Hoofdstuk 18: In Artemis' kamer

In de kamer van juffrouw West was het gezellig als altijd. De directrice keek juffrouw Peters triomfantelijk aan. “Ik zei het je toch, Violet? Die Artemis is een hartenbreekster!” Juffrouw Peters glimlachte. “Ellen Grayling van Malory Towers had me nog zo gewaarschuwd voor het lesbische broeinest dat St. Andrews heet,” zei ze. “Maar ik had niet verwacht dat het zo erg zou zijn. Och, die arme kleine Pitty! Gelukkig is ze heel sterk, ik weet zeker dat ze deze ellende weer te boven komt. En dan is haar lieve vriendin Sally er om haar op te vangen. Ik durf te wedden dat die twee iets heel moois gaan krijgen samen. Ze moeten alleen even de tijd krijgen. Over iets moois gesproken... de tuinman heeft ook een eerstejaars aan zijn speer geregen begreep ik?”
”Violet!” riep juffrouw West quasi-afkeurend uit. Lachend vervolgde ze: “Maar je hebt wel gelijk. Ik zal binnenkort een hartig woordje met dat juffertje moeten spreken! Ik zie er nu al tegenop, laten we het over iets leukers hebben. Die poëzieclub loopt wel goed, is het niet?” Juffrouw Peters nam nog een slok van haar wijn. “Boven verwachting,” antwoordde ze, “en weet je nog dat ik vertelde van Therese met haar komische gedicht? Zij heeft vandaag vriend en vijand versteld doen staan. Zo’n prachtig gedicht had ik nog nooit gehoord! Ik vond het ontzettend knap dat zo’n jong meisje zoiets moois bedenkt.” Juffrouw West keek haar collega aan. “Weet je wel zeker dat ze het zelf bedacht heeft, Violet?”

Peinzend stond Artemis voor haar kast. Waar had ze het nou gelaten? Alles lag door elkaar, boeken, verslagen, essay’s. Waar was die scriptie toch, die ze vorig jaar geschreven had? Een paar briefjes die ze vond deden en glimlach om Artemis’ lippen te verschijnen. Wat een schatjes waren het toch, die meisjes. Dat was niet wat ze zocht. Ze gooide de briefjes in een hoek. Eindelijk, daar was hij!. Snel ging ze achter haar bureau zitten. Ze stak een sigaret op en begon te lezen. Steeds breder werd de lach die steeds al rond haar mond speelde. Oh, die kleine achterbakse dievegge!

Fiona hield stil voor een kleine arbeiderswoning aan de rand van het dorp. Dit moest het zijn. Ze slikte. Er was geen deurbel. Ze klopte op het raam. Daar verscheen Michael. Hij keek naar het bedrukte gezichtje van Fiona. “Telkens als ik haar ontmoet kijkt ze verdrietig,” bedacht hij. “Ik ben benieuwd wat er nu weer aan de hand is.” Hij glimlachte naar haar. “Kom binnen, wil je een biertje?” Fiona aarzelde. “Ach, wat kan het mij ook schelen,” zei ze. Michael pakte twee flesjes bier uit de koelkast en ging haar voor naar zijn kleine, eenvoudig ingerichte woonkamer. Werktuiglijk nam Fiona de kamer in zich op. Kleiner dan thuis, veel kleiner, maar wel netjes. “Michael, ik moet je wat vertellen...” begon ze. “Weet je nog dat we... dat jij en ik...” Een veelbetekenende glimlach verscheen rond Michaels lippen. “Natuurlijk schatje, hoe zou ik dat ooit kunnen vergeten?” En toen flapte Fiona het er in één keer uit: “Ik ben zwanger, Michael!” De tuinman keek geschokt. “Zwanger?” vroeg hij, alsof hij het niet goed gehoord had. “ Fiona knikte woordeloos. “Weet je het zeker?” vroeg Michael nog eens. Weer knikte Fiona. “Tja,” zei Michael, “dan zit er niets anders op. Ik ben een oprecht man, ik ken mijn verantwoordelijkheden. We zullen moeten trouwen.” Van pure opluchting barstte Fiona in huilen uit. Michael sloeg zijn armen om de schouders van het snikkende meisje. Plotseling dacht hij aan die middag in het tuinhuisje. En nu zat hij hier, in zijn eigen huis, met een huilende maar oh zo gewillige studente...

