Jane was al klaar met haar koffer. Ze keek uit het raam. Daar kwam een grote crèmekleurige auto de oprijlaan op rijden. Achter het stuur zat Rita Dykedales. Jane zag hoe de meisjes voor het gebouw elkaar opgewonden aanstootten. “Claire,” zei ze, “Ik geloof dat je moeder eraankomt!” Claire liep naar het raam. “Warempel, het is echt zo!” zei ze verbaasd. “En ze rijdt zelf! Normaal stuurt ze altijd een chauffeur. Ga je mee, ik wil weten wat er aan de hand is.” Ze duwde haar koffer dicht en liep resoluut de kamer uit, op de voet gevolgd door een nieuwsgierige Jane.
Ook juffrouw Peters en juffrouw West, die op de trappen van het gebouw stonden, hadden de auto van Rita Dykedales zien aankomen. “Het geheim van onze norse Claire is toch uitgekomen,” zei juffrouw Peters. “Ze schaamde zich erg voor haar moeder, begreep ik uit de wandelgangen.” Juffrouw West knikte. “Terwijl je met zo’n mooie moeder, die zo prachtig zingt, weinig hebt om je voor te schamen,” zei ze. “Maar voor meisjes van deze leeftijd ligt dat heel anders. Op haar vorige college vonden de studentes Claire vreselijk interessant, tot ze ontdekten dat haar moeder een vriendin had in plaats van een man. Toen lieten ze haar vallen als een baksteen.” Juffrouw West zweeg. “Nu, gelukkig heeft ze een goede vriendin gevonden in die kleine eerstejaars, Jane,” doorbrak juffrouw Peters de stilte. “Oh, kijk, daar is de vader van Pitty!”
Wat waren die koffers weer zwaar. Hijgend en puffend kwamen Pitty en Sally op het plein aan. Overal stonden groepjes studentes te praten en te wachten. “Zie jij Alice en Betty? En waar is Eline?” vroeg Pitty. “Ik zie wel Artemis en haar vriendinnen,” grapte Sally. “Wil je haar geen gedag zeggen?”. “Verbeeld je, nee natuurlijk niet!” riep Pitty. “Weet je het zeker? Ze heeft weer een lange broek aan hoor, net als de eerste dag!” zei Sally. Wat was het heerlijk om er grapjes over te kunnen maken zonder die ellendige jaloezie. “Het lijkt zo lang geleden! Ons eerste trimester is omgevlogen. Vind je niet Sally?” zei Pitty. Een lange broek, het mocht wat, vond ze. “Ja, er is ook zo veel gebeurd,” mijmerde Sally, “we…,”. “Daar heb je m’n vader al,” riep Pitty opeens, “hemeltje, ik heb nog niet eens juffrouw Peters gedag gezegd!” Sally glimlachte. “Dweepster!” zei ze plagend, “Je vader wacht wel even, we hebben de anderen ook nog niet gedag gezegd!” Pitty keek haar verbaasd aan. “Je kent mijn vader toch? Hij heeft een hekel aan wachten!” Ze zwaaide wild tot haar vader het zag. “Ik ga even naar juffrouw Peters!” en met die woorden was ze verdwenen.
“Hallo Sally. Waar is die
dochter van me?” vroeg meneer Rivers. “Ze ging even iemand gedag zeggen. U
bent vroeg,” zei Sally. “Pappie!” riep Pitty opgetogen. Ze vloog haar
vader om de hals. “Zie hoe snel ze ons alweer vergeten is!” spotte Alice
goedmoedig. “Oh, maar ik denk wel aan je,” zei Betty veelbetekenend.
“Hallo meneer Rivers,” zeiden ze in koor.
Meneer Rivers keek geamuseerd toe. Pitty leek gelukkig weer helemaal de oude. De
vriendschap met Sally was ook weer hersteld. Hij had zich de laatste keer wel
zorgen gemaakt.
