Hoofdstuk 20: Het ongeluk

Met een klap sloeg Therese haar boek dicht. “Zo, dat heb ik voorlopig niet meer nodig, dat kan terug naar de bibliotheek,” mompelde ze tevreden in zichzelf. Ze stopte het boek in haar tas en wipte elegant van de rots. “Oh, wat ben ik trots op mezelf,” dacht ze. “Iedereen vindt mijn gedichten prachtig!” Haar lopen werd bijna huppelen, zo gelukkig was ze dat haar listige plannetje zo goed had uitgepakt. In de gang naar de bibliotheek kwam ze Jodie tegen, die haar verbaasd nakeek. “Zo vrolijk heb ik die aanstellerige Therese nog nooit gezien,” dacht Jodie. “Nu weet ik zeker dat dat kind iets in haar schild voert. Ik ga kijken waar ze heen gaat!” Ondertussen was Therese bij de bibliotheek aangekomen. Voor ze de deur opendeed haalde ze het boek uit haar tas en drukte er een kus op. “Dankjewel,” fluisterde ze. “Zonder jou had ik nooit zulke lovende woorden van juffrouw Peters gekregen!” Toen ging ze naar binnen om het boek terug te brengen.

Sally werd wakker naast een diep slapende Pitty. Ze kneep zichzelf in haar arm. Was het werkelijk waar? Had ze met Pitty in één bed geslapen? En wat zag Pitty er lief uit als ze sliep! Flarden van de vorige avond kwamen weer naar boven. Hoe Pitty gehuild had, en wat een rotstreek Artemis haar had geleverd. Artemis en Eline! Met een schok herinnerde Sally zich dat ze nog een hartig woordje met Eline moest spreken. Ze besloot meteen naar de bibliotheek te gaan, zonder Pitty wakker te maken. Pitty zou maar al te graag mee willen om Eline de waarheid te vertellen, en als Pitty driftig werd kon alles flink uit de hand lopen. Dat wilde Sally tot elke prijs voorkomen. Pitty had nu veel rust nodig, en iemand die aardig voor haar was. Sally glimlachte. Zij zou Pitty nooit laten vallen! Voorzichtig klom ze uit bed. Snel trok ze haar kleren aan. Ze wierp nog een snelle blik op Pitty, voor ze behoedzaam de deur achter zich dicht trok. Haar glimlach maakte plaats voor een grimmige trek op haar gezicht. Eline zou ervan langs krijgen!

Eline was boeken aan het terugzetten. “Leg maar even op de balie, ik pak het zo wel,” zei ze, toen Therese met haar boek de bibliotheek binnenkwam. Therese liep naar de balie om het boek neer te leggen. Ze had niet gezien dat Jodie vlak achter haar was binnengekomen. Jodie treuzelde even tot Therese tussen de schappen met boeken verdwenen was. Toen bekeek ze de titel van het boek dat Therese net had teruggebracht. “Als ik het niet dacht,” mompelde ze. “Ik moet het Artemis vertellen!” Snel verliet ze de bibliotheek. Therese was zich ondertussen van geen kwaad bewust. Ze stond bij de plank met Engelse dichters. “Hm, nog zo’n inspirerend boek!” dacht ze. “Zal ik het meenemen?” Ze sloeg het boek open en begon geboeid te lezen. Er stonden schitterende gedichten in. Haar ogen begonnen te glimmen. “Het is tot nu toe toch ook goed gegaan,” zei ze tegen zichzelf. “Ik kan het best nog een paar keer doen!” Opgetogen liep ze naar de balie, waar Eline inmiddels weer aan het werk was. Therese kon haast niet wachten tot ze weer op de rots kon dichten! Ze wachtte ongeduldig tot Eline met het boek klaar was en griste het zo snel ze kon van de balie. Ze rende naar de deur en duwde die onstuimig open.

