Hoofdstuk 15: Het vrije weekend

Het vrije weekend was aangebroken. Jane was haar tas aan het inpakken. Ze was blij dat Fiona er niet was. Hoe moest ze tegen Fiona zeggen dat zij en Claire de kamer gingen delen? Fiona zou vast lelijke dingen over Claire zeggen. Er werd op de deur geklopt en Claire kwam binnen. “Heb je het al gezegd?” vroeg ze. Jane schudde haar hoofd. “Trek je toch niets van Fiona aan, Jane! Jij bent echt veel meer waard dan zij. Daar komt ze aan, ze zingt nog steeds zo vals als een kraai.” Jane moest lachen, maar hield abrupt op toen Fiona binnenkwam. “Wat doe jij hier?” vroeg Fiona toen ze Claire zag, “Wie heeft gezegd dat je hier welkom bent?”
“Ik ben op bezoek bij Jane!” zei Claire hooghartig. “Ik geloof er niets van! Jane vindt jou net zo min aardig als ik! Toch Jane?” Jane slikte even, maar rechtte toen haar schouders. “Claire is mijn vriendin, Fiona. Ik verdraag het niet als je zo gemeen bent tegen haar. Ik ga ruilen met Claire’s kamergenoot.” Fiona keek van de één naar de ander. Er verscheen een minachtende uitdrukking op haar gezicht. “Ik dacht dat je mijn vriendin was Jane, maar ga je gang. Ik heb je niet nodig! Ik snap niet dat je met Claire om wilt gaan, haar moeder…” Claire keek zo boos, dat zelfs Fiona niet verder durfde te praten.

Ongeduldig stond Pitty naast Sally te wachten. Ze hadden die hele dag nog geen woord tegen elkaar gezegd. Waar bleef haar vader toch? Pitty keek nog maar eens op haar horloge. Hij was al vijf minuten te laat. Gelukkig kwam, eindelijk de auto van meneer Rivers de hoek omrijden. Pitty’s vader begroette de meisjes hartelijk en fronste zijn wenkbrauwen toen Pitty hem een vluchtige kus op zijn wang gaf. Hij had zijn dochter wel eens vrolijker meegemaakt! Wat zou er met die twee aan de hand zijn?
Onderweg bleef het ijzig stil op de achterbank. Dat was meneer Rivers niet gewend van Pitty: normaal praatte ze altijd honderduit, en hij had verwacht dat ze heel wat te vertellen zou hebben over Artemis, de ouderejaars waar ze al zo veel over had geschreven. Opeens ging meneer Rivers een licht op. Sally was jaloers natuurlijk! Nu, dat trekt wel weer bij, dacht hij hoopvol. Hij concentreerde zich op de weg en wierp af en toe een vorsende blik op het nors kijkende tweetal achterin.

Eline zat naast haar moeder op de keurige gebloemde bank. Ze nipte voorzichtig van haar thee en luisterde met een half oor naar haar moeders klaagzang. “Waarom moest je nu zo nodig zo ver weg gaan werken,” zeurde haar moeder maar door. “We zien je zo weinig, en ik sta overal alleen voor. We waren net zo blij dat je klaar was op Malory Towers, en dan ga je weer het huis uit. Kun je niet gewoon weer thuis komen wonen?” Eline dacht na. Dat was misschien niet eens zo’n slecht idee. Tenslotte was ze naar St. Andrews vertrokken om vriendschap met Pitty te sluiten, maar die had overduidelijk meer belangstelling voor Artemis dan voor haar. “Dan vinden we een leuke man voor je. Oscar, de zoon van de slager, informeert regelmatig hoe het met je gaat. Is dat geen enige jongen? En dan ga je, net als alle andere meisjes in het dorp, een gezin stichten. Oh, kleinkinderen, dat zou ik heerlijk vinden!” vervolgde haar moeder. Eline zweeg. Een gezin stichten? Misschien was St. Andrews zo gek nog niet. En Sally had haar nodig. Nee, ze zou zeker niet thuis blijven wonen.

