Hoofdstuk 17: Eline neemt een besluit

Jane en Claire zaten samen op hun kamer. “Wat ben ik blij dat ik mijn kamer niet meer met die nare Fiona hoef te delen,” verzuchtte Jane, terwijl ze Claire de koektrommel voorhield. “Zeg dat wel,” antwoordde Claire. “Ik zag haar vandaag nog door de gangen lopen, ze had een gezicht als een oorwurm. Ze heeft nu natuurlijk helemaal geen vriendinnen meer. Net goed voor dat mispunt.” Jane knikte met volle mond. De tijd dat ze als een hondje achter Fiona aanliep was voorgoed voorbij. Fiona had haar verdiende loon gekregen!

Het was rustig in de bibliotheek. Eline was druk bezig boeken terug te zetten in de kasten. Ze dacht na over de harde woorden van Pitty. Hoe kon Pitty haar nu een stookster noemen? Ze deed zo reusachtig haar best voor Sally, maar Pitty wilde haar niet geloven. Die geloofde alleen maar wat Artemis haar influisterde. Eline was zo verdiept in haar gedachten, dat ze niet merkte dat Artemis en Jodie binnenkwamen. Jodie ging een boek uitzoeken en Artemis slenterde een beetje tussen de rijen boeken door, toen ze Eline in het oog kreeg. Artemis had wel zin in een verzetje. Ze besloot Eline eens flink aan te pakken. Ze sloop zachtjes naar het nietsvermoedende meisje toe en ging vlak achter haar staan. Voorzichtig bracht ze haar gezicht tot vlak bij dat van Eline. “Dag schoonheid,” fluisterde ze. Eline gaf een gilletje en liet van schrik haar boeken uit haar handen vallen. Op dat moment kwam Pitty binnen. Ze wilde de bibliotheek inlopen, maar iets hield haar tegen. Tussen de rijen boeken zag ze Eline en Artemis, die duidelijk alleen maar aandacht voor elkaar hadden. Pitty trok zich terug in de deuropening.
“Slecht geweten?” vroeg Artemis aan de hevig geschrokken Eline. “Het gaat wel weer, maar wil je dat nooit meer doen?” vroeg Eline met een beverig stemmetje. “Och kleintje, ben je zo geschrokken?” vroeg Artemis quasi-bezorgd. Ze sloeg haar arm om Eline heen. “Ik zal het nooit meer doen hoor, bang wezeltje!” En bij die woorden drukte ze een kus op Elines voorhoofd. Pitty, die het tafereel zwijgend had gadegeslagen, draaide zich om en liep weg. Ze had niet gehoord wat de meisjes tegen elkaar zeiden, maar wat ze gezien had sprak boekdelen. Artemis had haar laten vallen! En die Eline was een leugenachtig mispunt. Met woeste stappen beende Pitty door de gangen. Wat moest ze doen? Waar kon ze heen? Tranen van machteloosheid en drift prikten achter haar ogen.

Fiona klopte. “Binnen,” riep Camilla. “Ik moet met je praten, Camilla,” zei Fiona. Haar gezicht stond bedrukt. “Wat is er? Heb je je in de nesten gewerkt?” vroeg Camilla een beetje bezorgd. “Heeft het iets met die aanbidder te maken?” Fiona knikte. Ze begon te huilen. Hortend en stotend vertelde ze wat er gebeurd was. Camilla reageerde ontzet. “Hoe kun je dat nu doen! Dat is toch onbehoorlijk! Als vader en moeder hier achter komen ziet het er slecht voor je uit Fiona!” Ze pauzeerde even om de ernst van de zaak goed tot zich te laten doordringen. Toen bedacht ze nog iets. Die domme Fiona zou toch niet zwanger zijn? Ze keek haar zusje in haar betraande ogen. “Fiona?” vroeg ze zachtjes, “je bent toch niet...?” Fiona begon nog harder te huilen, haar gezicht verborgen in haar handen. “Ik houd van hem! En ik dacht dat – ik had altijd gehoord dat...”
”Dat je de eerste keer niet zwanger kunt worden? Dat is een fabeltje. Heb je Michael naderhand nog gesproken?” vroeg Camilla, die het hoofd koel hield. Fiona schudde haar hoofd. “Je moet het hem vertellen. En vader en moeder moeten het weten, en juffrouw West.” Bij de gedachte aan de schande die haar te wachten stond kromp Fiona ineen.

