Hoofdstuk 19: Een schok voor Pitty

Pitty kon haar ogen niet geloven. Daar lag Artemis, naakt. En dat hoofd tussen haar benen, dat was beslist Eline. “Pitty!” zei Artemis hartelijk. “Eline hier doet me net uit de doeken wat ze zo smerig vindt aan vrouwen. Kom even binnen, misschien wil ze het jou ook wel even uitleggen!” Pitty wist niet wat ze moest zeggen. Artemis! Haar vriendin! En dan die schijnheilige Eline, die zo opging in haar bezigheden dat ze niet eens in de gaten had dat Pitty er stond! Pitty voelde een driftbui aankomen. Ze draaide zich om en liep weg. “Ach, Pitty, zou je misschien de deur even dicht willen doen?” riep Artemis haar nog na, maar Pitty hoorde het niet meer. Artemis wurmde zich onder Eline uit. “Wat is er?” vroeg Eline verschrikt. “Niks schatje, de deur ging per ongeluk open,” zei Artemis en ze schopte de deur met een welgemikte trap dicht. “Waar waren we gebleven?” vroeg ze. “Mmm, precies, daar ja...” Artemis leunde genietend achterover.

Pitty beende met grote, boze passen door de gangen van St. Andrews. Tranen van woede liepen over haar gezicht. Met een nijdig gebaar veegde Pitty ze weg, maar ze bleven komen.
Oh, die verschrikkelijke Artemis, ze wilde haar nooit meer zien! Hoe kon Artemis haar zoiets aandoen? Eindelijk kwam Pitty in haar kamer. Ze had niet eens in de gaten dat Sally aan haar bureau zat te lezen. Ze stortte zich op het bed en huilde zoals ze nog nooit gehuild had.

Doodstil zat Sally aan haar bureau. Ze luisterde met pijn in haar hart naar het wanhopige gesnik van haar vriendin. Het geluid sneed haar door de ziel. Arme Pitty! Ze moest iets doen, zo had ze Pitty nog nooit gezien.
“Het gaat om Pitty nu, niet om mij,” zei ze tegen zichzelf. Sally stond op en liep snel naar Pitty’s bed toe. “Pitty, oh Pitty, wat is er toch?” vroeg ze. Pitty reageerde niet. Voorzichtig ging Sally zitten. Ze legde een hand op Pitty’s rug.
Pitty kwam overeind, haar gezicht was vlekkerig en betraand. “Sally, ik….Artemis…” ze begon nog harder te huilen. Sally sloeg haar armen troostend om haar snikkende vriendin heen. “Ik ben er Pitty, ik zal je helpen,” fluisterde ze. Wat was er in hemelsnaam aan de hand? Lang zat dappere Sally daar, ze dacht niet langer aan zichzelf. Pitty was ontroostbaar. Met horten en stoten, steeds weer huilend, vertelde Pitty haar verhaal. Over het verraad van Artemis en Eline. “Waarom zag ik niet hoe ze is Sally?” vroeg Pitty schor, “Jij zag het wel en ik geloofde je niet. Hoe heb ik zo stom kunnen zijn?” 
“Je was verliefd op haar, en liefde maakt blind,” zei Sally. “Dan wil ik nooit meer verliefd worden, Sally. Ik ben zo gemeen tegen je geweest, ik heb je zo gekwetst. Je bent zo’n trouwe vriendin!” zei Pitty vol zelfverwijt. Sally kreeg een kleur. Pitty moest eens weten! Maar Pitty wist niets, ze zat nog na te snikken. “En Artemis en Eline waren tussen ons aan het stoken. Ze zeiden dat jij verliefd op mij was. Verbeeld je!” Het was goed dat Pitty Sally’s gezicht niet zag. Was het zo duidelijk te zien? Oh nee, en ze had het nog zo goed verborgen. Sally was geschokt. Ze zou eens een hartig woordje met Eline spreken, die intrigante! “Het spijt me Sally, die ruzie en alles. Ik had niet aan je mogen twijfelen!” zei Pitty. “We denken er niet meer aan,” sprak Sally, “we zijn tenslotte vriendinnen!”. Verdwenen was de jaloezie, als sneeuw voor de zon. Pitty begon weer te snikken. Waar had ze zo’n goeie vriendin aan te danken? Ze was zo gemeen geweest. “Vergeven en vergeten?” Sally legde haar handen om het betraande gezicht van haar vriendin en veegde de tranen weg. “Lieve Pitty, je bent mijn vriendin en ik hou van je, ik…,” Sally wilde een kus op Pitty’s wang drukken. Pitty keek op en, geheel onverwacht belandde de kus, even kort, op haar mond. Geschrokken trok Sally zich terug. Wat deed ze nu? Dat mocht niet! Niet nu Pitty zo verdrietig was. Ze stond op. “Dan zet ik nu thee,” zei ze haastig. Had ze toch bijna Pitty haar liefde verklaard. “Lekker Sally!” zei Pitty. Ze had gelukkig niets in de gaten.

