Hoofdstuk 7: Verwarring

“Goeie genade,”zei Melissa, “wat een bui!” De meisjes stonden na te hijgen in Artemis’ kamer. Zij en Jodie hadden snel wat droogs aangetrokken. Pitty rilde in haar dunne zomerjurkje. “Hé Art, geef Pitty eens een deken,” Jodies stem klonk bezorgd. Artemis dook in haar kast. “Hier kleintje,” zei ze. Pitty sloeg dankbaar de deken om zich heen en ging op bed zitten. Ze keek een beetje soezerig toe hoe Artemis thee zette.
“Art, zou je niet wat droogs aantrekken?” grapte Melissa, “We zullen niet kijken!” Jodie grinnikte en keek veelbetekenend naar haar vriendin. “Pitty, ogen dicht!” zei ze. “Oh, maar Pitty mag wel kijken,” was Melissa’s gevatte commentaar. Pitty keek van de één naar de ander. Ze snapte er niets van. Artemis haalde haar schouders op. Onverstoorbaar trok ze in één ruk haar shirt uit. Daar stond ze in haar lange broek en in een zwarte beha, afgewerkt met kantrandjes. En of Pitty keek! Ze bewonderde Artemis’ gespierde slankheid. “Wat is ze mooi. Zo zou ik er ook uit willen zien!” zei Pitty tegen zichzelf. Even keek ze Artemis recht aan, iets in haar ogen deed Pitty blozen en wegkijken. Vaag was ze zich ervan bewust dat de andere meisjes lachten. “De broek ook,” riep Melissa enthousiast. “Nee, het is wel mooi geweest dames!” zei Artemis droog. Ze trok een trui over haar hoofd en ging naast Pitty zitten. Het gesprek ging langs Pitty heen. Ze was slaperig geworden van de wijn. Artemis was echt aardig, vond ze. Die Melissa was een beetje een rare, dat wel. 

“Voorzichtig kleintje,” klonk Artemis’ stem opeens in haar oor. Haar vrije arm sloeg ze om de bijna slapende Pitty heen. Snel zette Pitty haar theekop neer. Ze schrok, was ze daar opeens tegen Artemis aangevallen! Het voelde wel fijn. Ze zag Melissa en Jodie echter kijken. “Sorry,” zei ze en keek opzij. Opeens waren Artemis’ ogen vlak bij de hare. Pitty kreeg het warm. “Het geeft niet,” zei Artemis zacht. Ze liet haar niet los. “Maar...” zei Pitty nog. “Ssst” Artemis legde haar vinger tegen Pitty’s lippen, die begonnen te tintelen. Artemis haalde haar vinger weg. Ze kuste Pitty voorzichtig. “Dit geeft ook niet,” fluisterde ze, “wat wil je kleintje?” Pitty was verloren. Ze vroeg zich niet af waar ze de moed vandaan haalde. Ze kuste Artemis’ lippen die zo dichtbij waren. Ze vergat alles om zich heen. Ze voelde Artemis’ tong langs haar lippen strelen en proefde haar. Ze rook Artemis, een licht bedwelmende geur waar ze maar geen genoeg van kon krijgen. Ze drukte zich tegen Artemis aan. Hun kus werd heviger. Pitty’s had het gevoel dat ze in brand stond. Dit moment mocht nooit overgaan.
Het gegiechel van de anderen bracht Pitty terug. Geschrokken sprong ze op. Wat gebeurde er toch allemaal? “Ik moet gaan,” zei ze met een hoogrode kleur. Ze vluchtte de kamer uit.

Sally sliep al toen Pitty binnensloop. Pitty was daar blij om. Wat had ze moeten zeggen? Ze was zo in de war. Ze kleedde zich uit en kroop in bed. Met wijd open ogen lag ze wakker. Steeds weer voelde ze Artemis’ lippen, rook ze Artemis’ geur, zag ze Artemis’ ogen. “En die goeie ouwe Gerald dan, je bent wel verloofd!” zei een klein stemmetje in Pitty’s hoofd. Gerald zoende lang niet zo lekker vond ze, het voelde heel anders. Maar Artemis, Artemis was geweldig! Zou ze nog wel met haar durven praten? De arme Pitty kon maar niet in slaap komen.