Een eenzame gestalte zat op de rots aan zee. Niemand zou in dit eenvoudig geklede meisje Therese herkend hebben. “Het volgende trimester ga ik het allemaal anders doen,” nam Therese zich voor. “Geen aanstellerij meer. Ik zal de beste dichteres van St. Andrews worden, en daar ga ik hard mijn best voor doen!” Ze keek op haar horloge. Het was bijna tijd om te vertrekken. In gedachten nam Therese afscheid van de rots, waar ze zo aan gehecht was geraakt, en even had ze het idee dat de rots ook afscheid van haar nam. Ze stond op, wierp nog een laatste blik op de zee en begon langzaam in de richting van het station te lopen.
“Moet je je vriendin niet
begroeten Artemis?” vroeg Melissa. Artemis draaide zich demonstratief om.
“Rita wil even alleen zijn met haar dochter,” zei ze nonchalant. “En daar
trek jij je iets van aan?” Melissa was verbaasd. Jodie trok aan haar arm,
“stil Melissa. Ik vind het juist heel aardig van Art. Heb je nog leuke plannen
voor de vakantie?” vroeg ze aan Artemis. “Ze gaat natuurlijk achter de
vrouwen aan,” grinnikte Melissa. Artemis voelde een lichte ergernis opkomen.
Melissa werd een beetje vervelend, net een langspeelplaat die bleef hangen. Ze
schudde haar hoofd.
“Even geen vrouwen voor mij. Ik ga iets veel spannenders doen!” kondigde ze
aan. Melissa keek teleurgesteld. “Ik wist niet dat je iets veel spannender
vond dan vrouwen,” mokte ze. Artemis deed net of ze dit niet hoorde. “Ik ga
leren autorijden!” zei ze trots, ”volgend trimester rijd ik hier zelf
heen!” Jodie en Melissa waren vol bewondering. “Wat stoer!” riep Jodie.
“Dan kun je eerstejaars mee uit rijden nemen,” zei Melissa. Inwendig zuchtte
Artemis. Het zou werkelijk heerlijk zijn om het de komende tijd zonder de
bewondering van Melissa te doen. Ze had toch wel wat meer in haar mars dan
eerstejaars verleiden. Ze rechtte haar schouders en keek gemaakt onverschillig
om zich heen.
De twee leraressen op de trap keken elkaar veelbetekenend aan, toen ze Artemis’ stoere houding zagen. “Toch mag ik haar wel,” beantwoordde juffrouw Peters de onuitgesproken opmerking van juffrouw West. “Ze heeft iets branie-achtigs, en ze heeft lef. Ja, die komt er wel in het leven.” Juffrouw West kreeg een twinkeling in haar ogen. “Pas maar op Violet!”, zei ze plagerig, “Straks val je nog voor de hartenbreekster van St. Andrews!” Juffrouw Peters lachte. “Zo ver komt het niet, Ginny. Maar ik moet toegeven dat ik een zwak voor haar heb. En al had ik een oogje op haar, iemand anders is me voor geweest.” Ze keek naar Rita Dykedales, die in haar dure kleren uit de auto stapte. “Wat een prachtige vrouw is het toch,” verzuchtte juffrouw West. “Het lijkt me anders heel onpraktisch om met die schoenen auto te moeten rijden,” was juffrouw Peters’ nuchtere commentaar.
“Mama, je bent zelf
gekomen!” zei Claire blij. Haar moeder glimlachte en omarmde haar. “Ja, ik
wilde wat tijd met je doorbrengen lieverd,” zei ze, “hallo Jane!” “Maar
mama,” begon Claire. “Nee, ik weet wat je wilt zeggen. De komende weken doe
ik geen optredens, dat beloof ik. We gaan samen naar Zuid Frankrijk!” “Oh,
mama, met z’n tweetjes?” Claire’s stem trilde. Haar moeder knikte.
Dolgelukkig keek Claire Jane aan. “Hoor je dat Jane?” Jane knikte, “Wat
heerlijk voor je Claire!” zei ze welgemeend. “Ik was zo blij dat je weer
eens bij een optreden was. Toen besefte ik hoe ik je gemist had,” zei Rita,
“jij bent veel belangrijker dan roem Claire!” De tranen sprongen in Claires
ogen. Wat had ze er naar verlangd om die woorden van haar moeder te horen.
De kleine Jane keek toe hoe moeder en dochter elkaar omarmden. “Na onze
vakantie kom je toch logeren Jane? Dat mag toch wel mama?” vroeg Claire. Rita
Dykedales knikte. “Een vriendin van mijn Claire is altijd welkom. Kunnen we je
nu ergens afzetten, Jane? Waar wonen je ouders?” Verlegen antwoordde Jane.
