Ondanks
een lichte hoofdpijn werd Sally wakker met een glimlach op haar gezicht. Wat een
avond was het geweest! Ze stootte Pitty aan, die nog vredig naast haar lag te
slapen. “Pitty, slaapkop, tijd om op te staan!” Pitty wreef de slaap uit
haar ogen. “Heb jij ook zo’n hoofdpijn, Sally?” vroeg ze. “Nogal ja,”
antwoordde Sally. “Dat komt vast van die cocktails! Maar ik moet zo gaan
trainen, dus ik hoop dat het overgaat als ik een lekkere douche neem. Ga je
mee?”
“Waarnaartoe?” vroeg Pitty schaapachtig. “Eerst samen douchen, dan naar de
tennisbaan. Je kunt me vandaag mooi helpen met mijn backhand. Kom op, uit de
veren!” zei Sally. “Zou je dat nu wel doen Sally, je bent net hersteld van
je hersenschudding,” probeerde Pitty nog. “Niet zeuren Pitty, volgens mij
ben je helemaal niet bezorgd om mij, je wil gewoon lekker in je bed blijven
liggen. Maar daar komt niets van in. Ik zal zaterdag die wedstrijd winnen, en
jij gaat me helpen bij de voorbereiding!” Met een ruk trok ze de dekens van
haar vriendin af. Pitty kreunde. “Oké, jij je zin,” zei ze. “Samen onder
de douche? Dat klinkt eigenlijk best aanlokkelijk!” De meisjes pakten hun
spullen en gingen op weg naar de doucheruimten.
Het gonsde in de gangen van St.
Andrews. Er viel ook zoveel te bespreken. Die drommelse eerstejaars! De
studentes fluisterden over Claire’s moeder. Artemis werd door de dweepsters
vol bewondering bekeken. Andere studentes spraken er schande van. Meisjes die
Claire eerst links hadden laten liggen waren nu opvallend vriendelijk. Claire en
Jane moesten er samen hartelijk om lachen. “Nu, ik zei het toch, opeens ben ik
interessant,” was Claire’s droge commentaar op haar plotselinge
populariteit.
Het meest werd echter gepraat over Fiona, tot groot verdriet van haar zus
Camilla. Wat vond ze het vreselijk om overal hetzelfde te horen. “Ze gaat
trouwen,” vertelde een tweedejaars, “met de tuinman!” Haar vriendinnen
giechelden. “Ze kent hem toch maar net? Waarom nu al trouwen?” vroeg er
eentje. “Ze is zwanger,” fluisterde de eerste besmuikt. “Hoe kan dat nu?
Ze heeft nog helemaal geen dikke buik!” riep er eentje. “Zwanger voor het
huwelijk, wat een schande!” Camilla kreeg steeds meer het land als ze
dergelijke gesprekjes opving. “Het is zo vernederend dat ik opdraai voor de
gevolgen van Fiona’s onverantwoordelijke gedrag!” zei ze tegen zichzelf.
“Als oudere zus is het jouw taak om op Fiona te letten,” had haar vader
gezegd. Van een ander college wilde hij niet horen. Oh, waarom was Fiona toch
zo’n baby geweest?
Giechelend en met rode hoofden kwamen Pitty en Sally uit de douche. Ze voelden zich erg ondeugend. “Het is maar goed dat niemand ons gehoord heeft!” zei Sally. Pitty lachte. “Kom, we gaan naar de tennisbaan,” zei ze. Onderweg zagen ze hoe een groep meisjes stond te dringen voor het prikbord in de hal. “Wat is hier aan de hand?” vroeg Pitty aan één van de meisjes. “Daar hangen de cijferlijsten,” antwoordde het meisje. Sally en Pitty keken elkaar aan. De tennisbaan kon wel even wachten! Vlug drongen de meisjes naar voren om een blik op de lijsten te kunnen werpen. Pitty stond al snel vooraan. “Jij hebt alles gehaald Sally, en ik ook!” riep ze geestdriftig. Ze zocht naar de namen van Alice en Betty en ze zag dat die twee het ook net gered hadden. Een hele prestatie, vond Pitty, want Alice en Betty hadden meer in de pub gezeten dan hun huiswerk gemaakt. Ze voegde zich weer bij Sally, die al ongeduldig met haar racket stond te spelen.
De dagen vlogen nu snel voorbij
en het einde van het trimester naderde met rasse schreden. Pitty genoot met
volle teugen. Nu zij en Sally samen waren zag de wereld er een stuk vrolijker en
leuker uit. Juffrouw Peters glimlachte toen ze Pitty voor de laatste keer het
lokaal zag binnenhollen voor de poëzieclub. “Pitty, je hebt je tenniskleding
nog aan,” sprak ze vriendelijk. “Oh, dat was ik vergeten,” zei Pitty
verschrikt. “Ga maar snel zitten,” zei juffrouw Peters toegeeflijk.
Er was een nieuw meisje zag Pitty, een beetje verrast ging ze naast haar zitten.