Met gebogen hoofd verliet Fiona de kamer van juffrouw West. Op de gang stond Camilla haar al op te wachten. “En?” vroeg ze. De spanning was op haar gezicht te lezen. “Ik moet van school af,” zei Fiona timide. “Dat had ik wel verwacht,” antwoordde Camilla. “St. Andrews is een onberispelijk instituut, zwangere studentes willen ze hier natuurlijk niet hebben. Wanneer moet je weg?”
”Vanmiddag moet ik mijn spullen pakken en vertrekken,” zei Fiona. In haar hoofd hoorde ze de woorden van juffrouw West. “Je bent heel erg dom en onnadenkend geweest, Fiona. Je hebt je laten leiden door je gevoelens, op een zeer onvolwassen en onverantwoordelijke manier. Je maakt St. Andrews te schande, niet omdat je zwanger bent, maar door je manier van handelen. Ik schors je voor de duur van je zwangerschap. Als je daarna toont dat je over verantwoordelijkheidsgevoel en karakter beschikt kun je terugkomen.” In haar hart vond Fiona de directrice erg goedhartig. Op een ander college zou ze er waarschijnlijk niet zo gemakkelijk vanaf gekomen zijn!

De meisjes liepen naar de kamer van Fiona. Ze passeerden de bibliotheek. “Ik help je wel inpakken,” zei Camilla, “Nog een geluk dat je bij de moeder van Michael kunt logeren, tot jullie gaan trouwen.” Claire, die net uit de bibiliotheek kwam toen de zusjes daar al voorbij waren, hoorde hun gesprek met verbazing aan. Dus daarom had Fiona met een gezicht als een oorwurm in de collegebanken gezeten. Ze was in verwachting van de tuinman! Lieve hemel, dit moest Jane horen! Claire draaide zich om en ging op een holletje haar vriendin zoeken.

Ondertussen waren Fiona en Camilla bij Fiona’s kamer aangekomen. “Ik wil nu liever even alleen zijn, Camilla,” zei Fiona. “Het is heel lief dat je me wil helpen, maar ik kan het heus wel alleen af.” Ze pakte een paar stapels kleren uit de kast en legde die in haar geopende koffer. Ondertussen dacht ze terug aan het gesprek met Michael. “We kunnen natuurlijk niet hier wonen zolang we nog niet getrouwd zijn,” had hij gezegd. “Maar mijn moeder heeft nog wel een kamer over. Ze zal blij zijn dat je komt, ze heeft dringend een huishoudelijke hulp nodig.” Even was Fiona geschokt geweest. Zij als huishoudelijke hulp, wat zouden haar ouders daar wel niet van denken? Maar ze zag in dat ze geen andere keus had. Het was de enige manier om de schande te ontlopen en ze hield immers van Michael, en hij van haar. Dit was de beste oplossing, wist Fiona. En vanavond zou ze weer in zijn liefkozende armen liggen...

