Hoofdstuk 1: Naar St. Andrews

Pitty Rivers keek in de spiegel. Ze moest bijna weg. Haar moeder, haar zusje Lizzie en Gerald, Pitty’s verloofde, stonden beneden al klaar om haar uit te zwaaien. Ze hoorde hoe haar vader de auto startte. “Niet te geloven,” dacht Pitty. “Zo stond ik jaren geleden ook voor de spiegel, toen ik voor het eerst naar Malory Towers ging. Wat vond ik mijn schooluniform mooi. En nu hoef ik dat uniform niet meer aan, want ik ga naar college. Wat ga ik een spannende tijd tegemoet!”
“Pitty, schiet eens op!” riep haar zusje Lizzie. “Je wil toch niet te laat komen op je eerste dag op St. Andrews?” 
Pitty glimlachte. Lizzie was al net zo ongeduldig als zij vroeger was geweest. “Hoe zou het zijn?” vroeg ze af, terwijl ze de trap afliep. “Ik heb de brochure wel gezien, dus ik weet hoe St. Andrews eruitziet. Nog indrukwekkender dan Malory Towers. Ik hoop, dat ik er wel een paar vriendinnen krijg.”

Veel kans voor nog meer overpeinzingen had Pitty niet, want het was tijd om afscheid te nemen. Gerald stond een beetje verdrietig te kijken. Hij zou Pitty drie maanden niet zien! Dat was erg lang, ze waren immers sinds de zomervakantie altijd in elkaars buurt geweest. Ook Pitty voelde een brok in haar keel opkomen “Zul je me schrijven?” vroeg ze. “Natuurlijk,” zei Gerald. “En ik hoop dat jij net zo veel plezier zult hebben op St. Andrews als ik in Oxford heb.” Hij nam Pitty in zijn armen en kuste haar. “Ga nou maar, lieve Pitty, je ziet er prachtig uit, die blauwe jurk staat je geweldig. Zoals je er nu uitziet, zo blijf je het komende trimester in mijn herinnering.” Pitty slikte moedig haar tranen weg en omhelsde haar moeder. “Dag lieve schat,” zei mevrouw Rivers opgewekt. “Ik kijk uit naar je enthousiaste brieven!” Als laatste was Lizzie aan de beurt. “Dag zusje,” zei Pitty, “Ik ben benieuwd wat voor streken je nu weer gaat uithalen op Malory Towers. Maak me niet te schande, je hebt de Rivers-eer hoog te houden!” En met die woorden stapte Pitty in de auto. Ze was haar verdriet om het afscheid alweer bijna vergeten. Meneer Rivers begon te rijden. Pitty zwaaide enthousiast, tot ze haar moeder, Lizzie en Gerald niet meer kon zien.

“Ziezo,” zei ze. “Op naar Sally. Hoe zou het met haar gaan?” Meneer Rivers antwoordde: “Dat weet je toch wel? Jullie hebben elkaar minstens eens per week geschreven!” Pitty lachte. Haar vader had gelijk. Toch verheugde ze zich erop Sally weer te zien. Ze was al zes jaar bevriend met Sally en in die tijd hadden ze samen heel veel meegemaakt. En nu zouden ze samen naar college gaan! 
Voor het huis van Sally parkeerde meneer Rivers de auto. Pitty stapte uit, precies op tijd om de aanstormende Sally op te vangen. De vriendinnen omhelsden elkaar uitbundig. “O, Sally, ik heb je zo gemist!” riep Pitty uit. “Ik jou ook,” antwoordde Sally. “Maar nu ligt er een zalig lang trimester voor ons!”
Sally zette haar koffers in de auto en nam samen met Pitty plaats op de achterbank. “Dag meneer Rivers,” groette ze Pitty’s vader, “spannend hè, de eerste keer naar college!”
“Ik begrijp wel dat jullie opgewonden zijn,” antwoordde meneer Rivers. “Jullie leven gaat een heel nieuwe wending nemen. College is immers niet hetzelfde als kostschool. Jullie krijgen veel meer vrijheid, en er wordt verwacht dat jullie daar op een volwassen manier mee omgaan.” Pitty en Sally waren even stil bij deze woorden. Meneer Rivers had gelijk: ze waren nu geen meisjes meer, maar jonge vrouwen. “Maar,” zo vervolgde meneer Rivers, “jullie gaan ook heel veel plezier beleven op St. Andrews. Het is een prachtige school, het gebouw is nog mooier dan Malory Towers en je hebt er een magnifiek uitzicht op zee.”

