Hoofdstuk 4: De eerste dag

"Het doet mij altijd veel plezier," vervolgde juffrouw West, "om aan het begin van het collegejaar deze aula in te kijken. Uit jullie gezichten maak ik zo veel op. Ik zie dat jullie je verheugen op het komende trimester, op het samenzijn met jullie vriendinnen. En wat ik vooral zie is de wil om nieuwe kennis op te doen en het enthousiasme waarmee jullie de intellectuele uitdaging aangaan. En, dames, daar geniet ik van, elk collegejaar weer. Ik geniet van de verwachting die op jullie gezichten te lezen is. En ik geniet ervan jullie gedurende de jaren te zien veranderen in zelfbewuste volwassen vrouwen, die met een schat aan intellectuele bagage de wereld intrekken. En ik ben er trots op dat St. Andrews jullie mag inspireren."De studentes applaudisseerden enthousiast. Juffrouw West stond bekend om haar geestdriftige toespraken.  Claire zat stijf overeind, ze keek niet op of om. “Wat een onzin,” dacht ze. Haar gezicht stond verbeten, “Ik klap niet! Waarom zou ik?”
Achter in de aula zat Artemis een beetje te soezen. Ze kon de toespraak na twee jaar inmiddels wel dromen. “Ik zal me ook persoonlijk voor de nieuwelingen inzetten,” een lome glimlach zweefde om haar lippen, “West kan wel wat hulp gebruiken!”. Haar scherpe ogen hadden al lang de staartjes van Pitty ontdekt. 
"Dan vraag ik nu jullie aandacht," zei juffrouw West, "voor een wel zeer speciale nieuwe docente. Juffrouw Violet Peters begint aan haar eerste trimester op St. Andrews. Ze gaat Engelse taal en letterkunde doceren, en alsof dat nog niet genoeg is heeft ze ook nog grote plannen. Ik laat haar dat graag zelf vertellen, ik geef nu het woord aan juffrouw Peters." Pitty gloeide van trots. Haar juffrouw Peters, die zo’n speciale aankondiging kreeg! Ze ging recht overeind zitten. “Lieve help Pitty!” fluisterde Sally, “je lijkt Eline wel, dweepster.” “Ssst,” siste Pitty, “ze gaat wat zeggen.” 

"Tja, zo'n introductie, dat schept nogal veel verwachtingen," begon juffrouw Peters haar toespraak. "Maar mijn verhaal is simpel. Zoals jullie net al van Ginny - pardon, juffrouw West begrepen hebben..." In de aula werd besmuikt gegrinnikt, voor veel studentes was het de eerste keer dat ze de voornaam van juffrouw West hoorden. Juffrouw Peters sloeg er geen acht op en vervolgde: "Zoals jullie dus van juffrouw West begrepen hebben ga ik Engelse taal en letterkunde doceren. Maar ik vind alleen lesgeven niet voldoende. De Engelse taal is zo prachtig en heeft zo veel belangrijke aspecten, dat ik heb besloten voor de liefhebbers een poëzieclub op te richten. In die club lezen we gedichten en praten we over de schoonheid van de taal. Daarnaast is er de mogelijkheid om zelf gedichten te schrijven en die te bespreken."
Sally stootte Pitty aan: "Iets voor jou!" fluisterde ze. "Jij wil toch zo graag schrijfster worden? Dit is je kans!" Een paar rijen verderop keken Alice en Betty veelbetekenend naar elkaar. "Wedden dat Pitty zich opgeeft?" zei Alice zachtjes tegen Betty, "echt iets voor haar, ons brave schrijfstertje! En bovendien kennen we die juffrouw Peters nog wel van Malory Towers, Pitty dweepte met haar!" "Als jullie interesse hebben," besloot juffrouw Peters, "kunnen jullie je straks bij mij opgeven."
Er ging een geroezemoes door de aula. Een poëzieclub, dat was iets nieuws! Zelfs Claire merkte dat ze geïnteresseerd was. “Het zou leuk kunnen zijn!” wist ze. Meteen onderdrukte ze die gedachte, ze wilde helemaal niets leuk vinden. 
“Een poëzieclub,” dacht Fiona, “zeker allemaal artistiek doen, en dan die juffrouw Peters, ze lijkt net een man!” Ze snoof. “Daar doen wij niet aan mee Jane!” zei ze tegen haar buurvrouw, “dat is precies waar Camille ons voor gewaarschuwd heeft!” Jane schudde haar hoofd. Ze zou niet durven!

De kleine Jane had al die tijd ineengedoken naast Fiona gezeten. Ze durfde nauwelijks op te kijken. Om haar heen stonden de studentes op. Fiona zat nu even verderop met haar zus te praten. Ze zou wegsluipen en haar kamer opzoeken nam Jane zich voor. Ze stond stilletjes op en wilde weglopen. Opeens was daar Alice. Geschrokken bleef Jane staan.
“Hallo,” zei Alice vriendelijk, “wat een mooie toespraken vind je niet? Ik zal me even voorstellen, ik ben Alice en dat is Betty.” Jane stond daar maar. Wat moest ze zeggen? Wat een verschil met de vorige dag! Onverwacht dook Fiona op, “Laat haar met rust!” siste ze Alice toe, “Wij moeten jouw soort niet!” Jane wilde iets verontschuldigends zeggen maar de woorden bleven in haar keel steken. Alice was niet in het minst van haar stuk gebracht. “Lieve help Betty, ik ruik dat ranzige geurtje weer! Wat zou dat toch zijn?” Betty snoof luidruchtig, ze stak haar arm door die van haar vriendin. “Laten we wat frisse lucht opzoeken,” zei ze terwijl ze met haar vrije hand haar neus dichtkneep. Gezamenlijk stapten ze weg bij de woedende Fiona en bij Jane, die bijna in tranen was.
Het was haar schuld, wist Jane. Ze durfde Fiona niet aan te kijken. Waarom was ze niet sneller weggegaan? Fiona kwam alleen maar voor haar op. Oh, was ze hier maar nooit gekomen! 