“Dat ligt op onze route. We brengen je wel!” zei Claire’s moeder beslist.
Jane dacht aan de lange eenzame treinreis en was opgelucht. “Fijn Jane, dan
hoeven we nog geen afscheid te nemen,” zei Claire, “laten we onze koffers
gaan halen!”
“Het wordt tijd Pitty. We
hebben een lange rit voor de boeg,” zei meneer Rivers. Voor de laatste keer
omarmde Pitty haar vriendinnen. “Tot het volgende trimester,” zei ze. “Oh,
daar heb je Eline,” riep Sally, “ze is net op tijd.” Gehaast kwam Eline
aangelopen, “een hele fijne vakantie Pitty, en jij ook, Sally!” zei ze.
“Vertrek jij vandaag niet, Eline?” vroeg Pitty met een zijdelingse blik op
haar ongeduldige vader. “Nee, ik blijf nog een paar dagen om de nieuwe boeken
op te ruimen,” zei Eline vrolijk. Ze had nog helemaal geen zin om terug te
gaan naar haar zeurderige moeder. “Tot het volgende trimester Eline,” zei
Sally. “Laat je niet ompraten door je moeder,” fluisterde Pitty nog.
“Lieve help nee, ik kom terug hoor. Als ik Artemis kan weerstaan dan moet
Oscar van de slager eenvoudig zijn!” verzuchtte Eline.
“Pitty!” Meneer Rivers had de auto al gestart. Pitty zag Sally al achterin
zitten. Nog één keer zwaaide ze naar haar vriendinnen en ze stapte in. Ze zat
nog niet of meneer Rivers reed weg. Door het achterraam zagen Pitty en Sally St.
Andrews al snel uit het zicht verdwijnen. “Voor we het weten zijn we alweer
terug, Pitty,” zei Sally. “Maar eerst gaan we heerlijk vakantie vieren!”
Ze sloeg haar arm om Pitty heen. “Ik zal je missen Sally,” zei Pitty zacht.
“Oh, maar we hebben nog zoveel trimesters te gaan,” zei Sally, “het is
allemaal nog maar net begonnen!” “Maar dat bedoel ik niet,” zei Pitty.
“Dat weet ik,” fluisterde Sally, “ik zal elke minuut aan je denken!”
Met vaardige hand bestuurde meneer Rivers de auto. Alles was weer koek en ei,
zag hij in de achteruitkijkspiegel. Dat deed zijn vaderhart goed. Pitty werd
volwassen, maar nu was ze nog even zijn kleine meid.
“Ik heb een gedicht voor je
geschreven, Sally,” fluisterde Pitty, “en het in je valiesje gestopt,”
Sally’s hart sloeg een slag over. “Mag ik het nu lezen?” vroeg ze. “Nee,
pas als je thuis bent, anders word ik zo verlegen,” antwoordde Pitty. Sally
trok even een pruillip, maar daarna gaf ze de arm van haar vriendin een klein
kneepje. “En?” vroeg meneer Rivers. “Heeft dit trimester jullie gebracht
wat jullie ervan verwachtten?”
“Oh, veel meer dan dat!” straalde Pitty. “Sally heeft alle
tenniswedstrijden gewonnen, vader, u had haar moeten zien, ze is zo vlug als
water!” “Och Sally,” zei meneer Rivers, “Dat was ik bijna vergeten: je
moeder vroeg zich af of je het leuk zou vinden om je vakantie bij ons door te
brengen. Ik heb gezegd dat ik het je zou vragen.” Nu begon Sally te stralen.
Ze knikte enthousiast. De meisjes keken elkaar aan. Het zou een reuzevakantie
worden!
EINDE
Dit was het laatste hoofdstuk van Pitty naar College, maar de schrijfsters zijn al weer bezig met een nieuw boek, en ze hebben grote plannen! Abonnees van de nieuwsbrief ontvangen automatisch bericht over alle nieuwe ontwikkelingen. Ook bericht ontvangen als er nieuws is? Geef je hier op voor de nieuwsbrief !