Hoofdstuk 5: Een uitnodiging

De colleges waren al een paar dagen geleden begonnen. Pitty raakte langzaam een beetje gewend aan het leven op St. Andrews. Iedere dag vonden zij en Sally wel tijd om even te tennissen. Zo ook vandaag, vroeg in de ochtend. Ze waren druk aan het oefenen. Pitty serveerde en Sally sloeg de ballen hard terug. “Je wordt steeds beter Sally!” hijgde Pitty. Zij was al bezweet, maar haar vriendin zag er nog fris en onvermoeid uit in haar mooie witte tennispakje. “Sla nog eens wat ballen naar me toe!” riep Sally. Pitty bewonderde de soepelheid van Sally’s bewegingen. Oh ja, niemand kon haar vriendin verslaan!
Ook Fiona was vroeg op. Ze stond bij de tennisbaan en keek afgunstig naar Pitty en Sally. “Ik ben veel sterker dan die Sally, “ zei ze tegen zichzelf, “jammer dat Jane niet tennist, dan kon ik beter oefenen!” Ze draaide zich abrupt om. “Voorzichtig!” Fiona herkende juffrouw Martin, de sportlerares en tenniscoach. “Sorry juffrouw,” zei ze onderdanig. Juffrouw Martin keek geboeid naar de verrichtingen van Sally. Onder Fiona’s jaloerse blikken liep ze de tennisbaan op.
 “Je hebt een goede backhand!” riep ze naar Sally, “hoe heet je?” Fiona, die Sally blozend zag antwoorden, werd nijdig, die afschuwelijke Sally! Nu, ze zou wel laten zien dat zij beter tenniste!
“Hoorde je dat Pitty,” zei Sally met glanzende ogen, terwijl ze naar het hoofdgebouw liepen, “juffrouw Martin vond mijn backhand goed, en als ik goed oefen op mijn service kom ik misschien wel in het team.” “Natuurlijk kom je in het team!” zei Pitty warm, “maar we moeten rennen, over een half uur beginnen de colleges!” Fiona zag de meisjes langshollen en wilde iets lelijks zeggen. Maar wat zag ze daar? Een stukje verderop was een gespierde jongeman de tuin aan het omspitten. Met open mond bleef ze staan kijken.
“Zo kleintje, lekker getennist?” riep Artemis, die de meisjes op het grote plein tegenkwam. “Vanmiddag poëzieclub Pitty!” Ze keek Pitty waarderend na, dat korte tennisrokje stond haar goed!

Pitty was de poëzieclub die middag niet vergeten. Had juffrouw Peters gisteren na college niet warm “tot morgen” tegen haar gezegd?
Ze stond weifelend in de deuropening. Even verderop wenkte Artemis. “Kom lekker hier zitten Pitty!” ze wees op de stoel naast haar. Een beetje opgelucht nam Pitty de plaats naast Artemis in.
Juffrouw Peters kwam kordaat binnenstappen. “Welkom allemaal,” zei ze monter, “we beginnen met een voorstelrondje. Pitty ken ik van mijn vorige school, daar heeft ze een mooie pantomime geschreven! Als iedereen haar naam noemt en vertelt wat ze al geschreven heeft.” Pitty was erg blij met het compliment, maar ook verlegen. “Bofster,” fluisterde Artemis, “Je hebt die geweldige Peters al als lerares gehad!”
Therese was aan de beurt. “Mijn ziel is één en al poëzie,” zei ze hoogdravend, “de woorden vloeien moeiteloos uit mijn pen.” Een paar meisjes proestten. Therese trok zich er niets van aan. “Als ik niet kan schrijven dan sterf ik!” vervolgde ze. Juffrouw Peters trok haar wenkbrauwen op. “Dank je Therese,” zei ze een tikkeltje geërgerd. Maar Therese was niet te stoppen, “Ik heb wat eigen gedichten meegenomen,” ze pakte een dikke map uit haar tas, “als u me toestaat.” Pitty zag de bui al hangen. “Daar krijg je nog alle kans toe Therese, eerst stellen de anderen zich voor,” zei juffrouw Peters onverbiddelijk.
Dat kon nog leuk worden, juffrouw Peters hield niet van rare fratsen, wist Pitty. “Ik wed dat jouw ziel veel mooier is Pitty,” grinnikte Artemis. Het was haar beurt om zich voor te stellen. “Ik ben Artemis,” zei ze, “mijn gedichten zijn altijd maar voor één paar oren bestemd, zoals alle liefdespoëzie.” Verbaasd keek juffrouw Peters op: “Er staat geen Artemis op de inschrijflijst. Oh, ik zie het al, jij bent Diana.” Pitty keek naar haar buurvrouw. Diana? Artemis knipoogde naar haar. “Artemis past beter bij me,” zei ze geamuseerd. Juffrouw Peters kon nauwelijks een glimlach onderdrukken, “Nu, je hebt tenminste een goede kennis van de mythologie!” merkte ze nog op. Na Artemis stelden ook Jodie en de anderen zich voor. 
“Degenen die eigen werk hebben meegenomen, kunnen nu wat voordragen. Wie wil eerst?” juffrouw Peters was nog niet uitgesproken of Therese sprong op. “Verlangen,” zei ze. Ze nam een theatrale houding aan en begon:

