Hoofdstuk 6: Een zwoele avond

Alice en Betty liepen door de brede gangen van St. Andrews. “Au,” zei Betty, “mijn hoofd bonkt bij elke stap.” “Zo ziet het er ook uit,” grijnsde Alice. “Heb je al in de spiegel gekeken vanmorgen?” Betty stak haar tong uit. “Als ik er half zo slecht uitzie als jij kijk ik niet meer in de spiegel tot het over is,” antwoordde ze gevat. “Frisse lucht zal ons goed doen. Hé, pas op!” riep ze plotseling. “Sorry!” zei Sally, de met een vaart de bocht om was komen rennen. “Hebben jullie Pitty gezien?” vroeg ze, terwijl ze ongeduldig van het ene op het andere been sprong. “Volgens mij liep ze naar de bibliotheek,” zei Alice. “Bedankt!” riep Sally, ze stoof weer weg. Alice en Betty keken haar verbijsterd na. “Wat een haast op de vroege morgen,” zei Alice. “Ik vraag me af wat er aan de hand is.” De vriendinnen liepen het zonnige grasveld op, in de richting van de bloementuin. Ze waren druk in gesprek over de vorige avond, toen Alice Betty ineens aanstootte. “Kijk,” zei ze zachtjes, “is dat niet die eh... hoe heet ze?” “Warempel, het is Fiona,” fluisterde Betty terug. “Wat doet die daar?” Zachtjes slopen ze dichterbij. Ze zagen Fiona, die met haar rug naar hen toe stond, verscholen in de bosjes. Waar keek ze toch naar? Toen ze nog dichterbij kwamen zagen Alice en Betty wat Fiona’s aandacht trok. Een jongeman, gekleed in een werkmansbroek en een onderhemd, was de taxushaag aan het knippen. Af en toe pauzeerde hij even om het zweet van zijn voorhoofd te wissen. “Onze Fiona heeft een oogje op de tuinman!” zei Betty giechelend. “Kom, laten we snel weggaan voor ze ons in de gaten krijgt,” zei Alice. De meisjes maakten dat ze wegkwamen.

De bibliotheekdeur vloog open. Eline keek verstoord op. Het was Sally, zag ze, met rode wangen en glimmende ogen. “Hemeltje, Sally,” zei Eline vriendelijk, “kun je iets zachter doen? Dit is een bibliotheek!”. “Is Pitty hier?” vroeg Sally ademloos. Eline knikte: “Ja, bij het poëziegedeelte, daar,” wees ze. “Groot nieuws?” vroeg Eline nieuwsgierig. “Ja, ik moet het Pitty vertellen!” antwoordde Sally.
Pitty was verdiept in een bloemlezing van Emily Dickinson, die zouden ze bij de Poëzieclub gaan behandelen. “Oh Pitty, ik heb het gehaald!” Sally viel naast haar in een stoel neer. “Verbeeld je, en we zijn hier nog maar een week! Juffrouw Martin zei dat ik reserve ben voor het tennisteam. Is het niet geweldig?” Ze was door het dolle heen. Pitty omhelsde haar vriendin. “Fantastisch Sally, ik ben trots op je!” “We moeten het vieren,” vervolgde Sally blij, “ik trakteer vanavond op ijs! Ik heb een leuke ijssalon gezien in het dorp.” Ze zweeg toen ze Pitty’s gezicht zag betrekken. “Ik kan vanavond niet,” zei Pitty spijtig, “ik ga toch naar dat feestje van Artemis.” Haar gezicht klaarde weer op, “Maar morgen kunnen we het vieren!” Dat was niet hetzelfde, wist Sally. Ze was teleurgesteld. “Kun je niet…” begon ze, maar Pitty schudde haar hoofd, “Ik heb het beloofd, en het is zo’n eer!” Haar gezicht kreeg weer een dromerige uitdrukking. Ze had nauwelijks in de gaten dat Sally wegliep.
Eline had het gesprek gehoord. Ze hield Sally tegen. “Gefeliciteerd Sally. Fijn voor je!” Sally haalde haar schouders op. De pret was er voor haar een beetje af. “Ik heb net toevallig vandaag gebakjes gehaald. Waarom kom je niet gezellig theedrinken?” vroeg Eline. Sally aarzelde. Ze wilde niet de hele avond alleen zijn. Maar thee bij die lieve Eline? Ze keek nog even naar Pitty. “Graag Eline!” zei ze toen vastbesloten.

