Hoofdstuk 21: De ontmaskering

Pitty had al een plekje uitgezocht in het lokaal van de poëzieclub. Het kon haar niet schelen dat ze Artemis zou zien. “Ze heeft afgedaan,” zei Pitty tegen zichzelf. Straks zou ze Sally fijn gaan opzoeken. Alleen al bij het idee ging haar hart sneller slaan. Zou ze het durven zeggen?
Opgetogen kwam Therese het lokaal binnenlopen. Ze verheugde zich op de bewonderende blikken die ze zeker weer zou krijgen. Ze had zo’n prachtig gedicht overgeschreven! Ze kon niet wachten tot de poëzieclub zou beginnen.

Lachend en pratend kwamen Artemis en Jodie binnen. “Poëzie is prachtig!” declameerde Artemis, “steeds weer ontdek ik iets nieuws. Wat jij, Therese?” Therese knikte vol vuur, “ja het is reusachtig als je muze zich openbaart!” zei ze vol pathos. Artemis keek Jodie aan, haar ogen schitterden ondeugend. “Ja, die muze…,” zei ze veelbetekenend. Tot Pitty’s opluchting gingen de ouderejaars ver weg zitten. Juffrouw Peters beende naar binnen en nam plaats achter haar lessenaar. Ze schraapte haar keel en het werd stil in het lokaal. “We gaan het vandaag even anders doen, dames. Artemis kwam bij me met een speciaal verzoek. Artemis, ga je gang.” 
Artemis stond op. “Ik vind deze bijeenkomsten zo inspirerend,” begon ze, “sinds ze zijn begonnen ben ik al op zoek naar mijn muze. Ik schrijf gedichten, lees gedichten en luister naar gedichten. Dat komt zeker ook door juf Peters’ bevlogenheid. Laten we allemaal even voor haar klappen!” De meisjes klapten luid en joelden jolig. Juffrouw Peters kreeg een kleur. Die verdraaide Artemis! “Gisteren nog,” vervolgde Artemis, “las ik zo’n ontroerend gedicht. Iedereen moet het horen! Ik zal het voordragen!” Ze bukte, pakte een boek uit haar tas en hield het omhoog zodat iedereen het kon zien. “Ik weet zeker dat jullie tranen in jullie ogen zullen krijgen, vooral de gevoelige Therese!” Therese slikte. Ze had het boek herkend. Ze keek om zich heen. Alle studentes en ook juffrouw Peters waren vol aandacht. Therese kromp in elkaar onder de spottende blik van Artemis. Die begon haar voordracht.

Maar dat kenden ze toch? Die regels hadden ze eerder gehoord. Het werd doodstil in het lokaal. Steeds meer meisjes keken naar Therese, en hun blikken waren onvriendelijk. “Oh, hield ze maar op!” dacht Therese doodsbenauwd, maar Artemis ging onverbiddelijk door.
Juffrouw Peters zuchtte inwendig. Dus Ginny had gelijk gehad! Ze zag dat Therese al bijna in tranen was en wist dat ze Artemis een halt toe moest roepen. Therese kwam echter al overeind. De tranen van vernedering stroomden langs haar wangen. Dit kon ze niet verdragen! Ze kon hier niet blijven. Huilend vluchtte ze het lokaal uit, net toen Artemis de laatste regel uitsprak.
Juffrouw Peters doorbrak de stilte die Therese had achtergelaten. “Dat was onnodig wreed Diana!” zei ze bestraffend, “je had hiermee naar mij toe moeten komen.” Artemis werd een beetje bleek. “Ik vond dat ze op haar plaats gezet moest worden ten overstaan van iedereen!” zei ze. Hoewel de lerares het heimelijk met haar eens was, liet ze dat niet merken. “Het laatste woord hierover is nog niet gesproken,” zei ze streng. Artemis ging zitten. Juffrouw Peters’ koele houding zat haar dwars. 
“Ik denk dat dit wel voldoende opwinding was voor één middag. Iedereen mag gaan,” zei de lerares. Nog steeds onder de indruk verlieten de studentes het lokaal. Wat een verhaal hadden ze te vertellen! Juffrouw Peters hield Pitty even tegen. “Pitty, weet jij waar ik Therese kan vinden?” vroeg ze. “Als ze niet op haar kamer is, dan is ze op die rots bij zee denk ik,” zei Pitty zacht, “ik heb haar daar wel eens gezien en Sally ook!” Ze was blij dat juffrouw Peters haar niet vroeg om Therese op te zoeken. Ze wilde zo snel mogelijk naar Sally om haar het hele verhaal te vertellen.