Na een lange treinreis liep Artemis door Londen. Het was vreemd om weer terug te zijn. De wereld van college leek erg ver weg. “Ik zal je missen,” had de kleine Pitty gezegd. Een glimlach speelde om Artemis’ lippen. Ze vond het heerlijk als Pitty haar zo verlangend aankeek. Ze liep een smal donker straatje in. Halverwege bleef ze voor een deur stilstaan. Met een klein bordje werd aangegeven dat er zich een bar bevond. Artemis belde aan. Haar hart sloeg wat sneller. Iemand keek door het raampje en even later ging de deur open. Vol verwachting liep ze naar binnen. Een smalle trap leidde naar de bar in de kelder. Ze was weer thuis! De bar was schemerig verlicht en rokerig. Aan de kleine tafeltjes zaten vrouwen met elkaar te praten. Een paar vrouwen dansten innig. “Mijn lieve kleintje,” klonk een wat hese zwoele bekende stem, “je bent er weer.” De hartstochtelijke kus bracht Artemis in vervoering. “Artje, mijn ondeugd, wat heb je allemaal uitgespookt?” Artemis lachte: “Er is een eerstejaars…”
“Ga ik weer jaloers worden?” zei de oudere vrouw geamuseerd. “Natuurlijk niet … je weet toch dat niemand aan jou kan tippen!” zei Artemis, met een half lachje op haar gezicht.

Met bonzend hart stond Pitty voor de deur van Geralds huis. Geralds moeder deed open. “Dag Pitty! Gerald is op zijn kamer, ga er maar vlug naartoe,” zei ze vriendelijk. Met lood in haar schoenen ging Pitty de trap op. Schuchter klopte ze op Geralds deur. “Pitty!” riep Geralds vertrouwde stem, “Ik heb je gemist!” Hij omhelsde haar hartelijk. Pitty begon zich alleen maar ellendiger te voelen. Gerald was zo lief voor haar. Hoe moest ze het hem vertellen? “Gerald...” begon ze, “ik moet je iets zeggen.”
“Ga even zitten,” zei Gerald. Hij klopte op het bed. “Wat is er?”
“Ik wil de verloving verbreken,” gooide Pitty eruit. “Ik vind je heel aardig Gerald, maar...”
”Maar je bent niet verliefd op me,” vulde Gerald aan. “Nee,” antwoordde Pitty, blij dat het eruit was. “Hoe heb je dat ontdekt dan?” vroeg Gerald. “Wacht, niets zeggen, het komt door die vriendin? Artemis?” Pitty knikte opgelucht. Het bevreemdde haar wel een beetje dat Gerald helemaal niet boos of verdrietig was, maar ze was tegelijkertijd blij dat Gerald het zo goed opnam. “Je krijgt ineens een dromerige blik in je ogen Pitty, je bent verliefd op haar,” constateerde Gerald op plagerige toon. “Oh Gerald, je zou haar eens moeten zien,” zuchtte Pitty, “dan zou je het wel begrijpen.”
”Ik begrijp het nu ook al hoor,” zei Gerald. “Weet je nog, Elton, mijn kamergenoot waar ik je over schreef?”
”Het is niet waar!” riep Pitty uit, “Ben je – verliefd op hem?”
”En hij op mij,” antwoordde Gerald glunderend, “ is het niet geweldig? Ik vroeg me de hele week al af hoe ik je dit zou moeten vertellen. Ik wilde je geen pijn doen, want je bent het liefste meisje dat ik ken, maar toch... en nu blijkt dat jij precies hetzelfde doormaakt! Ben je gelukkig met haar?’
“Ik ben heel erg gelukkig, en ook weer niet,” vertelde Pitty. Gerald luisterde belangstellend toen Pitty vertelde wat er allemaal gebeurd was. “Ik weet niet wat ik moet doen,” besloot Pitty. “Ik vind Artemis geweldig, maar ik ben nu wel mijn beste vriendin kwijtgeraakt. Oh, het is allemaal zo ingewikkeld!” Gerald keek haar aan. “Je moet doen wat je hart je ingeeft, Pitty. En Sally draait vast wel weer bij. Ze kan er toch moeilijk bezwaar tegen hebben dat haar beste vriendin gelukkig is?” Pitty knikte. “Nu, dan ga ik maar weer eens,” zei ze. “Ik moet mijn ouders nog vertellen dat de verloving verbroken is.” Ze stonden op. Pitty sloeg haar armen om Geralds hals. “Dankjewel Gerald, we hebben een fijne tijd gehad samen.” “Dag Pitty,” zei Gerald, “veel sterkte. Hou me op de hoogte, en wat er ook gebeurt: altijd je hart blijven volgen!”