Eline schrok op van een harde klap. Er was iets gebeurd bij de bibliotheekdeur! Snel kwam ze achter haar balie vandaan. Daar lag Sally op de grond, ze bewoog niet. Therese stond naast haar, met een beteuterd gezicht. “Wat is er gebeurd?” vroeg Eline. “Ik deed de deur open en ze liep ertegenaan,” zei Therese hakkelend. Een paar meisjes kwamen nieuwsgierig bij de bibliotheekdeur kijken wat er aan de hand was. Eline knielde bij Sally neer. “Sally, Sally hoor je me?” vroeg ze bezorgd. Sally reageerde niet. “Sally!” riep Eline, nu wat harder. Maar Sally gaf geen kik. “Goed. Jij gaat de schoolverpleegster waarschuwen,” zei ze kordaat tegen Therese. Vervolgens wierp ze een blik op het groepje nieuwsgierige meisjes. “En jij, eh...Jane, jij gaat Pitty halen! Nu, waar wachten jullie nog op? Schiet op!” De beide meisjes stoven weg. Eline boog zich weer over de bewusteloze Sally. “Houd vol Sally, alles komt goed!” fluisterde ze.

Om de hoek kwam Jane Pitty al tegen. “Pitty, je moet komen, Sally is bewusteloos…, bij de bibliotheek!” hijgde ze. Hevig geschrokken keek Pitty haar aan. Sally bewusteloos? Wat verschrikkelijk! “Kom mee, Pitty!” drong Jane aan, “Eline heeft me naar je toegestuurd, ze is bij Sally!” Pitty rende al. Eline, dat serpent! Toch fideel dat ze Jane naar haar had toegestuurd. Er stond al een hele groep studentes bij de bibliotheek. Pitty drong zich een weg naar voren. Oh nee, het kon niet waar zijn, oh Sally! De angst sloeg Pitty om het hart toen ze Sally daar zo hulpeloos zag liggen.

Het afschuwelijke nieuws verspreidde zich als een lopend vuurtje door het college. Veel studentes kenden Sally van haar tennisoverwinning. Zou het nog goed komen met haar? Juffrouw Martin had het nieuws ook vernomen. Bezorgd dacht ze aan de belangrijkste tenniswedstrijd van dit trimester. Ze had Sally op willen stellen. Zou Sally kunnen spelen?

Pitty’s gezicht was het eerste dat Sally zag toen ze weer bijkwam. Ze lag inmiddels op de ziekenzaal. “Oh Sally, je bent wakker,” fluisterde Pitty, “volgens de dokter heb je een lichte hersenschudding, het valt dus erg mee!” Sally lachte beverig: “Gelukkig maar, mijn hoofd doet vreselijk veel pijn, wat fijn dat je er bent!”
“Ik mag maar even blijven van de zuster,” vertelde Pitty, “je moet veel slapen, maar natuurlijk ben ik er. Je bent immers mijn beste vriendin!” Ze pakte haar vriendins hand, Sally kneep even. Ze wilde dat Pitty altijd zo naar haar zou kijken. “Wat gebeurde er toch, Sally?” vroeg Pitty toen. Sally sloeg haar ogen neer en vertelde wat er gebeurd was. Dat ze met Eline wilde praten, en het stomme ongeluk. Ze zag niet hoe Pitty’s gezicht meer en meer betrok. Even later kwam de schoolverpleegster Pitty wegsturen.

In hun kamer bespraken Jodie en Melissa de laatste ontwikkelingen. “En toen zag ik het boek en wist ik het zeker!” vertelde Jodie triomfantelijk. Melissa grinnikte: “Die eerstejaars. Het lijken van die kuikens, maar ondertussen….Weet Artemis het al?” Jodie knikte, “die heeft een plannetje!” Er verscheen een ondeugende blik in Melissa’s ogen. “Dat ze tijd heeft voor plannetjes! Artemis is weer helemaal in vorm vind je ook niet?”
“Ze gaat te ver Melissa. Dat gaat een keer helemaal mis! Eerst Pitty, nu Eline… Wie is de volgende?” zei Jodie een beetje preuts. Melissa sloeg een arm om haar vriendin heen. “Met Fiona zwanger, Sally op de ziekenzaal, Pitty boos, Theresa een dievegge en Eline gevallen, wie blijft er dan nog over?” zei ze besmuikt. “Je kunt grapjes maken Melissa, maar Artemis komt zichzelf nog wel tegen. Wacht maar af!”