Steeds weer zag Pitty het voor zich. Eline en Artemis. Ze voelde zich verraden. Hoe kon Eline haar dat aandoen? Eerst die brief, de ontkenning dat ze verliefd was. “Nee, niet op mij, maar op Artemis!” Zou Eline het dan nooit leren. De dweepster! Was ze zo jaloers op de vriendschap die Pitty met Artemis had? Wat gemeen, wat gemeen, wat gemeen. Het maalde door Pitty’s hoofd. Oh, kon ze maar met Sally praten. Die was zo verstandig. Ze viel neer op haar bed. Dat kon niet, wist ze. Ze had alles verpest met die ruzie.
“Pitty?” Eline stond in de deuropening, “Pitty, ik kan het uitleggen,” zei ze. “Uitleggen?” Pitty schoot overeind, “ik snap het al hoor. Eerst schrijf je me een slijmbrief en dan probeer je Artemis van me af te pikken. Je bent nog niets veranderd Eline. Je zegt dat Sally verliefd op me is zodat jij Artemis krijgt.” Pitty’s stem werd steeds harder, maar het kon haar niets schelen. “Gemeen, laf, slap en achterbaks, dat ben je Eline.” Lijkbleek stond Eline daar. De tranen die vroeger zo makkelijk kwamen bleven weg. Ze was diep geschokt. Hoe kon Pitty dat van haar denken? Oh, was ze hier maar nooit gekomen. Ze wilde iets zeggen, maar haar keel zat dichtgeknepen. “Artemis houdt van mij Eline!” zei Pitty. “En ze heeft een vriendin in Londen,” zei een klein stemmetje in haar hoofd. Pitty verkoos er niet naar te luisteren.
“Pitty, je komt er nog wel achter hoe Artemis is!” zei Eline uiteindelijk zacht, “en dan…”. Pitty werd vuurrood. “Eruit Eline!” schreeuwde ze, “ik luister niet meer naar je leugens!”. Zwijgend draaide Eline zich om. Wat kon ze zeggen? Pitty zou haar nooit geloven. Natuurlijk wilde ze Artemis niet afpikken. Lieve help, het idee… En toch, wist Eline, was het spannend geweest toen Artemis zo dichtbij kwam. Doodeng, maar wel spannend.

“Hallo Pitty,” zei Jodie een beetje verlegen. Ze keek naar Pitty’s bleke gezichtje. “Jodie,” zei Pitty zacht, zonder haar aan te kijken. Oh Artemis, dacht Jodie, je bent te ver gegaan.
Hoe kon ze nu aan poëzie denken? Het gedicht dat ze geschreven had ging over Artemis. Dat kon ze toch niet voordragen? Niet nu ze haar met die achterbakse Eline betrapt had. Eline had er vast op aangestuurd, maar Artemis was ook niet onschuldig. Die arme Pitty, zo in de war.
Ze zocht een plekje achter in het lokaal. Misschien zou  juffrouw Peters haar dan niet opmerken.
Artemis en juffrouw Peters kwamen tegelijkertijd binnen. Pitty’s hart begon sneller te slaan. Oh, laat haar ergens anders gaan zitten, dacht ze. Zelfverzekerd kwam Artemis aangelopen. Alsof er niets aan de hand was ging ze naast Pitty zitten. Ik mag niet naar haar kijken, dacht Pitty en ze staarde voor zich uit. Ze probeerde zich te concentreren op de woorden van juffrouw Peters.
“Ik moet met je praten kleintje,” fluisterde Artemis. Een rilling ging langs Pitty’s rug toen ze de adem langs haar nek voelde strijken. “Pitty,” Artemis’ lippen beroerden Pitty’s oor. Die voelde een kreun opwellen maar slikte dapper.

“Therese, ga je gang!” baste juffrouw Peters. Pitty schoot overeind. Dat kon nog leuk worden! Ze kon wel wat afleiding gebruiken. Ondanks zichzelf stootte ze Artemis aan. “Therese!” zei ze. Even ontmoette haar ogen de smeulende blik van Artemis. Manmoedig weerstond ze die blik, even. “Wie is Therese?” fluisterde Artemis.
“Nu zal ik ze even wat laten zien!” dacht Therese toen ze opstond. Ze zouden versteld staan! Ze trok zich niets aan van het onderdrukte gegiechel om zich heen. Even keek ze naar Pitty. Die had haar gezien daar op die rots. Ze zag echter dat Pitty’s aandacht opgeëist werd door Artemis. Therese schraapte haar keel.
Die ogen! Pitty voelde de bekende kriebel in haar buik. Nee, ze moest sterk zijn.
Het werd doodstil in het lokaal. Wat een prachtig gedicht had Therese geschreven! De meisjes waren geïmponeerd.  “…in de inktzwarte nacht hervind ik mezelf in jouw armen….” Een flard drong tot Pitty door. Ze wilde aandachtig luisteren maar kon het niet.

