Hoofdstuk 16: Sally verliefd!

Wat was Pitty opgelucht. Ze had een gevoel alsof ze zweefde. Eindelijk kon ze zich helemaal richten op Artemis! Pitty haastte zich door de gangen van St. Andrews. Het was een drukte van belang. Alle studentes waren tegelijkertijd teruggekomen. Zo leek het tenminste, vond Pitty. Ze moest Artemis vertellen over Gerald, hoe aardig hij gereageerd had! Maar Sally dan? Sally die zo stil naast haar gezeten had in de auto. Zou het ooit nog goed komen? Nee, ze was blij, besloot Pitty. Het leven was heerlijk! Maar de brief van Eline dan? Het vervelende stemmetje roerde zich weer. “Bah,” dacht Pitty, “ik wil gewoon gelukkig zijn.” Haar gezicht klaarde op. Daar liep Eline. Ze zou meteen met haar gaan praten!

Pitty stoof de gang door. “Eline,” zei ze ademloos, toen ze haar ingehaald had, “we moeten even praten.” Eline stond in tweestrijd. Ze wilde nog steeds Pitty’s vriendin zijn, maar verbeeld je dat Pitty zou denken…. Maar daar was dan nog Sally. Sally had haar nodig. Langzaam knikte Eline. “Laten we hier even gaan zitten,” wees ze. Ze wilde Pitty wel meenemen naar haar kamer, maar hemeltje, wat als Pitty zou denken…. Een beetje laf was Eline nog steeds wel.
“Eline, ben je verliefd op me?” vroeg Pitty heel direct. Geschokt keek Eline haar aan. Heftig schudde ze haar hoofd. “Natuurlijk niet! Dat schreef ik je toch al?”. “Fijn,” zei Pitty, “ik wilde je wel geloven, maar Artemis wist zeker dat het wel zo was.” Weer Artemis, dacht Eline geërgerd. Artemis had haar toen zo vreemd aangekeken. Spottend en nog iets anders. Ze huiverde een beetje bij de herinnering. “Ik ben niet verliefd op je Pitty, maar volgens mij Sally wel! Je maakt haar heel verdrietig Pitty!” Wat was het heerlijk om iets te doen voor Sally. Eline voelde zich groeien. Oh, ze zou Sally helpen. Wat zou Sally dankbaar zijn! “Dat is niet waar Eline!” Pitty’s stem verbrak deze mooie dagdroom. “Je bent een stookster Eline. Ik vraag me af wat je hiermee wilt bereiken. Misschien heeft Artemis toch gelijk over je.” Pitty beende verontwaardigd weg. Eline bleef verongelijkt zitten. Ze had nog wel zulke onbaatzuchtige bedoelingen. Die gemene Artemis, en die domme Pitty, die alles geloofde wat Artemis zei. Wat moest ze in hemelsnaam doen?

Pitty klopte op de deur van Artemis’ kamer. Zou ze er al weer zijn? Artemis deed open. Pitty viel haar vriendin om de hals. “Oh Artemis, het was maar een weekend, maar ik heb je zo gemist!” zei Pitty. “Ik ben ook blij om jou weer te zien, kleintje,” antwoordde Artemis. Ze trok Pitty op haar bed. “En weet je wat ik gedaan heb dit weekend?” begon Pitty enthousiast te vertellen. Artemis legde een vinger op Pitty’s lippen. “Later, kleintje,” fluisterde ze. Ze kuste Pitty, die zich helemaal week voelde worden en haar lichaam tegen dat van Artemis aandrukte. Al snel was Pitty het hele weekend vergeten. Alleen dit gepassioneerde moment, dit hier en nu bestond nog. Gerald, Sally en Eline konden haar gestolen worden. Ze kon nog maar aan één ding denken en dat was het heerlijke lichaam van Artemis. Ze schoof Artemis’ trui omhoog en streelde haar rug. “Mmm kleintje, wat ben ik toch blij met je,” zei Artemis met hese stem. Pitty’s hoofd dook omlaag. Ze kuste Artemis’ navel en liet haar lippen langzaam omhoogkruipen in de richting van Artemis’ kleine stevige borsten. Ook door de dunne stof van Artemis’ zwarte beha heen vond Pitty’s mond haar tepels. Ze kuste ze, beet er zachtjes in en liefkoosde ze met haar tong, tot de beha nat was van haar speeksel. Ze voelde hoe Artemis haar verlangend uitkleedde en gaf zich volledig over aan Artemis’ vaardige handen.