Pitty en Sally raakten niet uitgepraat, ze hadden elkaar zoveel te vertellen. Pitty keek opzij naar haar beste vriendin, die kalm naast haar zat met de plaid netjes over haar knieën. Hoe kon ze zo rustig blijven, terwijl Pitty nauwelijks stil kon blijven zitten. “Hoe zou het op Malory Towers zijn,” vroeg Sally, . “nu wij er niet meer zijn om de boel in de gaten te houden?”
“Die ukken zullen zeker streken uithalen. Weet je nog dat ze in de zesde de haarspelden van Mamzelle lieten verdwijnen?” Sally begon te lachen. “Wat zijn we groot geworden,” zei ze. “Jij als schoolleidster, ik als sportleidster. Wie had dat ooit gedacht toen we in de eerste kwamen?”
Voor in de auto glimlachte meneer Rivers. Hij was erg trots op zijn dochter, en vond dat zij zich geen betere vriendin kon wensen.
“Ik zal Linda missen, en Irene, en Marion,” zei Pitty. “En Wim, en Clarissa, en Marie Lou en zelfs die norse Nora” vulde Sally aan. “Het is fijn dat Alice en Betty ook naar St. Andrews gaan.” Pitty begon te lachen. “Ja, straks zijn wij weer de ukkies, het is reuze dat we tenminste twee meisjes kennen.” Alice was leuk, maar haalde het niet bij Sally, vond Pitty en dat zei ze ook. “Je bent mijn beste vriendin Sally, niemand zal tussen ons komen.” 
Sally keek Pitty glimlachend aan. Ze was al lang niet meer jaloers geweest, maar ze was blij met Pitty’s woorden. “Toch zal het anders zijn Pitty. We zullen niet dezelfde colleges volgen.” Pitty knikte en leunde naar voren. “Vindt u het niet geweldig dat Sally medicijnen wil gaan studeren? Dan kan ze chirurg worden, net als u!” zei ze tegen haar vader. “Reuze,” zei meneer Rivers.
“En jij wordt een beroemde schrijfster Pitty.” zei Sally. “Weet je nog die pantomime die je in de vijfde schreef?” En of Pitty het nog wist. Het was een mooie herinnering. “Jij hebt me geholpen Sally, en Linda die de decors en kostuums ontwierp, en Irene die de wijsjes componeerde, en ….” Sally lachte, Pitty was zo bescheiden. “Je hebt een talent Pitty. Denk aan wat juffrouw Grayling zei.” Pitty gloeide van trots bij de gedachte aan die woorden. “Jij bent één van onze grootste successen Pitty, en Sally ook.” Ze zou ze nooit vergeten.