Sally sloeg haar ballen keihard over het net. Met een verbeten gezicht liep ze naar de andere kant. Ze verzamelde de ballen en begon overnieuw. “Laat me nog even liggen,” had Pitty slaperig gezegd. Dat was niets voor Pitty, vond Sally. Met wie moest ze nu trainen? Alles liep zo anders dan ze gedacht had. Ze serveerde een bal. “Die had Pitty niet kunnen terugslaan,” dacht Sally.
“Zullen we samen oefenen?” langs de kant stond Fiona, met naast haar, als een schaduw, Jane. “Dat vreselijke kind,“ dacht Sally, maar iets was beter dan niets. Even later waren ze druk aan het tennissen. Fiona speelde goed, merkte Sally, maar haar spel was onbeheerst. Sally serveerde een harde bal, die Fiona miste. “Uit!” riep Fiona triomfantelijk. “Hij was in, dat zag je best!” riep Sally. “Jane, jij zag toch ook dat hij uit was!” Jane zei niets. Ze wilde dat ze binnengebleven was. “Ik ben die brave Pitty niet, die je maar laat winnen!” zei Fiona scherp. Ze kon niet tegen haar verlies. “Waar is ze trouwens, bij Artemis?” Sally liep woedend naar het net. “Hou je mond!” zei ze. Fiona lachte: “Pitty wil vast niet meer met je oefenen.” “Ik ben toevallig wel al reserve,” siste Sally. Fiona verbleekte. “Wat heb jij voor juf Martin gedaan dat ze je geplaatst heeft?” insinueerde ze gemeen. “Kreng!” brieste Sally, “ik oefen nooit meer met jou!” Boos liep ze de tennisbaan af. De tranen stonden in haar ogen.
“Waarom zei je dat, Fiona?” vroeg Jane angstig. “Ze moest een lesje hebben,” zei Fiona, “ik mag haar niet.” Het was gemeen, vond Fiona, dat Sally reserve was en zij niet. Ze was jaloers, maar dat zei ze niet tegen Jane. “Kom Jane, we gaan!”. Jane volgde braaf. 
“Goedemorgen dames!” klonk een warme mannenstem. Met een ruk stond Fiona stil. Ze bloosde. “Hallo Michael,” zei ze ademloos. Jane keek verbaasd naar de verandering in haar vriendin. “Is hij niet geweldig!” fluisterde Fiona terwijl ze doorliepen. “Maar hij is al zo oud,” zei Jane benepen. Fiona glimlachte: “Welnee Jane, hij is vast niet ouder dan 25!”

Boos en verdrietig holde Sally door het gebouw. Pitty, ze moest naar Pitty! Die zou haar troosten, geruststellen, vertellen dat Fiona die gemene dingen alleen maar zei om haar op de kast te jagen. Ze ging de kamer binnen, waar Pitty dromerig op bed lag. “Pitty!” stak ze meteen van wal. “Dat nare kind, die Fiona, moet je horen wat ze gezegd heeft! Ze speelde vals met tennissen, en toen ik daar wat van zei beweerde ze dat jij... Pitty, luister je eigenlijk wel?” Pitty mompelde iets. Sally was vastbesloten haar verhaal af te maken. “En toen liet ze ook nog doorschemeren dat ik iets speciaals gedaan had voor Juffrouw Martin! Alsof ik dweep met sportleraressen!” besloot ze haar relaas. “Wat vind jij daar nu van Pitty?” vroeg ze haar vriendin. Maar Pitty had maar half geluisterd. “Heel vervelend allemaal. Ik zie je later wel, Sally,” zei ze met een afwezige blik in haar ogen. Ze stond op en liep de kamer uit.
Sally voelde de tranen alweer achter haar oogleden prikken. Ze voelde zich eenzaam. Haar beste vriendin liet haar in de steek. Wie kon haar nu nog troosten? Plotseling herinnerde ze zich de avond met Eline. Eline had ervoor gezorgd dat ze zich weer wat beter ging voelen. Ze veerde op en ging naar de bibliotheek.