Huilend zat Therese op haar rots. Deze keer kon de zee haar geen troost of inspiratie bieden. Die vreselijke Artemis had haar mooie droom verpest. Hoe kon ze juffrouw Peters en de anderen ooit nog onder ogen komen? Kon ze maar hier blijven, op haar rots, veilig voor spottende blikken. Straks zou iedereen weten wat voor mislukking ze was. “Therese?” dat was juffrouw Peters, die omhoog klom. Therese begon nog harder te snikken. “Besef je wat je gedaan hebt?” vroeg juffrouw Peters. Therese knikte. “Plagiaat is een serieuze zaak, Therese. Artemis had je niet zo hoeven vernederen, maar wat je gedaan hebt is laag bij de gronds. Poëzie is heel mooi, maar het moet uit je hart komen,” Therese voelde zich steeds kleiner worden. “Maar ze lachten om mijn eigen gedicht, en dat kwam uit mijn hart…,” fluisterde ze. “Dat was ook niet aardig, maar het ging om je houding, als je je meer bescheiden had opgesteld Therese, dan had niemand gelachen!” Juf Peters voelde een beetje medelijden met de huilende eerstejaars. “Ik durf niet meer bij de poëzieclub te komen,” zei Therese snikkend. “Toch zul je moeten, ik denk dat je vandaag voldoende vernederd bent, dus ik zal verder geen maatregelen nemen. Ik wil echter wel dat je blijft komen met je eigen gedichten. Je kunt je verantwoordelijkheid niet ontlopen!” zei juf Peters streng, “Je zult zien dat het meevalt Therese,” vervolgde ze toen iets milder. 

Eline legde de bonbon die ze had willen eten terug. Geen zin in chocolade, en dat terwijl ze zo’n zoetekauw was. Sally had haar zo boos aangekeken. Natuurlijk had Pitty het haar verteld. Maar Sally zou toch blij moeten zijn? Eindelijk had Pitty gezien hoe Artemis was. Een tinteling ging door Eline’s lichaam. Artemis die haar streelde en kuste. Was ze dan toch…, zo? Nee toch? Ze had Pitty niet eens gezien, en Pitty haar wel…. Wat vernederend!
Er werd geklopt. Zou het Pitty zijn? Die kon zo driftig worden. Een beetje bevreesd deed Eline de deur open. “Dag Eline,” het was Artemis. Stokstijf stond Eline daar. Hoe durfde ze hier te komen na wat er gebeurd was? “Je kamer past bij je lieve Eline,” Artemis was al naar binnen gestapt. “Fleurig en netjes, en een éénpersoonsbed zie ik,” Eline hapte nog steeds naar adem. Ze zag hoe Artemis de bonbon in haar mond stak die ze zelf had laten liggen. “Mmmm, hard van buiten, zacht van binnen en heel zoet,” zei Artemis, “waar doet me dit toch aan denken?”. Ze keek Eline vragend aan. Oh nee, niet weer, dacht deze. “Je kunt heel overtuigend zijn, Eline. Ik geloof al bijna dat je niets met vrouwen hebt.”
Het was toch niet te geloven dat ze hierop reageerde! Eline’s adem ging wat sneller. “Je bent als een bonbon Eline, als je eenmaal geproefd hebt wil je er nog één,” Artemis stond nu vlak voor haar, “en dan nog één, en dan nog één,” fluisterde ze voor ze Eline kuste. Waar was haar wilskracht? Eline liet zich kussen en kuste terug. “Op een presenteerblaadje,” fluisterde Artemis. Dat had ze beter niet kunnen doen. Eline rukte zich los.
“Een bonbon? Als ik dat ben dan mag jij er niet meer van proeven. Je pakt zonder vragen Artemis. Als je de ene op hebt dan pak je een andere soort. Of je eet ze allemaal door elkaar,” Eline snapte niet waar ze de moed en de woorden vandaan haalde.  “Je bent een veelvraat van het ergste soort. Was Pitty ook een bonbon?” Vol verbazing keek Artemis haar aan. Die Eline was een bonbon met pit! Een kersenbonbon! Ze deed een stap naar voren, vol zelfvertrouwen. Eline haalde uit. De klap die ze Artemis gaf klonk als een kanonschot. “Deze bonbon wil niet door jou gegeten worden, hoor je dat, en nu mijn kamer uit!” Artemis begreep wanneer ze verloren had. “Geen zorgen Eline, ik hoef al niet meer,” zei ze vol bravoure. Haar zelfvertrouwen had een gevoelige knauw gekregen, maar dat zou ze Eline niet laten zien! Ze wreef over de rode plek die de hand van Eline op haar wangen had achter gelaten en liep de deur uit. 