Het was een drukte van belang in de eetzaal. Alice en Betty praatten honderduit over de vorige avond. De andere eerstejaars hingen aan hun lippen. “En het waren leuke jongens, vond je niet Pitty?” vroeg Alice. Pitty gaf geen antwoord, ze zat dromerig naar haar bord te staren. “Joehoe, Pitty, leef je nog?” vroeg Alice. “Wat?” vroeg Pitty verstoord. “Ik zei dat het leuke jongens waren, gisteren in de pub,” zei Alice. “Oh eh ja,” antwoordde Pitty. “Vanavond maar niet naar de pub, Pitty,” zei Betty. “Zo te zien heb je alle indrukken van gisteren nog niet verwerkt.” Sally mengde zich in het gesprek. “Pitty kan vanavond helemaal niet. Ze heeft een feestje bij Artemis.” Nu bemoeide ook Fiona zich ermee. “Bij Artemis?” vroeg ze, en ze vervolgde op luide toon, zodat iedereen het kon horen: “Nu begrijp ik waarom je niet onder de indruk was van de jongens in de pub.” De meisjes aan tafel keken Fiona verbaasd aan. “Artemis heeft nogal een reputatie op St. Andrews,” zei Fiona. “Ze geeft helemaal niets om mannen,” liet ze er geheimzinnig op volgen. “Ik zou maar uitkijken als ik jou was, Pitty,” zei ze. “Voor je het weet heeft ze jou ook bij haar clubje ingelijfd.” Pitty zweeg en kreeg een kleur. Ze wist niet wat ze moest zeggen. Wat zou Fiona bedoelen? Ze was vast jaloers dat Pitty was uitgenodigd en zij niet. Die gedachte fleurde haar weer op. Ze zou zich niets aantrekken van de gemene woorden van Fiona, het zou een leuke avond worden.

“Hoe zie ik eruit?” vroeg Pitty, “Wat denk je? Zal ik mijn haar los dragen?” Sally vond het niets voor Pitty om zo lang voor de spiegel te staan. “Je staartjes passen bij je Pitty. Ik vind ze leuk!” antwoordde ze. “Zou Artemis ze ook leuk vinden?” vroeg Pitty. “Vast wel!” reageerde Sally kortaf. “Veel plezier,” wist ze er nog uit te krijgen. “Dank je,” zei Pitty opgetogen, “ik vertel je straks alles!” Sally zuchtte, maar haar vriendin hoorde het al niet meer.

Het was een prachtige zomeravond! Vol verwachting liep Pitty de tuin door. Hoe zou het feestje zijn? Ze hoopte dat ze zich niet te klein zou voelen. Had ze haar haar toch los moeten doen? Pitty besefte zelf niet hoe lief ze eruit zag in haar blauwe jurk. Ze stond stil. Even verderop zag ze Artemis en haar vriendinnen. Ze zaten genoeglijk te praten op een picknickkleed. Aarzelend liep ze naar het groepje toe.
“Hé Pitty, kom erbij,” riep Artemis, die haar in de gaten kreeg, “je kent Jodie en Melissa toch?” Blozend ging Pitty op het kleed zitten. Ze zag dat Artemis weer haar lange broek aanhad. “Die jurk staat je leuk kleintje!” zei Artemis waarderend. “Die broek jou ook,” ze had het al gezegd voor ze het in de gaten had. Bijna sloeg ze haar hand voor haar mond. Artemis begon te lachen. “Goed zo kleintje,” zei ze, “wil je ook een glaasje wijn?”
Pitty herinnerde zich de twijfels van de vorige avond. Toen nam ze een besluit. “Doe maar,” zei ze moedig. Één glaasje kon toch geen kwaad? Ze nam voorzichtig een slokje. Het was best lekker, vond ze. “Ook een sigaret Pitty?” Artemis hield haar een pakje voor. “Nee dank je,” zei Pitty. “Ik rook niet.”
“Heel verstandig,” zei Melissa, en ze liet erop volgen: “Artemis zou net een gedicht voordragen, ze wachtte op nog jou!” “Zonder jou kon ze het niet,” vulde Jodie aan. Zij en Melissa wisselden een ondeugende blik uit. Pitty snapte er niets van. “Laat ze maar kleintje,” zei Artemis, die nog een keer met de fles rondging. “Goed dames, daar gaan we dan!” Ze knipoogde, ging overeind zitten, keek Pitty recht aan en begon:

