo thee bij me drinken?” riep Eline blij. Even bleef Pitty bij de balie
staan. “Vandaag kan ik niet Eline, maar een andere keer graag,” zei ze. Ze
durfde niet te vragen of Artemis er al was. Eline was teleurgesteld, maar
verborg dat manmoedig. Hoe kon ze Pitty laten zien dat ze een goede vriendin
voor haar kon zijn? Ze had Pitty nog maar zo weinig gesproken.
Pitty
liep de bibliotheek in. Ze was Eline alweer vergeten. Ze kon maar aan één
iemand denken. De poëzie-afdeling was nog leeg. Terwijl ze wachtte liep Pitty
langs de lange rijen boeken. Ze liet haar vingers langs de boekenruggen glijden,
maar zag de titels niet werkelijk.
“Dag kleintje,” zei een stem vlakbij haar oor. Doodstil bleef Pitty staan.
Ze voelde twee handen bij haar middel. “Artemis,” fluisterde ze. “In eigen
persoon,” zei de stem bij haar oor warm. Pitty’s hart sloeg razendsnel. Ze
stond te trillen op haar benen. “Blij me te zien?” fluisterde Artemis. Pitty
knikte woordeloos. Ze leunde naar achteren in Artemis armen. Ze herkende
zichzelf niet meer. “Ik merk het meisje,” fluisterde Artemis schor, “je
trilt helemaal!” Pitty draaide zich om, niet langer verlegen. Artemis had een
heel licht randje om haar pupillen, zag ze. In die ogen las ze hetzelfde
verlangen dat ook door haar lichaam golfde. Alles om zich heen vergetend kuste
ze de lippen die zo heerlijk dichtbij waren. Gretig beantwoordde Artemis de kus
en hun tongen vonden elkaar. Diep vanuit Artemis’ keel welde een zachte kreun
op. Pitty genoot. “Dat komt door mij,” wist ze.
Eline hoorde
een gesmoord geluid uit de richting van de poëzie-afdeling, achter in de
bibliotheek. Pitty en Artemis vermaakten zich blijkbaar wel. Weer klonk er
geluid, ditmaal onderdrukt gegiechel. Een paar andere meisjes keken verstoord op
van hun studieboeken. De fletse Claire keek Eline boos aan. “Goeie genade, sta
daar niet zo te kijken, doe er wat aan! Het is hier een bibliotheek, wij
proberen te studeren!”
Net toen Eline opstond was het weer stil. Ze haalde haar schouders op en ging
verder met het inschrijven van de teruggebrachte boeken. Amper had ze twee
boeken ingeschreven, of er klonk weer geluid uit de poëzie-hoek. Eline stond op
en liep de bibliotheek door. De andere meisjes volgden haar met hun ogen. Wat
zou er gaan gebeuren?
Pitty en Artemis hadden niets in de gaten, die hadden alleen maar oog voor elkaar. Innig omstrengeld zaten ze samen op een stoel, Pitty bij Artemis op schoot, hun lichamen stevig tegen elkaar aangedrukt, hun lippen aan elkaar vastgeketend. Pitty voelde zich alsof ze zweefde. Ze genoot van Artemis’ warme handen, die onder haar bloesje over haar rug gleden. Ze proefde Artemis, rook haar en voelde haar. Ze wilde niets liever dan dat dit moment altijd zou blijven duren.
De bibliotheek van St. Andrews was beroemd om zijn uitgebreide collectie Engelse literatuur. Er leek geen eind te komen aan de rijen boeken van beroemde schrijvers, en de collectie bevatte zelfs werken uit de middeleeuwen. Eline was altijd weer onder de indruk als ze in dit gedeelte van de bibliotheek kwam. Ook deze keer bleef ze even bewonderend staan. Een zacht gekreun uit de poëzie-hoek herinnerde haar eraan dat ze hier met een doel was.
Pitty zou het liefst in Artemis willen kruipen, met haar willen versmelten. Zo had ze zich nog nooit gevoeld! Ze keek Artemis in haar prachtige helderblauwe ogen. Weer vonden hun lippen elkaar. Pitty legde een hand in Artemis’ nek en liet de andere onder haar trui glijden. Teder streelde ze Artemis’ gespierde rug. Artemis ging met haar nagels tergend langzaam langs Pitty’s ruggegraat naar beneden. Pitty huiverde van genot. Niets kon haar geluk nog verstoren, wist ze.
“Wat is hier aan de hand?” Eline keek ontsteld. Snel trok Pitty haar kleren weer recht. Het bloed schoot naar haar wangen. “Het is een schande. Dit is een bibliotheek hoor.” Eline probeerde haar stem zo veel mogelijk te dempen om een scène te voorkomen, maar de andere meisjes in de bibliotheek vingen toch iets op van wat er bij de poëzie-afdeling gebeurde. “Er gebeurt iets schandaligs,” fluisterde een meisje tegen haar buurvrouw. “Wat dan?” fluisterde die terug. “Weet ik niet,” zei het eerste meisje weer. De meisjes probeerden uit alle macht flarden op te vangen van het gesprek achter in de bibliotheek, maar het lukte niet. Teleurgesteld bogen ze zich weer over hun boeken.
“Jullie zitten hier te zoenen! Jullie begrijpen natuurlijk wel,” zei Eline, “dat ik dit aan juffrouw West moet rapporteren.” Artemis reageerde laconiek. “En dan? Zou je willen dat we weggestuurd worden?” Eline dacht na. De ouderejaars had een gevoelige snaar geraakt. Als Pitty en Artemis van college gestuurd zouden worden zou haar vriendschap met Pitty voor eens en voor altijd afgelopen zijn. Dan zou ze Pitty nooit meer zien. “Ga maar,” zei ze tegen Pitty en Artemis. “Ik zal mijn mond wel houden.” Artemis en Pitty pakten hun boeken en liepen achter Eline aan. Er ging een gegons door het groepje studerende meisjes. “Een ouderejaars en een eerstejaars,” fluisterden ze tegen elkaar, “hemeltje, wat zou er aan de hand zijn?”.