Nog een beetje aarzelend liep Pitty naar de tafel, waarachter juffrouw Peters klaar zat om de nieuwe leden van de Poëzieclub in te schrijven. Zou het werkelijk wat voor haar zijn? Zou haar eigen werk wel goed genoeg zijn? Ze was dol op de Engelse taal en op de literatuur, maar zelf schrijven? Ze dacht aan de pantomime die ze op Malory Towers geschreven had, en aan wat de andere meisjes daar allemaal over gezegd hadden. Haar tred werd iets vaster, en toen juffrouw Peters haar in het oog kreeg en vriendelijk naar haar zwaaide huppelde ze bijna naar de inschrijftafel. “Pitty!” zei juffrouw Peters warm. “Wat leuk je weer te zien! Hoe gaat het met je? Kom je je inschrijven voor de Poëzieclub?” Pitty knikte. Ze kon geen woord uitbrengen, zo verbaasd was ze dat juffrouw Peters haar naam nog had onthouden. Ze had immers zo veel meisjes gezien op Malory Towers.
”Ik voel opeens schrijversdrang opkomen,” zei Artemis veelbetekenend tegen Melissa. “Hele gedichten zal ik schrijven, ga je mee?” Melissa schudde haar hoofd. “Lieve help! En dan stapels boeken lezen zeker… Vraag het Jodie, die is gek op lezen.” “Wie heeft het over lezen!” grinnikte Artemis.

Een kunstzinnig uitziend meisje in een zwart gewaad kwam naast Pitty staan. “Ik wil me ook graag inschrijven,” zei ze met geaffecteerde stem tegen juffrouw Peters. “Dat kan,” antwoordde juffrouw Peters. “Hoe heet je?”
”Therese,” antwoordde het meisje, op een toon alsof ze een gedicht voordroeg. Pitty nam haar in zich op. Ze had haar dieprode krullende haar artistiek opgestoken, met hier en daar een nonchalante loshangende pluk. Ze droeg lange opvallende oorbellen en een ketting met een grote hanger eraan. “Zo’n hanger heb ik beslist nog nooit gezien,” zei Pitty in zichzelf. “Zou het een soort keltisch teken zijn? En wat ziet ze er overdreven apart uit!” Therese deed haar denken aan Marlene, Diana en alle andere meisjes van Malory Towers die zich mooier voordeden dan ze waren. Allemaal waren ze door de mand gevallen. “Ik ben benieuwd hoe het dit meisje zal vergaan, tenslotte zitten we hier niet meer op kostschool, en er gelden hier vast andere normen,” dacht Pitty. “Maar ik moet straks niet vergeten Sally over dit meisje te vertellen, en dat juffrouw Peters zo aardig tegen me is!” 

Een bekende stem onderbrak haar gedachten. Pitty voelde haar hart sneller kloppen. Ze keek opzij. Artemis stond naast de artistieke Therese en vroeg juffrouw Peters om een inschrijfformulier. “Zo, kleintje, ook literaire ambities?” vroeg Artemis aan Pitty. Pitty wist niet wat ze moest antwoorden. “Eh, ja, het leek me wel leuk,” stamelde ze. De ouderejaars bracht haar in de war, en tegelijkertijd verheugde Pitty zich erop om samen met haar in de Poëzieclub te zitten. ”Pitty, ik heb je inschrijfformulier vast voor je ingevuld,” zei juffrouw Peters vriendelijk. “Als je dan hier nog even wil tekenen?” Opgetogen ondertekende Pitty het inschrijfformulier. Nu kon ze niet meer terug: haar inschrijving voor  de Poëzieclub was een feit. Ze groette juffrouw Peters en liep snel terug naar Sally, die achter in de grote aula op haar vriendin stond te wachten.
Sally, die Pitty even met Artemis had zien praten, wenste dat ze niets gezegd had. Nu zou ze Pitty nog minder zien, en dan die Artemis! Waarom kon ze toch niet gewoon blij zijn voor haar vriendin? Ze zette een vrolijk gezicht toen ze Pitty op zich af zag komen. Nee, ze zou het niet laten merken! 
Alice en Betty voegden zich bij hen. “Zou de lunch hier ook zo geweldig zijn als op het goeie ouwe Malory Towers?” riep Alice. “Het is vast reuze!” was Betty’s droge commentaar.
In de grote rumoerige eetzaal zochten ze een plekje. Het zag er allemaal geweldig uit. Stapels sandwiches, grote potten thee. Pitty voelde haar maag knorren. 
“Betty en ik willen snel een keer in de pub gaan kijken en natuurlijk gaan jullie mee!” zei Alice. Aarzelend keek Pitty naar Sally. De pub, wat zouden haar ouders wel niet denken, en Gerald!