Je kon een speld horen vallen in het lokaal toen Therese zweeg. Zelfs juffrouw Peters was diep onder de indruk. Er glinsterden tranen in haar ogen. “Therese, wat prachtig!” Er trilde iets in de zware stem. Gloeiend van genoegen nam Therese het compliment in ontvangst. Ze genoot van de bewonderende blikken die haar toegeworpen werden. Haar hart zwol van trots. Nooit meer zouden ze haar uitlachen!
Pitty was de wereld om haar heen vergeten. Jufrouw Peters moest drie keer haar naam noemen voor ze het hoorde. “Pitty, het is jouw beurt om voor te lezen,” Oh nee! Dat kon niet, niet nu! “Ik lees het liever niet voor,” zei ze met een klein stemmetje. Juffrouw Peters keek haar even aan. Die kleine Pitty, dacht ze vol vertedering. In haar ogen verscheen begrip.
“Dan lever je het aan het eind van de bijeenkomst bij mij in,” zei ze. Ze werd beloond door de dankbare blik die Pitty haar toewierp. Wat was juffrouw Peters toch geweldig, vond Pitty, zo reusachtig vriendelijk. “Ging het over mij kleintje?” fluisterde Artemis plagend. Dat had ze beter niet kunnen doen. Verontwaardigd rechtte Pitty haar schouders. “Ik ben je kleintje niet en het gaat je niets aan!” zei ze scherp. “Oh, maar dat ben je wel liefje,” zei Artemis zelfverzekerd, met haar hand even op Pitty’s knie.
Pitty wist niet hoe snel ze het lokaal uit moest vluchten toen de bijeenkomst afgelopen was.

“Artemis, je gaat te ver,” zei Jodie een beetje boos. Ze had het tafereeltje op afstand gevolgd. “Vind je?” vroeg Artemis een beetje spottend. Jodie zuchtte. Ze wist dat er niet met Artemis te praten viel als ze in zo’n bui was. “Heb je geluisterd naar het gedicht van Therese?” vroeg ze toen op andere toon. “Nee, ik had andere bezigheden,” grinnikte Artemis, “en we kennen de gedichten van Therese toch?” “Je moet beter opletten Artemis. Het  was een prachtig gedicht, heel ontroerend,” zei Jodie. Verbaasd keek Artemis haar aan. “Onmogelijk!” zei ze. “Maar,” vervolgde Jodie peinzend, “ik had het gevoel dat ik het al kende. Jij weet toch zo veel van poëzie Art. Het was iets met inktzwarte nacht…” “Dat komt me inderdaad heel bekend voor. Maar wat zei Peters dan? Die zou het toch wel herkennen als het al bestond?”. “Dat hoeft niet,” zei Jodie serieus, “misschien kent ze de dichter niet.” Artemis begon te lachen. “Zou het niet grappig zijn als Therese een dief blijkt te zijn?” Geschokt keek Jodie naar haar vriendin. “Dat is niet grappig, plagiaat is een serieuze beschuldiging!” Artemis begon nog harder te lachen. “Jodie, Jodie, niet zo serieus. Je moet toegeven dat het grappig is! Ik zal het eens uitzoeken en dan ontmaskeren we dat kleine diefje!”

Eline lag te woelen in haar bed. Telkens weer hoorde ze Pitty’s harde stem. Hoe kon Pitty dat van haar denken? Dat zij… De tranen sprongen weer in haar ogen. Niemand zag haar goede bedoelingen! Het kwam allemaal door Artemis. Ze moest Artemis ervan overtuigen dat ze niet zo was. Maar dan moest ze naar Artemis, en dat durfde ze nooit! De zwakke Eline was bang voor dominante mensen. Ze zou er vast geen woord uitkrijgen. Weer draaide zich om. Die ellendige slaap wilde maar niet komen. Ze moest! Waarom was ze zo laf? Als ze het niet deed zou ze Pitty verliezen! Met angst in haar hart nam Eline een moedig besluit. Morgen zou ze Artemis opzoeken!