Juffrouw Peters vond Pitty op een bankje in de tuin. “Pitty, hoe gaat het met Sally?” vroeg ze. Pitty haalde haar schouders op. “Het komt goed volgens de dokter.” Juffrouw Peters ging naast haar zitten. “En hoe is het met jou?” vroeg ze bezorgd. Pitty slikte. Ze wilde zich groothouden. “Ik voel me schuldig, Sally ging met Eline praten omdat… Artemis…ik…,” ze kon niet verder. Manmoedig vocht ze tegen haar tranen. “Volwassen worden is moeilijk Pitty. Sally neemt haar eigen beslissingen,” baste juf Peters. “Maar als ik niet…,” begon Pitty met trillende stem. “Als je niet verliefd was geworden op Artemis bedoel je. Je kunt het verleden niet veranderen, Pitty!” Het was wonderbaarlijk, vond Violet Peters, hoeveel Pitty haar aan haarzelf deed denken. “Denk hier eens over na, Pitty. Als je niet verliefd op Artemis was geworden had je nooit ontdekt hoeveel je om Sally geeft!”

“Moet je kijken wat we allemaal hebben meegebracht,” zei Alice opgetogen. “Marshmallows, chocola, cake, lange vingers, en zuurtjes. Als je daar niet van opknapt weet ik het ook niet meer!” vulde Betty aan. Sally lachte: “Het lijkt erop dat jullie alles het liefste zelf op zouden willen eten! Het is maar goed dat ik met die hersenschudding niet zo lang in de ziekenzaal hoef te blijven, anders zou ik straks veel te dik zijn!”
“Het is trouwens wel jammer dat je hier nu ligt, Sally,” zei Alice. “Er is van alles gaande op St. Andrews en jij moet het allemaal missen!” Sally kreeg een verlangende blik in haar ogen. “Vertel,” zei ze smekend, “ik ben reuze benieuwd!”
In geuren en kleuren vertelden Alice en Betty het verhaal van Fiona, hoe ze met hangende pootjes St. Andrews verlaten had en nu als een soort dienstmeisje bij de moeder van Michael woonde. “Net goed voor dat mispunt,” zei Sally met volle mond. “Hoogmoed komt voor de val, dat blijkt maar weer! Maar vertel eens, zijn jullie nu al serieus aan het studeren of denken jullie nog steeds alleen maar aan feesten?” Alice keek Betty aan. Er blonken pretlichtjes in haar ogen. “Zullen we het maar vertellen?” vroeg ze. Betty knikte. “We hebben een verrassing voor jou en Pitty,” vervolgde Alice. “Rita Dykedales komt hier optreden, en wij hebben kaartjes! We gaan er met zijn vieren heen, als je beter bent natuurlijk.”
“Reusachtig!” riep Sally uit, ze begon zachtjes te neuriën: “Some day she’ll come along, the one I love...” Alice en Betty proestten het uit. Ze dachten allebei aan Fiona met haar valse kraaienstem. Sally moest ook lachen, maar greep meteen naar haar hoofd. “Oei,” zei Alice bezorgd. “Te veel opwinding is misschien nog niet goed voor je. Ga maar even lekker rusten, dan ben je vast op tijd weer beter! Kom Betty, we gaan!” De meisjes stopten Sally lekker in. “Volgens mij slaapt ze nu al,” fluisterde Betty. Ze propten nog wat snoep in hun zakken en liepen al kauwend de ziekenzaal uit. Op de gang kwamen ze Pitty tegen. “Hoe is het met Sally?” vroeg die. “Ze slaapt,” zei Alice. “Ik ga toch maar naar haar toe,” zei Pitty. “Dan ben ik er als ze wakker wordt.”

Heel stilletjes ging Pitty weer naast Sally’s bed zitten. Wat bedoelde juffrouw Peters? Natuurlijk gaf ze om Sally, die was immers haar beste vriendin! Hoe kon ze niet van Sally houden? Ze probeerde zich voor te stellen dat allemaal veel erger geweest was, dat ze Sally kwijt was geraakt. Nee, dat kon ze niet, dan zou ze nooit kunnen zeggen dat… Geschrokken ging Pitty overeind zitten. Het kon toch niet waar zijn? Ze keek naar Sally. Hoe had ze zo blind kunnen zijn? “Oh Sally,” fluisterde Pitty tegen haar slapende vriendin, “dat is het, ik ben verliefd op je. Waarom heb ik dat niet eerder gemerkt? Artemis betekende niets, jij bent alles. Wat heb ik gedaan? Ik weet dat je dat niet voor mij voelt. Wat moet ik nu? Je bent mijn beste vriendin… Je bent mijn wereld Sally, mijn zon, mijn maan, mijn hart… Zal ik het ooit aan je durven vertellen?” Met haar ogen dicht, terwijl ze deed alsof ze sliep, luisterde Sally naar deze woorden. Haar hart begon te zingen en ze wist dat het nooit meer op zou houden.