Claire en Jane liepen op een landweggetje in de richting van het dorp. “Toe Jane, vertel, waar gaan we heen?” Ongeduldig trok Claire aan de jas van haar vriendin. “Je zult het wel zien Claire, je moet je nieuwsgierigheid nog even bedwingen,” zei Jane onvermurwbaar. “Maar waar heb ik die verrassing aan te danken?” begon Claire weer. “Omdat je zo’n goede vriendin voor me bent, ik vond dat je een cadeautje verdiende,” antwoordde Jane. “Loop nu maar door, straks komen we nog te laat. Opzij, er komt een auto achter ons!” Een taxi kwam aanhobbelen en passeerde de vriendinnen. “Kijk, het zijn Alice en Betty!” riep Jane uit. “Met Pitty en Sally,” vulde Claire aan. “Ik wist niet dat Sally alweer van de ziekenzaal af was. Ook toevallig dat ze net dezelfde kant uitgaan!” Jane glimlachte veelbetekenend, maar zei niets. Ze voelde in haar zak of ze de kaartjes nog wel had. “Mijn hoofd staat er niet naar,” had Therese theatraal gezucht. “Neem jij ze maar.” Jane vond dat ze erg geboft had, dat was het ideale cadeau voor Claire, vond ze.
"Hemeltje, dat was me het ritje wel,” verzuchtte Pitty, “is dat wel goed voor je arme hoofd Sally?” “Het gaat prima hoor,” verzekerde Sally haar. “Wil je wel geloven dat ik nog nooit in een taxi gezeten had? Ik vind het nu al een reusachtige avond en we hebben nog niets gedaan!” De meisjes liepen gevieren naar de concertzaal. Alice liet de kaartjes zien en de vriendinnen gingen naar binnen. Wat was de zaal prachtig verlicht! Op het podium stonden alle instrumenten en de microfoons al klaar. Er waren nog wel wat stoelen vrij. “Laten we daar vooraan gaan zitten!” Betty wees op een tafeltje met vier stoelen. “Dat lijkt me niet zo’n goed plan,” antwoordde Alice, met een knikje in de richting van het vrije tafeltje. Nu zag Betty het ook: pal naast dat tafeltje zaten Artemis, Jodie en Melissa. “Pitty, zoek jij de beste plaatsen maar uit,” zei Alice. Pitty aarzelde. Vooraan, naast Artemis, of toch ergens anders? Ze koos een tafeltje voor in de zaal, een paar tafels van Artemis vandaan. De plaatsen ertussenin zouden vanzelf gevuld worden. “Ik ga wat te drinken halen dames,” zei Alice. “Wat dachten jullie van een lekkere cocktail?” Pitty en Sally giechelden. “We vertrouwen op je goede smaak Alice, verras ons,” zei de anders zo degelijke Sally. Het beloofde een prachtige avond te worden!
“Het
wordt zo bij u gebracht,” zei de jongeman achter de bar. Hij knipoogde. “Wat
een verbeelding!” dacht Alice. Ze trok haar neus op en draaide zich vlug om.
“Kun je niet uitkijken!” dat kon alleen maar Fiona zijn. “Voorzichtig met
een zwangere vrouw jongedame!” zei de oudere vrouw naast Fiona hijgerig. Alice
zag dat ze zwaar op Fiona leunde. "Net goed!" dacht Alice. “Fiona,
jij ook hier? Wat fijn voor je,” zei ze suikerzoet. Fiona keek haar argwanend
aan. “Er zijn veel studentes van college, iedereen zal het zo enig vinden je
te zien!” vervolgde Alice. Fiona keek snel om zich heen. Lieve help, Alice had
gelijk, ze zouden allemaal om haar lachen en over haar roddelen. “Die
losbandige bende, ik ben blij dat ik er weg ben,” snauwde Fiona nijdig, “ik
zie dat die onzedelijke Pitty er ook is, en Artemis. Jullie besmetten iedereen
met jullie schandelijk gedrag!” Ze keerde Alice haar rug toe.
Alice liep snel terug naar haar vriendinnen. “Wat is Fiona toch een vals
kreng!” begon ze boos te vertellen. De anderen schoten echter in de lach.
“Zij is buitenechtelijk zwanger, over onzedelijk gedrag gesproken!” zei
Betty nuchter, “laten we haar een koekje van eigen deeg geven!” Iedereen
keek Betty verwachtingsvol aan. “Laten we het hebben over zedeloze avonturen
in tuinhuisjes,” grinnikte Betty. “Nee, ik weet een beter koekje,” zei
Alice, “wacht maar af.”