Sally zat boven op de rots bij zee. Ze moest even vluchten voor Pitty’s bleke gezichtje. Het was vreselijk om Pitty te zien lijden. Tot haar opluchting zat Therese deze keer niet op de rots. Sally staarde uit over de zee. De zilte zeewind speelde door haar lange haar. Ze vond troost in het golvengeweld. Nooit had ze geweten dat verliefdheid zo ellendig kon voelen. Het was zo moeilijk om niets te kunnen zeggen over haar gevoel. Ze had altijd lief en leed gedeeld met Pitty, maar nu leken ze wel vreemden voor elkaar. Ze ontliepen elkaar. Wat was het verwarrend. Nooit eerder was Sally zo verliefd geweest. “Is dit nu het echte leven?” dacht ze treurig. Pitty was ongelukkig, zij was ongelukkig. Wat kon ze doen? Pitty mocht het niet weten, die had het al moeilijk genoeg. “Kon ik het maar gewoon zeggen, dat zou opluchten,” zo verzuchtte Sally.
Zo worstelde de altijd zo verstandige Sally met de gevoelens die haar bestormden. Ze zou het wel uit willen schreeuwen. Nee ze moest zich beheersen. Niemand mocht dit zien, niemand mocht dit weten. Sally wilde dat ze poëzie kon schrijven, net als Pitty. “Ik vind de woorden niet, en ik kan niet rijmen,” zei ze tegen zichzelf. "De enige plek waar ik me kan uitleven is op de tennisbaan.”
Hoe lang was het geleden dat zij en Pitty samen getennist hadden? Daar kwam ze alweer terug bij Pitty. “Als ik tennis dan vergeet ik alles,” zei Sally tegen zichzelf, “ik moet veel tennis spelen. Juf Martin vond al dat ik snel vooruit ga!”. Sally stond op. Niemand had aan haar beheerste bewegingen kunnen zien hoe ze streed met zichzelf. Uiterlijk kalm en bedaard liep ze terug naar het hoofdgebouw, haar hoofd hoog geheven. Ze zou haar tennisspullen opzoeken en nog een uurtje gaan trainen. Ze zou trainen tot ze erbij neerviel. Ze zou, al was het maar even, Pitty uit haar hoofd zetten. 

De deur van Artemis’ kamer stond open. Eline slikte. Ze kon nog terug. Ze wreef haar klamme handen droog aan haar rok. Het hoefde toch niet nu? Ze draaide zich al om.
“Daar hebben we Eline,” klonk het geamuseerd. Artemis stond in de deuropening. “Verlangde je er zo naar om mij te zien?” Eline begon verschrikkelijk te blozen. Hemeltje, dat ging niet goed!
“Ik moet met je praten Artemis!” zei ze met bibberende stem. Nu moest ze dapper zijn! “Jij mag altijd met me praten, kom binnen,” Artemis knipoogde. Waarom zei ze die dingen toch? Eline voelde zich steeds kleiner worden. 
“Ga zitten,” zei Artemis, maar Eline bleef staan. “Je moet tegen Pitty zeggen dat ik niet zo ben als jullie,” gooide Eline eruit. “Ik moet wát?” teemde Artemis, “Zeg wat je bedoelt, Eline!”. “Dat ik niet met vrouwen… nu ja, je snapt het wel,” stotterde Eline met een hoogrode kleur. Artemis was opgestaan. Ze amuseerde zich uitstekend. “Nee, ik snap het niet Eline, wat doe je niet met vrouwen?” Ze kwam veel te dichtbij. Haar ogen waren veel te doordringend. “Niets…” Eline durfde niet verder te gaan. “Heel interessant,” mompelde Artemis. Ze legde haar hand in Eline’s nek. “Dit bedoel je?” Ze kuste de verschrikte lippen van Eline. Eline knikte. Ze stond te trillen op haar benen. “En dit?” Artemis streelde Eline’s borsten. “Niet doen,” fluisterde Eline, maar haar stem miste overtuigingskracht. “En dit?” Eline voelde de warme handen van Artemis op haar billen. “Je moet duidelijker zijn Eline, wat doe je nog meer niet met vrouwen?” klonk Artemis’ stem heel dichtbij. Eline was haar spraak verloren. Dit kon toch niet? Dat ze dit fijn vond?
“Dus je bent niet zo Eline? Je bent niet lesbisch, geen pot, geen butch, geen femme, en dat moet ik tegen Pitty zeggen?” Eline voelde hoe Artemis’ tanden zich in haar oorlelletje zetten. Een rilling ging over haar rug. “Bewijs het eerst maar Eline, dat dit je niets doet!” Artemis kuste haar, niet langer plagend, maar dwingend nu. Lieve help! Het ging toch om Pitty? Ze kon Pitty toch niet verraden? Ze moest nu de deur uitlopen. Ze kon het niet, haar lichaam leidde een eigen leven. Eline verloor zich in Artemis’ armen en beantwoordde de kus gretig. 