Sally zat op haar bed. Pitty had haar koffers in de kamer gezet en was meteen naar Artemis gehold. Sally kon haar geen ongelijk geven. Het was een bijzonder vervelende autorit geweest. Uit het gesprek tussen Pitty en haar vader begreep Sally dat Pitty de verloving met Gerald had verbroken, maar tegen haar had Pitty er met geen woord over gesproken. Sally voelde een huilbui opkomen. Ze pakte haar tennisspullen en liep naar de tennisbaan, vechtend tegen haar tranen. Ze wilde niet huilen om Pitty. Woest wreef ze in haar ogen. Daardoor botste ze tegen juffrouw Peters op, die de hoek omkwam. “Hé, niet zo onstuimig!” zei juffrouw Peters. Ze zag Sally’s betraande gezicht. “Och, zo erg is het toch niet? Daar hoef je toch niet om te huilen?” zei ze tegen de hevig snikkende Sally. “Kom maar even mee naar mijn kamer voor een lekker kopje thee.” Sally liep achter de stoere juffrouw Peters aan. In tennis had ze toch al niet zo’n zin meer. In juffrouw Peters' kamer was het warm en gezellig.
“Vertel nu eens rustig wat er aan de hand is,” zei juffrouw Peters. Sally was alweer een beetje gekalmeerd. Ze vertelde juffrouw Peters hoe blij ze waren geweest toen ze samen naar St. Andrews gingen, en dat alles heel anders was dan ze verwacht had. “Het doet me zo’n pijn om die twee samen te zien, ik houd zo vreselijk veel van Pitty, ziet u.” besloot ze haar verhaal. “Dat was me al duidelijk. Ik zag hoe je ogen glinsterden toen je het over jullie samen had,” zei juffrouw Peters warm. “Begrijp ik het goed, dat je eigenlijk een beetje jaloers op Artemis bent? Zou je liever zelf hand in hand met Pitty over het schoolterrein lopen?” Sally begon weer te huilen. “Weet je wat ik denk, lieve Sally?” vroeg juffrouw Peters. Sally schudde haar hoofd. “Ik denk dat jij verliefd bent op Pitty,” zei juffrouw Peters. “Denkt u dat echt?” vroeg Sally. “En als je verliefd bent is het heel normaal dat het pijn doet als je je geliefde met iemand anders ziet,” vervolgde juffrouw Peters. “Natuurlijk is het niet leuk, maar je komt er wel overheen, Sally. Iedereen maakt in zijn leven wel zoiets mee.” Sally keek juffrouw Peters aan. “U ook?” vroeg ze. “Ik ook,” zei juffrouw Peters geruststellend, en ze vertelde hoe zij op haar college smoorverliefd was geworden op een lerares die haar liefde niet beantwoordde. Sally hing aan haar lippen. Wat een herkenbaar verhaal! Sally voelde zich al iets beter toen ze naar bed ging. Pitty mocht dan niet verliefd op haar zijn, Sally was in elk geval niet de enige op de wereld die te lijden had onder een ongelukkige liefde.

Artemis stak nog nagenietend een sigaret op. Het moest er nu maar eens van komen. “Pitty, ik moet je iets vertellen,” zei ze. Pitty schrok van de serieuze ondertoon in haar stem. Dit zou geen plezierig nieuws worden. Gespannen wachtte ze op wat er zou komen. “Ik heb een vaste partner,” zei Artemis. “Ik heb haar dit weekend weer gezien. We kennen elkaar al jaren, en laten elkaar volkomen vrij, maar ik vond toch dat je het moest weten.” Pitty zweeg. Dus terwijl zij de verloving met Gerald verbrak had Artemis doodleuk een plezierig weekend met haar vriendin doorgebracht. “Ik – ik dacht dat ik de enige voor je was,” stamelde ze. “Ik heb nota bene mijn verloving verbroken – voor jou!”
”Niemand heeft gezegd dat je dat moest doen, en zoiets moet je van mij al helemaal niet verwachten,” zei Artemis nuchter. “Stel je niet zo aan, Pitty, de wereld vergaat toch niet. Ik vind je heus heel leuk hoor, wat maakt het nu uit dat ik nog een vriendin heb.”
Pitty stapte uit bed. Ze kleedde zich aan. Tranen stonden in haar ogen. Wat gemeen van Artemis, om haar zo voor de gek te houden! “Kleintje, kom nu weer in bed, zo erg is het toch allemaal niet,” probeerde Artemis nog. “Nee, ik moet nadenken,” zei Pitty resoluut. Ze liep de kamer uit en sloeg de deur achter zich dicht. Zuchtend nam Artemis nog een trek van haar sigaret. Nu ja, ’t was leuk zo lang het duurde, zei ze tegen zichzelf. Ze kleedde zich aan en besloot Jodie en Melissa op te zoeken.