Claire sprak nauwelijks met de privé chauffeur van haar moeder. Wat was het vreselijk om weer naar huis te gaan. Ze had haar moeder geschreven dat ze liever op St. Andrews bleef, maar die had daar niets van willen horen. Mokkend zat Claire dus in de auto. 
Haar moeder was er niet toen ze thuis aankwam. Claire at zwijgend de maaltijd die de kokkin voor haar bereid had. Wat had het voor zin om thuis te komen als haar moeder er nooit was? Ze ging vroeg naar bed met een studieboek. Het was al heel laat toen haar moeder eindelijk haar slaapkamer binnenkwam. “Daar is mijn lieve dochter, wat ben ik blij je weer te zien!” Ze kuste Claire. Een wolk van parfum omringde hen. “Hallo mama,” zei Claire. “Ik had zo’n leuk weekend gepland, wij saampjes,” zei haar moeder, “maar ik heb toch zo’n mooie aanbieding gekregen om te zingen in Londen. Is het niet geweldig?” Claire zuchtte. Het was weer het oude liedje. “En vanavond heb ik mijn kleintje ook weer ontmoet!” Claire, die wist wie met dat kleintje bedoeld werd, zweeg. “Someday she’ll come along, the one I love…” zong haar moeder. Ze had een prachtige welluidende stem, maar Claire had het liefst haar handen voor haar oren gedaan. “Ik ben moe mama,” zei ze. “Natuurlijk lieverd, we zullen morgen fijn samen ontbijten. Oh, ik hoop zo dat jullie vriendinnen worden, mijn kleintje en jij!” “Nooit,” zei Claire in zichzelf, “nooit worden wij vriendinnen!”

“Ik neem hem mee!” zei Alice beslist. Ze hield haar lange broek vast. “Wat Artemis durft, durf ik ook, en meer...” Een onderdrukt gegrinnik klonk uit de deuropening. “Ik zie dat we er een broertje bij hebben!” sprak Sam, haar lievelingsbroer. Alice gooide hem een kussen naar het hoofd. “Ik ben meer vrouw dan jij ooit zult hebben!” Sam gooide het kussen terug. “Wat een taalgebruik voor een meisje!” zei hij bestraffend. “Ik wil alles horen over de streken die jij en Betty hebben uitgehaald!” Ze zou hem niet alles vertellen, wist Alice. Ze vouwde haar broek op en deed hem in haar koffer.

 “Ik ben vast de eerste die terug is van het vrije weekend,” dacht Jane. Ze zeulde met haar koffers , door de lege gangen, op weg naar haar kamer. Waarom hebben vader en moeder me ook zo ontzettend vroeg weggebracht? Ze wilde maar dat ze Claire tegenkwam, die was tenminste aardig tegen haar, hoewel ze tegen de andere studentes helemaal niet aardig was. Aan het andere eind van de gang zag ze een bekende gestalte. “Claire!” riep ze, “wat ben je vroeg terug!” Claire kwam naar haar toe lopen. “Jij ook Jane,” antwoordde ze, “er is verder nog niemand in het hele gebouw.” De meisjes keken elkaar aan. “Denk jij wat ik denk?” vroeg Claire. “Volgens mij wel,” antwoordde Jane. “We kunnen nu in alle rust de spullen van onze kamergenotes omruilen!” Opgetogen gingen de meisjes naar de kamer van Claire, waar ze vrolijk begonnen met het leeghalen van de kasten.