“Liefst een beetje vooraan Fiona, je weet dat ik hele slechte ogen heb,” de stem van Michaels moeder klonk verwend en zeurderig. Fiona zuchtte, keek Michael vertwijfeld aan en wierp toen een blik op de zaal. Vooraan waren nog twee lege tafeltjes. Waar zouden ze gaan zitten, naast Artemis of naast die vervelende Alice met haar vriendinnen? Fiona kon niet kiezen, ze vond het allemaal even erg. “Als we niet opschieten zijn er straks helemaal geen plaatsen meer vrij. Ik zoek zelf wel een tafeltje uit,” Michaels moeder stevende recht op het tafeltje naast dat van Artemis af. Michael haalde zijn schouders op en volgde haar. Er zat niets anders op: Fiona moest naast Artemis gaan zitten. “Die verachtelijke lesbiënne,” dacht Fiona. Ze slaakte weer een zucht en liep achter Michael aan.
“Vlug, daar heb je Fiona. Kus me!” zei Alice tegen Betty. “Met alle plezier,” zei Betty en ze voegde de daad bij het woord. Geamuseerd keken Pitty en Sally toe hoe de vriendinnen elkaar omhelsden. “Oh, Betty, ik ben zo blij dat we samen op St. Andrews zitten!” zei Alice op luide toon. “Daar worden we tenminste geaccepteerd zoals we zijn, en meisjes met afwijkende meningen worden van school gestuurd!” Pitty en Sally proestten het uit toen ze de afkeurende blikken van Fiona zagen. Fiona keek Michael aan: “Wat vind jij daar nu van Michael? Dat is toch aanstootgevend onzedelijk gedrag?” Michael hield wijselijk zijn mond. Twee van die aanstootgevende studentes, die zou hij best in zijn slaapkamer willen hebben. Hij keek wellustig naar Alice en Betty, die elkaar opnieuw gepassioneerd kusten.
Sally keek de zaal rond. Ze
voelde zich gelukkig en tevreden. Daar zat ze dan, met Pitty. Wie had ooit
kunnen denken dat het nog goed kon komen? Een bekend gezicht trok haar aandacht.
Ze stootte Pitty aan: “Kijk, daar heb je juffrouw Martin! Maar wie heeft ze
bij zich? Dat lijkt wel een man!” Juffrouw Martins begeleider draaide zich om.
“Nee suffie, het is juffrouw Peters,” zei Pitty, “Goed dat juffrouw Martin
er is, dan kunnen we meteen vragen of ze je opstelt voor de tenniswedstrijd dit
weekend.” Op dat moment kregen de leraressen de meisjes in de gaten. Ze kwamen
op het laatste lege tafeltje af. “Mogen we naast jullie zitten, dames?”
vroeg juffrouw Martin. “Natuurlijk!” antwoordde Pitty. “En, juffrouw
Martin mag ik u iets vragen?” Juffrouw Martin glimlachte. “Laat me raden: je
wil weten of Sally sterk genoeg is om zaterdag te spelen.” Pitty knikte. “Ik
weet zeker dat ze weer gaat winnen!” “Nu, dan moeten we haar maar opstellen,
wat vind je zelf Sally?” vroeg de lerares. Sally knikte geestdriftig. “Ik
zal u niet teleurstellen!” zei ze blij. Pitty stootte haar aan. “Het concert
begint!” zei ze enthousiast. In de zaal werd het stil. Rita Dykedales kwam op
in een prachtige zwarte jurk, bezaaid met glinsterende steentjes. Claire schrok,
maar ze slikte manmoedig en bleef op haar plaats zitten. Vanaf de eerste tot en
met de laatste noot wist Rita Dykedales haar publiek te boeien. “Prachtig!”
fluisterde Pitty tegen Sally. Sally knikte. Toen het laatste lied langzaam
wegstierf applaudisseerden Pitty en Sally zo hard ze konden. En met succes: de
zangeres kwam terug voor een toegift. “Dit lied,” zei ze, terwijl het stil
werd in de zaal, “wil ik opdragen aan twee heel belangrijke mensen in mijn
leven.”
De piano begon te spelen. Claire was het liefst de zaal uitgevlucht. Naast haar
hield Jane haar adem in. “…Mijn geliefde dochter Claire, en mijn geliefde
minnares, mijn kleintje Artemis,” er trilde iets in de stem van de beroemde
zangeres. Ze begon te zingen….
Pitty was helemaal overdonderd.
Ze zag dat Artemis alleen maar oog had voor de zangeres. “Ben je in orde Pitty?”
fluisterde Sally naast haar. Pitty knikte. “Ik weet niet wat een grotere
verrassing is, dat ze Claire’s moeder is of dat ze Artemis’ vriendin is,”
zei ze. “Arme Claire, nu begrijp ik haar wat beter,” zei Sally.
Fiona genoot. Wat moest Claire zich nu schamen. Nu wist iedereen haar geheim.
“Daar heeft heel St. Andrews het straks over!” zei ze tegen zichzelf. Wat
jammer dat ze daar niet bij kon zijn. Maar zij was verloofd! Naast haar hijgde
Michaels moeder zwaar. Was het eigenlijk wel zo fijn om verloofd te zijn?