“Verliefd op Pitty!” Het was of alle stukjes van de puzzel op hun plaats waren gevallen. Sally’s hart wilde zingen, maar het werd een treurig liedje. Moest ze het Pitty vertellen? Pitty was zo gelukkig met Artemis. Na die vreselijke ruzie wilde Pitty vast niet meer naar haar luisteren. “Ik gun Pitty haar geluk!” besloot Sally dapper, “ik zal niets laten merken. Ik zal een trouwe vriendin zijn!”  Sally boog zich weer over haar studieboeken. Het was een stille Pitty die even later binnenkwam. Wat zag ze er verdrietig uit. Ze wilde Pitty troosten, haar vertellen dat alles goed zou komen. “Nee,” hield ze zichzelf voor, “het komt vast door onze ruzie.” Ze durfde niets te zeggen. Pitty zou vast iets aan haar merken.

Met haar ziel onder haar arm zocht Pitty zich een weg. Ze kon alleen maar aan Artemis denken. Hoe kon ze dat toch doen. Ze kon toch niet van haar houden en ook van haar vaste vriendin? Oh, kon ze maar met iemand praten. Sally was nog afstandelijker sinds de ruzie. Alice, Betty of Eline? Pitty wist wat ze zouden zeggen. Vergeet haar, ze is niet goed voor je. Ze moest het alleen doen, wist Pitty.

“Je bent net een treurwilg,” Pitty herkende de heldere stem van Alice en vermande zich. “Hallo Alice, hallo Betty,” zei ze. Er was iets anders aan Alice. Pitty begon te lachen. “Alice, je hebt een lange broek aan!” riep ze. Alice glunderde. “Ja, ik mag wel oppassen. Ik weet hoe jij reageert op lange broeken…” grapte ze. Pitty kreeg een kleur, tot groot vermaak van Alice en Betty. “Het staat je goed Alice! Vind je ook niet Betty?” Betty knikte. “Mij zou het niet staan,” zei ze “maar Alice…”. “Oh, maar Betty, die jurk die je aanhebt staat je beeldig!” zei Pitty. “Betty is een echte vrouw! Met mooie ronde vormen,” was Alice’s commentaar. Verwonderd zag Pitty dat de onverschillige Betty bloosde. Ze keek van de één naar de ander. “Heeft Sally je al over de grap met Fiona verteld?” vroeg Betty haastig. Pitty schudde haar hoofd. “Nee, nog niet.” Ze voelde zich schuldig. “Wel, het liep heel anders dan we bedacht hadden…” begon Alice te vertellen. Al snel schoot Pitty in de lach. “Ik zag wel dat ze zich ging optutten. Wat geweldig Alice. Wat jammer dat ik het niet wist,” hikte ze. “Maar dat is nog niet alles…” grinnikte Alice, en ze vertelde over Fiona’s afspraakje. Pitty werd er stil van. “Je bedoelt dat zij en…” Betty en Alice knikten. “en jullie hebben het gezien…” Weer knikten de meisjes. “We zagen jou en Artemis ook, Pitty,” zei Alice toen serieus, “jullie waren aan het zoenen.” “Oh,” zei Pitty, “Sally ook?” 
“Ja, Sally zag het ook,” zei Alice. Pitty zuchtte. Dat had Sally vast vreselijk gevonden! Geen wonder dat ze ruzie hadden gekregen. Als Artemis bij haar was vergat ze alles om zich heen, en Artemis… “Het is een reusachtige mop, Alice,” zei Pitty, maar haar stem klonk niet langer vrolijk.