"Ik zie de sterren in je ogen
Die mij zo veel beloven
De maan op je gezicht
Ik zie de zon op je wangen
Je lippen klinken als een gedicht
Hoe kan ik je in woorden vangen
Je bent voor mij het heelal
Mijn mammoet die maar voort blijft leven
Is het zo raar dat ik voor je val
Alles, alles, alles, wil ik je geven
Maar mijn liefde bovenal."

Therese zweeg en keek triomfantelijk om zich heen. Behalve wat gegrinnik was het doodstil.
“En dit gedicht raakt kant noch wal,” mompelde Artemis en Pitty schoot in de lach. “Artemis, kun je wat harder spreken, zodat we het allemaal kunnen horen?” klonk juffrouw Peters’ stem scherp. “U moet toegeven, “ zei Artemis, “het gedicht is een beetje vreemd, die mammoet bijvoorbeeld…” “Dat is een metafoor,” onderbrak Fiona haar nuffig. “Dus je noemt je geliefde een mammoet,” lachte Artemis. “Dat is wel genoeg Artemis,” zei juffrouw Peters, “wie wil er nog meer voordragen?”
Na afloop liepen Pitty en Artemis samen naar buiten. “Ik geef morgenavond een klein feestje,” zei Artemis, “ik zou het leuk vinden als je ook kwam, we gaan picknicken op het veldje achter de tennisbanen.” Pitty’s hart begon te bonzen, een feestje van een ouderejaars, geweldig! Wat zou Sally wel niet zeggen? “Graag!” zei ze. 
Sally zat te studeren toen Pitty binnenstormde. Ze luisterde glimlachend naar de enthousiaste verhalen. Ze moest erg lachen om die rare Therese. Toen Pitty echter vertelde over het feestje van  Artemis betrok haar gezicht. Pitty zag het niet, ze was er zo vol van! Sally, die Pitty’s plezier zag, onderdrukte haar jaloezie manhaftig. “Leuk voor je!” zei ze zo opgewekt mogelijk.

Alice en Betty stonden voor de klerenkast. “Wat trek jij aan?” vroeg Betty. “Ik weet het niet,” antwoordde Alice. “We moeten er ouder uitzien dan we zijn,” vervolgde ze. “Natuurlijk,” verkondigde Betty wereldwijs, “anders zien die mannen ons immers niet staan!” Ze liet een rode jurk over haar hoofd glijden. “Wat dacht je hiervan?”. Alice keek haar vriendin bewonderend aan. “Beeldig, maar jou staat alles prachtig. Je hebt van die mooie ronde vrouwelijke vormen,” zei ze een beetje afgunstig. “Hoe kun je dat nou zeggen?” vroeg Betty verbaasd, “Ik ben juist jaloers op jou, jij kunt alles aan omdat je zo slank en gespierd bent!” Alice vergeleek haar jongensachtige lichaam met Betty’s volle mollige figuur. “Toch zou ik liever wat meer op jou lijken,” zei ze. “Je weet niet wat je zegt,” antwoordde Betty. ”Ik wed dat jij straks alle mannen achter je aankrijgt,” zei Alice, terwijl ze een groen jurkje aantrok, dat haar nog slanker deed lijken dan ze al was. “Dat zullen we wel zien!” antwoordde Betty. “Laten we Pitty en Sally op gaan halen, die zullen intussen ook wel klaar zijn.” De meisjes gingen, na een laatste blik in de spiegel, op weg naar hun vriendinnen. Die stonden al ongeduldig te wachten. Het viertal liep stevig gearmd naar de dichtstbijzijnde pub. “Ik ga bier drinken,” verkondigde Alice stoer. “En jullie ook!” sprak ze streng tegen Sally en Pitty. “Is dat nu  wel zo’n goed idee, Alice?” vroeg Pitty een beetje benepen. “Als we dronken worden, wat dan?”
”Heilige Pitty weer,” antwoordde Alice. “Een biertje kan toch geen kwaad?” Pitty zweeg. Ze wilde graag een leuke avond, maar of alcohol daarbij hoorde? Sally, die wist wat Pitty dacht, gaf Pitty’s arm een klein kneepje. Alice had het ook door. “Och Pit, als jij niet wil drinken hoeft het niet hoor,” zei ze grootmoedig. “Als je maar niet gaat preken als wij het wel doen!” vulde Betty aan. “O kijk, we zijn er al!”