Een sprakeloze Jane keek opzij
naar Claire. Wat ging er in haar om? De laatste tonen van het lied stierven weg
en om hen heen werd luid geklapt. Op het podium boog Rita Dykedales. Claire
klapte niet. Hoe kon haar moeder dat doen! Ze was zich zeer bewust van de
blikken van de andere studentes.
“Claire lieverd, wat heerlijk dat je er eindelijk weer eens bent!” klonk
haar moeders stem even later. “Hallo mama,” zei Claire afgemeten, ze kuste
haar moeder werktuiglijk. “Je bent niet meer geweest sinds….” “Dit is
Jane mama, zij heeft me meegenomen,” onderbrak Claire haar. “Wat fijn om
eens een vriendin van Claire te ontmoeten,” zei Rita Dykedales. Jane zag dat
er tranen glinsterden in haar ogen. Verlegen pakte ze de uitgestoken hand. “Nu
wil ik al mijn geliefden om me heen hebben,” zei Claire’s moeder. Ze wenkte
naar Artemis, die schijnbaar onverschillig aan kwam geslenterd. Claire’s
gezicht betrok.
“Waarom heb je dit niet verteld?” vroeg Jane zachtjes. “Ik schaamde me. Mijn moeder heeft meer aandacht voor haar zangcarričre en haar vriendinnetje dan voor mij. Op mijn oude school wilde iedereen mijn vriendin zijn om mijn beroemde moeder. En nu Artemis, die maar een paar jaar ouder is dan ik. Vind je het niet erg Jane, dat mijn moeder…,” zei Claire. “Natuurlijk niet. Jij bent mijn vriendin en het maakt niet uit wie je moeder is of wat ze doet,” zei Jane beslist. Claire zuchtte opgelucht. “Maar ze heeft je gemist Claire. Zag je niet hoe blij ze was dat je er bent?” Even keek Claire naar haar moeder die geanimeerd met Artemis praatte. “Zou het?” dacht ze. Ze zag haar moeder een hand tegen Artemis’ wang leggen en wendde haar blik af. “Nee hoor Jane, ik geloof er niets van!”
Giechelend stapten de vriendinnen in de taxi. Wat een opwindende onthullingen! Ze raakten er niet over uitgepraat. “Zou Claire moeder moeten zeggen tegen Artemis?” grapte Betty. Sally proestte het uit. Op haar wangen was een blosje verschenen van de twee cocktails die ze gedronken had. “Pitty, wat ben je stil,” merkte Alice op. “Arme Claire,” zei Pitty, “ik ben van Artemis af, maar zij zit aan haar vast!” Even was het stil in de taxi. “Mijn kleintje, mijn Artemis!” Alice kon nog steeds goed imiteren. De meisjes gierden van de lach.
“Gaat het wel Sally? Je bent
net vandaag van de ziekenzaal af en dan die cocktails,” zei Pitty bezorgd.
“Ik voel me heerlijk Pitty. Het was een fijne avond!” Sally keek haar warm
aan. Pitty sloeg een arm om haar heen. “Ik steun je toch even,” zei ze.
“Graag, dat vind ik lekker,” giechelde Sally. “Sally, je bent
aangeschoten!” zei Pitty. Dat was niets voor Sally! “We moeten zachtjes
doen, iedereen slaapt al,” “Mmmm zachtjes… doe je zachtjes met me?” “Sally!”
zei Pitty geschokt, maar ze trok haar vriendin nog iets steviger tegen zich aan.
“Dan doe ik zachtjes met jou,” zei Sally, iets te hard. Pitty was opgelucht
toen ze op hun kamer aankwamen. Ze liet Sally niet los.
“Ik ben alleen een beetje tipsy, alles is zo heerlijk!” verzuchtte Sally.
“Je moet slapen, het was een lange…” Pitty werd onderbroken. “Helemaal
niet, ik ben nog lang niet moe,” zei Sally veelbetekenend. Ze keerde zich en
stond oog in oog met Pitty. Die slikte en voelde zich helemaal warm worden.
“We zouden het toch kalm aan doen?” Het kostte Pitty moeite dat te zeggen.
“Ik zou helemaal niks, ik heb hier zo lang op gewacht!” zei Sally, “ik wil
je zoenen!” Sally voegde de daad bij het woord en kuste de lippen die zo
dichtbij waren. Pitty vergat dat ze verstandig wilde zijn en liet zich
meeslepen.
“Lieve help, wie denkt er nu aan slaap,” fluisterde Sally ondeugend. Ze
begon Pitty’s blouse los te knopen. Pitty huiverde. Zo doortastend kende ze
Sally helemaal niet.
“Slapen!” zei Sally weer. Ze lag achterover op bed. Pitty streelde haar en
genoot van Sally’s warme huid en geur. “Wat ben je prachtig Sally!” zei ze
bewonderend, “Ik zou uren naar je kunnen kijken!” Sally
kreunde… “Eerst slapen, nu kijken, kom hier Pitty, ik wil je voelen!” Ze
trok Pitty, die overigens helemaal niet tegenstribbelde, boven op zich. “Ik
ben niet braaf, degelijk en verstandig!”