Het was een lange reis naar St. Andrews. Hoe opgewonden Pitty ook was, ze voelde dat ze slaperig werd. Ook Sally werd stil. Gelukkig zouden ze samen op één kamer komen, bedacht Pitty. Het zou fijn zijn om samen te praten over de spannende dingen die gingen gebeuren. Pitty’s ogen vielen dicht.
Meneer Rivers zag de beide slapende meisjes achter in de auto. Pitty lag met haar hoofd op Sally’s schouder. “Mijn Pitty is al bijna volwassen,” ging het door hem heen, “ze is zelfs al verloofd.” Hij hoopte dat de kleine Lizzie nog lang klein zou blijven.
Toen Sally en Pitty wakker werden waren ze al bijna op St. Andrews.  “Hoe zou het eigenlijk met die lieve Eline Sylvia gaan?” vroeg Sally. “Dat kan ik je wel vertellen,” antwoordde Pitty, “ik schrijf immers regelmatig met haar. Het gaat goed met haar, ze is erg veranderd. Ze heeft zelfs een baan gevonden!” Sally kon haar verbazing niet onderdrukken. “Waar werkt ze dan?” vroeg ze. “O, ergens in een bibliotheek.” antwoordde Pitty. “En ze is goedhartig en vriendelijk geworden, en een stuk verstandiger. Echt Sally, als je haar zou ontmoeten zou je versteld staan.” Pitty verkneukelde zich bij de gedachte dat die ontmoeting dichterbij was dan Sally dacht: de bibliotheek waar Eline werkte was die van St. Andrews. “Wat zal Sally opkijken!” zei Pitty tegen zichzelf, “nu zal ze met eigen ogen zien hoe Eline veranderd is.”

Meneer Rivers draaide de auto de laatste bocht om. “We zijn er!” kondigde hij aan. Met grote ogen keken Pitty en Sally naar het enorme gebouw, met de prachtige tuin eromheen. Pitty stootte Sally aan “Kijk eens wat een mooie tennisvelden. Wat zullen we fijn kunnen oefenen.” Sally dacht aan haar nieuwe tennisracket. Wat zou het geweldig zijn als ze in het team zou komen, zei ze tegen zichzelf. Ze zou hard trainen en Pitty zou haar helpen. 
Het was een drukte van belang op het grote plein voor het hoofdgebouw. “Het lijkt Malory Towers wel” riep Pitty opgewonden. Ze popelde om uit te stappen. Sally was wat rustiger. “Zie je de ouderejaars?” vroeg ze, “Zullen we ooit zo volwassen worden?“ Maar Pitty hoorde het niet, ze was al uit de auto gesprongen. Meneer Rivers draaide zich glimlachend om. “Zul je een beetje op Pitty passen Sally? Soms laat ze zich te veel meeslepen.” Hij knipoogde. “Jullie zullen het geweldig hebben.” 
“Hé, daar heb je Alice!” schreeuwde Pitty, “Waar is Betty, oh ik zie haar al.” Het volgende moment was ze verdwenen. Sally grinnikte, die Pitty, ze leek wel weer een eersteklasser. Even later dook Pitty weer op, gevolgd door een grijnzende Alice. “Hallo Sally,” zei Alice, “wij zijn hier al een tijdje. Het is geweldig hier.” In haar ogen blonk de ondeugende blik die zo bij haar hoorde. “Onze kamer is prachtig!” zei Betty. Pitty stootte Alice aan. “We zijn te oud voor ondeugende streken Alice.” Onmiddellijk trok Alice een serieus gezicht: “Heilige Pitty!” Ze begonnen allevier te lachen.
“Pitty!” riep meneer Rivers. “Ik vertrek zo weer, kom even afscheid nemen.” Hij had de koffers van Pitty en Sally al klaargezet. Pitty omhelsde haar vader. “Ik zal u missen,” zei ze. “Helemaal niet!” zei meneer Rivers. “Je zult geen tijd hebben om me te missen.” Even later reed hij weg.

Pitty stak haar arm door die van Sally. Wat was het een avontuur om hier te zijn. “Laten we de boel gaan verkennen. Ik ben benieuwd naar onze kamer.” zei ze. Wat was ze blij dat Sally hier was. De opwinding van het afscheid en weerzien was gezakt. Ze voelde zich klein en onbetekenend tussen al die volwassen ouderejaars. Alice en Betty leken zich er niets van aan te trekken, maar Pitty was onder de indruk. Ze zou vast nooit met ze durven praten. Ze drukte Sally’s arm. Sally begreep haar, wist ze, wat was ze toch een goede vriendin.