Hoe schoon zijt gij, liefde:
Hoe heerlijk onder wat men verlangen kan!
Ja, uw ranke gestalte is als een palm,
en uw borsten zijn als dadeltrossen.
Ik zeide: Ik wil die palm beklimmen
en zijn vruchtentrossen plukken.
Mogen uw borsten als druiventrossen zijn,
de geur van uw adem zijn als appels,
uw verhemelte als de kostelijkste wijn……

Pitty werd er stil van. Wat een gewaagd gedicht! Ze begreep niet dat Artemis dat zonder blozen kon voordragen. De stilte werd doorbroken door applaus van Melissa en Jodie. Artemis maakte een grappig buiginkje. “Jullie raden nooit waar dit gedicht vandaan komt!” zei ze, “en ik zeg het ook lekker niet!”. “Wat was dat voor pantomime waar Peters het over had Pitty?” vroeg Jodie. “En vertel over Peters, kleintje?” vulde Artemis aan. Pitty begon te vertellen. De tijd vloog om. Af en toe keek ze naar Artemis, die aan haar lippen leek te hangen.

Opeens was daar de bliksem, gevolgd door een harde donderslag. Het begon onmiddellijk te regenen. De meisjes kwamen snel overeind. Artemis stond daar met haar armen gespreid. “Heerlijk!” riep ze. “Art, idioot, we moeten naar binnen!” riep Melissa, “kom op, rennen!” Zij en Jodie holden over het grasveld. Pitty merkte dat ze een beetje wankel op haar benen stond. “Ben ik nu dronken?” vroeg ze zich af. Ze giechelde. “Gaat het kleintje?” Artemis sloeg haar arm om Pitty’s schouders. Weer giechelde Pitty, ze viel bijna tegen Artemis aan. “Ik ben alweer in orde,” zei ze toen. “Kom op dan!” riep Artemis, ze greep Pitty’s hand en trok haar mee.

Sally klopte. Vrijwel meteen zwaaide de deur van Eline’s kamer open. “Kom binnen,” zei Eline hartelijk, “de thee is al klaar!”. Sally ging op de bank zitten en keek nieuwsgierig de kleine knusse kamer rond. Wat had Eline het leuk ingericht! “Heerlijk lijkt me dat, een kamer voor je alleen,” zei Sally. Eline kwam aanlopen met een dienblad, waarop de theepot, twee kopjes en twee gebakjes stonden. “Ach, jij hebt het zo slecht nog niet,” zei Eline, terwijl ze de kopjes volschonk. “Jij deelt immers een kamer met je beste vriendin! Ik moet toegeven dat ik soms een beetje jaloers op je ben, Sally. Het lijkt me reuze om een kamer met Pitty te delen.”
“De laatste tijd is er anders er niet veel meer aan,” wierp Sally tegen. “Pitty en ik zien elkaar bijna nooit. Nee, dat was niet wat ik ervan verwachtte. En dan die vréselijke Artemis!” Ze nam een hap van haar gebakje en kauwde peinzend. “Ik begrijp niet wat Pitty in Artemis ziet,” viel Eline haar bij. “Wat moet ze met zo’n ouderejaars?”
Sally vertelde wat Fiona tijdens het avondeten had gezegd. Eline reageerde onthutst. “Artemis is dus een heel gevaarlijk meisje!” riep ze uit. “Sally, we moeten wat doen!” Sally haalde haar schouders op. “Als Pitty zich in de nesten wil werken moet ze dat zelf maar weten,” zei ze. “En trouwens, ze loopt heus niet in zeven sloten tegelijk. Ze trapt vast niet in de trucs van die Artemis.” Sally zei het stellig, maar geloofde het zelf eigenlijk niet. Diep in haar hart was ze doodsbang om haar beste vriendin te verliezen. Ze zou nog liever zien dat Pitty met die sullige Gerald trouwde dan dat ze zich liet verstrikken in de netten van Artemis. “Laten we het over iets anders hebben,” stelde ze voor. “Hoe bevalt je baan je?” Eline begon te vertellen over het werk in de bibliotheek, en toen het gesprek op Sally’s tennisperikelen kwam was Pitty helemaal naar de achtergrond verdwenen.