Opgewonden liepen de meisjes het warme, schaars verlichte café in. Aan de bar zaten groepjes jonge mensen geanimeerd te praten. Rondom een intieme dansvloer waren nog een paar tafeltjes vrij. Ze kozen een tafeltje in de buurt van de jukebox. Een knappe jongeman liep op hun tafeltje af. “Wat willen de dames drinken?” vroeg hij vriendelijk. “Appelsap alstublieft,” zei Pitty snel, voor Alice en Betty hun mond open konden doen. “En de andere dames?” vroeg de ober. “Ook appelsap,” zei Sally. “Wij lusten wel een biertje,” zei Alice. Terwijl de ober wegliep keek Alice de andere meisjes aan: “Denken jullie echt dat ik nooit bier drink? Mijn broers en ik doen niet anders! Hé, zien jullie dat, er wordt gedanst!” Alice wees naar de dansvloer. “Kunnen jullie eigenlijk dansen? Ik niet” vroeg Pitty haar vriendinnen. Sally vertelde dat ze ook niet kon dansen. “Mijn broer Sam is op dansles geweest,” zei Alice, “en hij heeft het me geleerd.” Betty proestte, ze vond het helemaal niets voor Sam om te dansen. “Echt waar,” verzekerde Alice haar, “maar ik ken alleen de herenpassen.”
”Dat komt goed uit,” antwoordde Betty, “ik heb leren dansen van mijn moeder. Als een dame dus.” Alice stond meteen op en bood Betty haar arm aan. “Mag ik deze dans van u mevrouw?” vroeg ze, met een olijke twinkeling in haar ogen. “Welzeker dame,” antwoordde Betty. De meisjes liepen gearmd naar de dansvloer. Ze begonnen wat stuntelig, maar al gauw zwierden ze rond alsof ze nooit iets anders gedaan hadden. Pitty en Sally keken geamuseerd naar het vrolijke stel, toen twee jongens bij hun tafeltje kwamen staan. “Mogen we bij jullie zitten?” vroeg de langste, een knappe blonde jongen. “Dat mag wel,” antwoordde Pitty. De jongens gingen zitten. Op dat moment kwamen Alice en Betty terug van de dansvloer. “Ach, laten we ons netjes voorstellen,” zei de lange jongen en hij stak zijn hand uit. “Ik ben George”. Zijn donkerharige vriend heette Oscar. Al snel was het zestal in een druk gesprek verwikkeld. Om tien uur keek Pitty verschrikt op haar horloge. “Sally, we moeten terug, anders kunnen we morgenochtend ons bed niet uit, en dan zijn we te laat voor college!” Sally knikte en pakte haar jas. Alice en Betty protesteerden. “Wij willen helemaal nog niet naar bed,” zei Betty. “We hebben hier veel te veel plezier, wij blijven nog even.” beaamde Alice en ze knipoogde naar de jongens. “Maar Pitty, we begrijpen wel dat jij, als verloofd meisje, liever niet al te lang met vreemde mannen in het café zit.” Pitty kreeg een kleur. “Kom Sally, we gaan. Jullie moeten jullie het zelf maar weten,” zei ze. 

In bed dacht Pitty na over die avond. In haar hart was ze een beetje jaloers op Alice en Betty, die waarschijnlijk nog steeds honderduit zaten te praten met die leuke jongens. “Alice en Betty mogen feestvieren, ik wil goede cijfers halen.” zei ze vastberaden tegen zichzelf. “En bovendien,” bedacht ze er achteraan, “heb ik morgenavond een leuk feestje bij Artemis.” Ze glimlachte dromerig en vroeg zich af hoe het zou zijn. Stel je voor, zij was uitgenodigd door Artemis! Ze nam zich voor haar mooiste jurk aan te trekken, zodat ze een goede indruk op de ouderejaars zou maken. Ze doezelde langzaam weg, dromend over Artemis en mooie jurken.