Op de gang kwam juffrouw Peters de directrice tegen. “Ah, Ginny, heb je even tijd voor me?” vroeg ze. “Voor jou altijd,” antwoordde juffrouw West gevat. “Ik was net van plan een frisse wandeling te gaan maken, ga je mee?” Gezamenlijk wandelden de dames naar de zee. Juffrouw Peters vertelde over het plagiaat van Therese. “Als ik het niet dacht!” riep juffrouw West uit. “Ja, je hebt gelijk gekregen,” zei juffrouw Peters. “Ik ken mijn pappenheimers, ook al zijn het dan eerstejaars,” zei juffrouw West. “Als je eenmaal zo lang meeloopt als ik weet je snel wat voor vlees je in de kuip hebt.” Juffrouw Peters vertelde haar kort hoe Artemis Therese voor de hele klas had vernederd. “Dat kun je aan Artemis wel overlaten,” was het laconieke commentaar van juffrouw West. “Hoe is het eigenlijk met Artemis en die eerstejaars, Pitty?” Juffrouw Peters glimlachte. “Dat is gelukkig goed afgelopen,” antwoordde ze. “Pitty heeft ontdekt dat Artemis een hartenbreekster is, en concentreert zich nu op haar beste vriendin Sally. Dat komt goed uit, want Sally is verliefd op haar en het zou mij niets verbazen als daar een prachtige, langdurige romance uit voortkomt.” Juffrouw West knikte goedkeurend. “Mag Sally eigenlijk al uit de ziekenzaal?” vroeg ze. “Ik geloof het wel,” antwoordde juffrouw Peters. “Ze zal net op tijd hersteld zijn voor het concert van Rita Dykedales, volgende week. En waarschijnlijk kan ze ook die belangrijke tenniswedstrijd nog spelen!” Gezellig keuvelend liepen de leraressen verder langs de kustlijn.

Gloeiend van trots liep Eline door de gang. Nu moest ze het alleen nog goedmaken met Pitty. Maar dat varkentje zou ze ook wel even wassen! Ze had het gevoel dat ze de hele wereld aankon. Nog even dacht ze aan de driftbuien van Pitty. Toen wuifde ze haar angst weg. “Ik sla me er wel doorheen,” dacht ze manmoedig, terwijl ze verder liep in de richting van de ziekenzaal.

Pitty stormde de ziekenzaal binnen. “Ik heb nieuws voor je Sally!” hijgde ze. “Ik was net bij de poëzieclub, en Artemis...” abrupt hield ze op. Dat was misschien niet zo tactvol, om Artemis ter sprake te brengen. Maar Sally glimlachte. “Ga even zitten en vertel verder, Pitty, wat was er met Artemis?” Pitty ging dicht bij haar vriendin zitten. In geuren en kleuren vertelde ze het verhaal van Therese’s ontmaskering. “Je had erbij moeten zijn, Sally. Het was reusachtig. Ze pakte haar wel erg hard aan, maar Artemis wordt nog eens een heuse detective!” Sally keek haar een beetje plagerig aan. “Is die verliefdheid nu nog niet over Pitty?” Pitty kreeg een kleur. Sally weerstond de verleiding om verder te plagen. Nu had Pitty eindelijk gezien hoe hard en nietsontziend Artemis te werk ging. Pitty had haar lesje wel geleerd, vond Sally. Ze keek haar vriendin diep in de ogen. “Ik weet het,” zei ze zachtjes. “Gisteren, toen je dacht dat ik sliep, heb ik alles gehoord wat je zei. Oh Pitty, ik hou ook van jou!” Ze richtte zich op en sloeg haar armen om Pitty’s hals. Voor ze in de gaten hadden wat er gebeurde vonden hun lippen elkaar. “Ja,” dacht Pitty, “dit is goed.” Natuurlijk voelde ze dezelfde kriebels in haar buik als ze bij Artemis gevoeld had, maar nu was ze vervuld van een diepe warmte die ze nog niet eerder ervaren had. “Ik hou van Sally,” dacht ze. “Ik ben het gelukkigste meisje op aarde!” Ze kroop naast Sally onder de dekens en kuste haar opnieuw, en opnieuw, en opnieuw. De meisjes gingen helemaal in elkaar op. Geen van tweeën hadden ze in de gaten dat de deur openging. In de deuropening stond Eline, die het tafereel eventjes glimlachend gadesloeg en toen besloot dat ze hier teveel was.