“Ach Sally, wat is er aan de hand?” vroeg Eline, toen Sally met een vlekkerig en betraand gezicht binnenkwam. Ze luisterde meelevend naar Sally’s verhaal. “Ik zal een lekker kopje thee voor je zetten, dat zal je goed doen,” zei ze.
“Heb je voor ons ook thee?” klonk een bekende stem. Ongemerkt waren Alice en Betty binnengekomen. “We hebben het ontbijt gemist,” vulde Betty haar vriendin aan. “Weer uit geweest?” vroeg Sally nieuwsgierig. De meisjes knikten. “Er waren weer….” begon Alice, maar ze stopte midden in de zin. “Is er iets Sally, je ziet zo bleek?” vroeg ze bezorgd. Sally knikte, ze voelde weer tranen opkomen. “Wat is er? Iets met Pitty?” vroeg Alice. Eline kwam bedrijvig met een pot thee aanlopen. “Zal ik het vertellen?” vroeg ze. Sally knikte weer, er zat een krop in haar keel. Eline vertelde wat Fiona gezegd had, “…en Pitty had niet door dat Sally zich rot voelde,” besloot ze het verhaal. Alice, die met stijgende verontwaardiging had zitten luisteren keek verbaasd. “Wat bezielt Pitty?” vroeg ze. Sally haalde zwijgend haar schouders op. “Pitty is alleen maar met Artemis bezig!” antwoordde Eline. “Dat geloof ik niet!” zei Alice, ze keek Eline boos aan. “Geloof het maar, Alice!” Sally schoot Eline te hulp, “je zult het nog wel zien!
“Die Fiona moet een lesje hebben,” zei Betty verontwaardigd. De heldere ogen van Alice begonnen te fonkelen. Er verscheen een peinzende uitdrukking op haar gezicht. “We wilden nog een streek uithalen,” mompelde ze. “Maar Alice, zijn we niet te oud voor dergelijke streken?” vroeg Sally. “Het wordt een volwassen streek, geen niestabletten ofzoiets,” zei Alice. Plotseling klaarde haar gezicht op. “Ik heb het!” zei ze, “weet je nog Betty, in de tuin?” Betty begon te lachen. “Dat is het!” zei ze. Sally en Eline begrepen er niets van. “Waar hebben jullie het over?” vroeg Sally. “Wel, Fiona heeft een oogje op de tuinman!” zei Alice spottend. “Wij betrapten haar toen ze hem vanuit de bosjes bespiedde.” Sally giechelde. “Maar Alice, wat ben je dan van plan?” Eline genoot. Vroeger op Malory Towers vertelden ze haar nooit wat over de streken die ze uit gingen halen. “Het wordt geweldig!” zei ze. Alice grinnikte, ze was in haar element. “Dit gaan we doen!” zei ze geheimzinnig, “Fiona krijgt een aanbidder!”

Pitty stond achter in de bibliotheek. Haar blik gleed spiedend langs de eindeloze rijen boeken, op zoek naar dichtbundels en bloemlezingen. Net wilde ze een verzamelbundel openslaan, toen een bekende geur haar in verwarring bracht. “Dat parfum heb ik beslist eerder geroken. Zou het...?,” zei ze tegen zichzelf. Ze gluurde tussen de boeken door naar de volgende gang. Daar stond Artemis. Pitty’s hart sloeg over. Haar knieën werden week, haar handen trilden en haar onderbuik leek het speelterrein van duizend dartelende vlinders. Zou ze naar haar toegaan? Zou ze Artemis vertellen wat haar bezighield, dat ze sinds die kus voortdurend aan haar dacht? Maar wat als het voor Artemis veel minder betekende dan voor haar? Ze twijfelde. Die kus, die gevoelens, zou dat voor Artemis dan zo anders zijn? Ze herinnerde zich de zachte, volle lippen van Artemis, de liefdevolle blik in haar ogen, dat warme lichaam tegen het hare. Dat moest toch iets betekenen? 
De scherpe woorden van Fiona klonken in haar hoofd: “Ze heeft nogal een reputatie op St. Andrews!” Pitty wist niet wat ze moest doen. Zou ze iets tegen Artemis durven zeggen? Ze besloot net te doen of ze Artemis niet zag en liep resoluut met de verzamelbundel naar de balie. 
“Dag Pitty,” zei Eline glimlachend. Ze pakte het boek aan. “Vreselijk hè, wat Fiona tegen Sally zei!” Pitty, die schichtig om zich heen keek, hoorde haar niet. “Mooie bloemlezing,” probeerde Eline nog een keer. “Ik heb geen tijd Eline,” zei Pitty, “kun je niet een beetje opschieten?”. “Maar Pitty….” begon Eline verongelijkt, ze hield op toen ze Artemis aan zag komen. “Dag kleintje,” zei Artemis. Pitty werd vuurrood. “Dag Artemis,” stamelde ze. Artemis nam haar met onverholen belangstelling op. “Het was gezellig gisteren,” zei ze zachtjes. “Ja vond ik ook,” zei Pitty verlegen, “ik moet nu weg.” Haastig ging ze ervandoor. Artemis keek haar na. Eline zag het geamuseerde glimlachje en dacht er het hare van. “Hé, Pitty!” riep ze opeens, “je bent je boek vergeten!” Pitty liep echter door. “Ik geef het haar wel, eh… hoe heet je eigenlijk?” Artemis leunde over de balie. “Eline,” antwoordde Eline zacht. Ze was een beetje bang voor de ouderejaars en durfde niet te protesteren toen Artemis het boek meenam.