Moe maar voldaan lagen Eline en Artemis naast elkaar. “Sigaret?” vroeg Artemis. “Nee dank je,” zei Eline, nog een beetje beduusd over alles wat er gebeurd was. “Hoe kwam het eigenlijk dat de deur openstond?” vroeg ze zich hardop af. “Oh, dat was niets, Pitty kwam even langs,” was Artemis’ nonchalante antwoord. “Pitty?” riep Eline uit. “Ze heeft ons toch niet gezien?” Artemis glimlachte veelbetekenend. “En of ze ons gezien heeft. In volle glorie!” antwoordde ze triomfantelijk. Eline kreunde. Wat had ze gedaan? Waar was ze mee bezig? Hoe kon dit ooit nog goedkomen? Ze pakte haar kleren, trok ze haastig aan en vertrok, zonder een woord te zeggen. Haar voldane gevoelens verdwenen als sneeuw voor de zon. Ze voelde zich vies en gebruikt. Zie je wel! Ze wist wel dat Artemis niet deugde! Wat moest ze nu?

Therese zat op de rots die ze als haar domein was gaan beschouwen. Een tevreden glimlach sierde haar door dieprode krullen omlijste gezichtje. “Mijn plannetje is goed gelukt,” dacht ze. Niemand had haar uitgelachen en niemand had ontdekt wat ze gedaan had. Eindelijk had ze de erkenning die ze al zo lang zocht. “Wat geeft het dat ik niet helemaal eerlijk geweest ben,” suste ze haar geweten. “Niemand heeft het in de gaten!” Ze opende haar tas, haalde er een boek en een schrift uit en begon ijverig te schrijven.

“Jane! Daar ben je eindelijk,” Claire zat al een hele tijd te popelen om het opwindende nieuws te vertellen. “Je gelooft het nooit Jane. Fiona is zwanger!” gniffelde Claire. Met grote ogen keek Jane haar aan. “Dat geloof ik best! Ik zal je vertellen….” Ze vertelde over de briefjes en het afspraakje van Fiona. Claire schoot in de lach, wat een geweldig verhaal! “Waarom heb je dat niet eerder verteld Jane? Ik ben toch je vriendin!” vroeg ze, toch een beetje verontwaardigd. “Het was Fiona’s geheim, dat kon ik niet verraden!” antwoordde Jane. “Maar…,” begon Claire en zweeg toen. Ze keek haar vriendin met hernieuwd respect aan. Die trouwe Jane, ze bewaarde zelfs de geheimen van iemand die haar rot behandelde. Wat fideel van haar!

“Weet je wie ik bij Artemis uit de kamer zag komen?” zei Jane triomfantelijk, “Eline! Ze zag me niet eens, ze was helemaal rood,” Claire’s gezicht betrok. Jane snapte er niets van. Dit was toch een grappig nieuwtje? “Ik hoorde dat Artemis een slechte reputatie heeft,” zei ze. Claire knikte bevestigend, maar zei verder niets. Haar gezicht stond nors. Waarom reageerde Claire toch zo raar? Wat was er toch met Artemis en Claire?
“Zal ik het haar vertellen?” overwoog Claire ondertussen, “Ze kan een geheim bewaren!”

“Sally?” klonk Pitty’s stem in het donker, “slaap je al? Ik heb het koud Sally, ik ben zo verdrietig,” haar stem was gesmoord. Sally kwam uit bed en ging even op Pitty’s bed zitten. “Ik ben hier lieve Pitty. Ik laat je niet alleen,” zei ze zachtjes. Het koste haar moeite om haar stem normaal te houden. “Kom je even bij me liggen?” vroeg Pitty, “Ik weet dat ik veel vraag maar…” “Zoveel vraag je niet!” Sally’s stem klonk veel beslister dan ze zich voelde. Ze ging achter Pitty onder de dekens liggen, die kroop helemaal tegen haar aan. Een beetje onwennig sloeg Sally haar armen om Pitty heen. “Dank je Sally,” zei Pitty met een stem dik van slaap. Daar lag Sally, met Pitty zo vlakbij en toch zo onbereikbaar. "Hoe kan ze in slaap vallen?" dacht Sally. "Ze ruikt zo lekker en voelt zo warm!" Sally zuchtte en probeerde aan iets anders te denken. Natuurlijk lukte dat niet. “Oh Pitty,” fluisterde Sally, “ik ben zo verliefd op je!” Haar vriendin sliep, vol vertrouwen, in haar armen. Sally streed dapper tegen haar gevoelens, tot ze van uitputting in slaap viel.