“Hallo Pitty,” zei het meisje. Pitty herkende de stem. “Therese? Ben jij
dat? Je ziet er zo anders uit!” fluisterde ze verbaasd. Geen sieraden, geen
artistieke jurk meer en het rode haar in een keurige staart.
“Ja, juffrouw Peters zei dat kleren nog geen dichteres maken,” zei Therese,
“het voelt wel een beetje raar hoor, zo gewoon!” “Ben je mal, je ziet er
juist enig uit!” zei Pitty, “veel leuker en frisser dan eerst!” Wat was
juffrouw Peters toch verstandig, vond Pitty. Therese leek haar gedachten te
raden. “Ik vond juffrouw Peters eerst maar raar. Meer een man dan een vrouw
eigenlijk!” zei ze nadenkend, “maar ik weet nu dat ze heel wijs is en een poëtische
ziel heeft!” Een groter compliment was niet mogelijk bij Therese, wist Pitty.
Ze was bijna in de lach geschoten. Gelukkig wist ze zich in te houden.
Peters was beslist koel tegen haar, vond Artemis. Sinds de scène met Therese
was haar houding veranderd. Pitty had haar afgewezen, Eline wilde niet meer.
Rita vond dat ze elkaar even niet moesten zien. Ze wilde haar dochter niet kwijt
raken. “Vrouwen!” verzuchte Artemis. “Wat is er Art?” vroeg Jodie naast
haar. “Ik overdacht mijn zonden,” grinnikte Artemis. Nee, ze zou niets laten
merken!
“Dit is alweer de laatste
bijeenkomst dit trimester,” begon juffrouw Peters, “heeft iemand nog iets
geschreven of gelezen dat zij met de anderen wil delen?” Dit keer sprong Therese
niet op. Ze had haar lesje wel geleerd.
“Ik heb wat geschreven,” zei Pitty beschroomd, “het is nog niet af
hoor!” Juffrouw Peters knikte goedkeurend. “Dat is in orde Pitty. Laat maar
horen,” zei ze.
Een beetje haperend begon Pitty:
“Dat je lach zo lief is,
dat je armen zo warm zijn,
dat je kus zo vol vuur is,
dat je haren als zijde zijn,
wist ik niet, want ik zag je niet.”
Haar stem werd vaster toen ze doorging:
“Jouw kwetsbaarheid,
jouw tederheid,
jouw hartstocht,
bleef verborgen,
Ik ken je al mijn hele leven.
Hoe kan het dan dat ik niet zag,
hoeveel je mij hebt te geven,
dat ik je zo graag mag!
Mijn geluk lag voor me, al die
tijd,
ik volg voortaan mijn hart,
want bijna was ik je kwijt!”
Pitty zweeg en keek verlegen om
zich heen. Niemand zei iets. Oh, als ze maar niet gingen lachen zoals bij Therese.
Eindelijk schraapte juf Peters haar keel. “Dat was mooi Pitty, het is nog niet
af, maar je hebt een goed begin gemaakt!”
“Die kleine Pitty,” dacht Artemis een beetje jaloers, “Voor mij heeft ze
nooit zoiets geschreven, wel voor die zoete Sally! Vrouwen!”
Toen Pitty die zaterdag opstond was Sally allang weg. Ze wilde in topvorm zijn voor de wedstrijd die ze ’s middags zou spelen, dus ze was extra vroeg opgestaan. Pitty rekte zich uit. Wat zou ze vandaag eens gaan doen? Opeens schoot haar te binnen dat ze nog een paar boeken terug moest brengen naar de bibliotheek. “Dat ga ik doen,” zei ze tegen zichzelf. “Dan kan ik meteen tegen Eline vertellen dat alles toch nog goed gekomen is en dat ik haar niets kwalijk neem.”
In de bibliotheek was Eline
druk bezig. Aan het eind van het trimester brachten alle studentes hun boeken
terug. Sommige meisjes hadden die boeken al veel te lang in hun bezit. Eline
bracht haar tijd door met boetes innen en eindeloze hoeveelheden boeken
terugzetten, maar ze was er met haar hoofd helemaal niet bij. Alles was dit
trimester zo anders gelopen dan ze verwacht had! Ze was speciaal voor Pitty naar
St. Andrews gekomen en ze had gehoopt dat Pitty haar vriendin zou willen zijn.
In plaats daarvan had Pitty Artemis gekozen, en zij… “Gelukkig is Artemis
alweer van het toneel verdwenen,” mompelde Eline in zichzelf. Maar het zat
haar toch niet lekker. Hoe zou ze Pitty ooit weer recht in haar ogen kunnen
kijken? “Dat kan ik niet,” dacht ze. “Er is te veel gebeurd. Pitty en ik
zullen nooit vriendinnen kunnen zijn. Het is misschien maar beter als ik mijn
baan opzeg en terugga naar mijn ouders.” Ze gruwde bij de gedachte aan haar
moeder, die haar tijdens het vrije weekend had willen koppelen aan Oscar van de
slagerij. Misschien moest ze toch nog een keer met Pitty praten. Eline bleef
maar piekeren. Opeens kwam Pitty binnen. “Hallo, Eline!” Pitty deed heel
normaal, vond Eline. Ze nam een dapper besluit: “Pitty, zou ik straks even met
je kunnen praten?”