Betty en Alice lagen op bed in hun kamer. “Tjonge,” verzuchtte Betty, “Dat we dit al die tijd niet wisten!” Alice grinnikte. “Verspilde tijd, maar die halen we nu dubbel en dwars in.” Betty’s gezicht kreeg een peinzende uitdrukking.”Alice?” vroeg ze. “Hemeltje Betty, wat kijk je serieus!” zei Alice. “Ik ga je ook een serieuze vraag stellen,” antwoordde Betty. “Zijn we nu verliefd?” Alice keek haar vriendin aan. “Ik niet, geloof ik,” zei ze. “En jij?” Betty schudde haar hoofd. “Nee,” zei ze, “Ik vind het wel heel leuk allemaal, en ik vind je prachtig, en ik vermaak me prima met jou, maar als dit verliefdheid is...”
”Dan eet je je hoed op!” vulde Alice haar aan. Ze kwam half overeind. Plotseling zat ze boven op Betty met een kussen in haar hand. Wat begon als een serieus gesprek ontaardde in een kussengevecht. De donsveertjes vlogen in het rond. Al snel legde de vlugge Alice het af tegen de veel sterkere Betty. “Genade!” smeekte Alice. Betty, die bovenop haar zat, lachte. “Maar, Alice?” zei ze vragend, weer met die ernstige blik in haar ogen. “Als we niet verliefd op elkaar zijn, moeten we er dan wel mee doorgaan?”
”Waarom niet?” vroeg Alice. “We doen er toch niemand kwaad mee? We hebben er alleen maar plezier van. En als één van ons echt verliefd wordt kunnen we er altijd nog mee ophouden. Revanche!” Met een krachtige zwaai van haar gespierde benen wierp ze haar hevig tegensputterende vriendin achterover op het bed.

Pitty hield het niet meer uit. Ze moest met Artemis praten. Ze miste haar zo vreselijk. Na de poëzieclub had ze alleen maar aan Artemis kunnen denken. Artemis moest het uitmaken met haar vriendin, vond Pitty, dat zou ze zeggen. 

In Artemis’ kamer werden Eline’s ogen ondertussen steeds groter. Wat gebeurde er toch met haar? Hoe kon ze toelaten dat  Artemis zomaar haar bloesje los begon te knopen? Wat klopte haar hart snel, en het was zo warm ineens. “En dit? Vind je dit ook niet lekker?” fluisterde Artemis. Eline hoorde het niet. “Hemeltje, ik tril helemaal!” dacht ze. “Ze raakt me aan waar… als mijn moeder en mijn gouvernante dit wisten…” Eline hijgde verschrikt toen vaardige handen haar bh losmaakten. “Wat doet ze nu?” Artemis keek Eline met doordringende blik aan. Eline voelde zich steeds kleiner worden. “Ik weet wat je wil Eline! En jij weet het ook!” zei ze gebiedend. “Ik moet hier weg,” dacht Eline, “ik kan zo opstaan en de deur uitlopen.” Maar ze deed het niet. Langzaam verscheen er een wetende glimlach om Artemis’ lippen. “Waarom doet ze niets? Ze kijkt alleen maar. Waar wacht ze op?” dacht Eline. “Op jou,” beantwoordde Artemis haar onuitgesproken vraag. “Maar ik kan toch niet? Dat durf ik nooit…” Eline hield het niet meer uit! Ze trok Artemis naar zich toe. Ze herkende zichzelf niet meer.

Vastbesloten liep Pitty door naar Artemis’ kamer. Goeie genade, het was allemaal veel te ver gegaan. Ze haalde diep adem. Ze besloot niet te kloppen. Met een bruusk gebaar maakte ze de deur open.