“Natuurlijk,” antwoordde Pitty. “Maar Sally moet vanmiddag om twee uur
tennissen, dus wel graag voor die tijd!” De meisjes spraken af dat ze elkaar
om half twee op de rots zouden ontmoeten. Eline ging weer aan het werk.
De tijd vloog om en voor Eline het wist was het half twee. Op een holletje ging ze naar de rots, waar Pitty al zat te wachten. “Vertel, Eline, ik ben reuze nieuwsgierig!” zei Pitty. Eline slikte en viel meteen met de deur in huis: “Ik wil mijn baan opzeggen, Pitty.” Pitty was geschokt: “Waarom? Je bent reusachtig goed!” Eline schudde haar hoofd. “Dat is het niet, Pitty. Het komt door alles wat er gebeurd is. Ik kwam naar St. Andrews omdat ik je vriendin wilde zijn, en nu…” Er stonden tranen in haar ogen. “Maar je bent toch mijn vriendin Eline!” zei Pitty. “Maar – vind je het helemaal niet erg dan, wat er gebeurd is, met Artemis, en die brief?” vroeg Eline. “Ik heb er heel veel spijt van!” vervolgde ze. “Dat weet ik toch, Eline. Je hebt het hart op de goede plaats,” zei Pitty. “En door jou heb ik gezien hoe Artemis werkelijk is. Eigenlijk heb je me alleen maar geholpen,” voegde ze er aan toe. “Zijn we weer vriendinnen?” Ze stak haar arm door die van Eline. “Graag!” zei Eline. “Dan gaan we nu samen naar Sally’s tenniswedstrijd kijken!” zei Pitty. De meisjes stonden op en wandelden samen naar de tennisbaan.
Sally’s gezicht lichtte op
toen ze Pitty zag. Toen ze zag wie Pitty bij zich had verscheen er een frons op
haar gezicht. Ze was erg zenuwachtig en had helemaal geen zin in het gedweep van
Eline. “Eline en ik hebben het uitgepraat Sally!” riep Pitty al van verre.
Ze trok Eline mee. “Ik ben zo blij dat jullie elkaar gevonden hebben Sally!”
zei deze. Sally bekeek haar wantrouwend. “Ik meen het Sally, ik wilde echt
niet tussen jullie komen. Die gemene Artemis ook,” smeekte Eline. “Eline
heeft Artemis de waarheid gezegd Sally. Wacht maar tot je hoort hoe! Vertel het
haar Eline!” zei Pitty, die de blik in Sally’s ogen herkende. Een beetje
haperend deed Eline haar verhaal en de frons op Sally’s gezicht veranderde in
een glimlach. “Lieve help Eline, wat moedig van je!” zei ze welgemeend.
Eline zuchtte van opluchting.
“Heb je mijn tegenstandster al gezien Pitty?” vroeg Sally toen weer nerveus,
“ze is veel groter en sterker dan ik,” “Nou en? Jij bent snel en behendig
Sally en iedereen komt je aanmoedigen. Ik zal m’n keel schor schreeuwen!”
zei Pitty vol vuur, “Je gaat winnen Sally! Ik voel het. Je bent geweldig in
vorm!” Sally voelde zich gesterkt door het vertrouwen van haar vriendin, maar
haar gezicht bleef bezorgd staan. “Voor iedere service die je breekt krijg je
een ….” Pitty fluisterde wat in Sally’s oor. Die begon hevig te blozen.
Sally speelde als nooit tevoren. Ze pakte iedere bal, hoe moeilijk ook. Het
drong nauwelijks tot haar door hoe uitzinnig de studentes op de tribune
reageerden. Zelfs de waardige juffrouw West kon niet stil blijven zitten toen
Sally voor de derde keer de service van haar tegenstandster brak. Pitty gloeide
van trots en hield haar woord. Ze schreeuwde haar keel schor. Verder op, op de
tribune, stootte Alice Betty aan. “Ik weet niet wat Pitty net tegen Sally zei,
maar het werkt!” Betty’s ogen glinsterden ondeugend. “Ik heb wel zo’n
vermoeden,” ze fluisterde Alice iets in het oor. “Zou je denken?” vroeg
Alice. Haar woorden gingen verloren in de uitbarsting van vreugde omdat Sally
het winnende punt scoorde.
Pitty maakte een vreugdedans met Eline en holde toen het veld op. Sally vloog
haar in de armen. “Ik heb gewonnen,” zei ze beduusd. “En hoe! Je kan zo
naar Wimbledon!” riep Pitty, “Oh, ik hou van je Sally!” Iedereen kwam
Sally feliciteren. Het drong nauwelijks tot haar door. Pitty’s laatste woorden
bleven in haar hoofd klinken. Ze had niet alleen deze wedstrijd gewonnen. Ze had
Pitty’s hart gewonnen en dat was duizend keer zo belangrijk!