Volkomen uitgerust werd Sally wakker. Wat had ze vast geslapen! Ze keek naar het bed naast haar. Dat was leeg. Sally dacht na. Ze had Pitty gisteravond ook niet thuis horen komen. Maar ze was ook wel erg moe geweest. Waarschijnlijk had ze gewoon overal doorheen geslapen. Pitty was vast vroeg opgestaan. Ze pakte een handdoek, trok haar kamerjas aan en liep naar de doucheruimtes. Al in de gang hoorde ze Fiona zingen, vals als altijd. Sally moest lachen. Goedgehumeurd liep ze de doucheruimtes binnen, waar ze bijna tegen Pitty opbotste. Haar hart sloeg over. “Goedemorgen Sally, lekker geslapen?” vroeg Pitty. “Nou en of,” zei Sally, “heb je al van Alice gehoord hoe het afgelopen is met...” ze dempte haar stem. “Oh Pitty, we hebben zo gelachen!” Pitty keek een beetje ongeduldig. “Eh Sally, daar moet je me een andere keer maar meer over vertellen. Ik moet nu naar college!” Pitty pakte haar spullen bij elkaar en was vertrokken. Teleurgesteld ging Sally douchen. Haar goede humeur was verdwenen en ze had ineens vreselijk het land aan college. Ze besloot terug naar bed te gaan. Die nare Pitty had haar hele dag bedorven!
In
bed kon Sally de slaap niet vatten. Haar gedachten tolden rond in haar hoofd.
Waarom was Pitty zo afstandelijk geworden? Wat was er gebeurd met hun mooie
vriendschap? Het kwam allemaal door Artemis. Als die er niet geweest was...
“Misschien kan ik toch maar beter opstaan en proberen wat te studeren,” zei
Sally tegen zichzelf. In haar pyjama ging ze aan haar bureau bij het raam
zitten, met een boek voor haar neus. Ze probeerde zich te concentreren, maar het
lukte niet. Ze bleef maar piekeren over Pitty.
Plotseling ging de deur open. Pitty kwam binnen. Sally keek niet om. “Ik kom
alleen even wat boeken halen,” zei Pitty verontschuldigend. Sally bleef
demonstratief met haar rug naar Pitty toe zitten. Ze deed alsof ze aan het
studeren was. Dat ze boos was kon zelfs Pitty niet ontgaan. Ze voelde zich een
beetje schuldig. “Sally, je zou me nog een verhaal vertellen…” probeerde
Pitty, “Sorry dat ik net geen tijd had.”
“Je hebt nooit tijd,” mompelde Sally, “alleen voor Artemis.” Pitty had
het niet goed gehoord. “Wat is er met Artemis? Ik versta je niet…” zei ze
geërgerd. Woest draaide Sally zich om. “Artemis, er is niets met Artemis. Ze
heeft jou toch immers. Je reageert alleen maar omdat je haar naam hoort!” zei
ze hard, “je bent egoïstisch Pitty!”.
“Maar Sally…,” zei Pitty geschrokken. “We zijn vriendinnen, of ben je
dat vergeten? Niets zou tussen ons komen en moet je nu zien! Je praat nooit meer
met me, je luistert niet, vertelt nooit meer wat. Ik dacht dat onze vriendschap
belangrijk was, maar jij, jij gooit hem weg!” Sally was opgestaan en stond met
een lijkbleek boos gezicht voor Pitty te trillen op haar benen. “Dat is niet
waar Sally, jij wilt niet meer met mij praten. Je bent jaloers!” Pitty voelde
dat ze driftig werd, oh nee, dat mocht niet. “Jaloers?” schreeuwde Sally
boos, “natuurlijk ben ik jaloers. Daar geef je me ook alle redenen toe. Ik mag
jaloers zijn als mijn beste vriendin me in de steek laat!” Daar kwam die
ellendige drift, Pitty kon hem niet meer tegenhouden. “Mooie vriendin ben je
Sally. Je steunt me niet. Er gebeurt zoveel met me, maar jij laat het afweten.
Vriendinnen ben je door dik en dun. Jij wil me voor jezelf, maar dit is Malory
Towers niet meer. Je bent net een kinderachtige eersteklasser.” Het was een
heel lelijk tafereeltje zoals de vriendinnen tegen elkaar tekeer gingen. De
tranen sprongen Sally in de ogen. Pitty’s woorden deden pijn. Pitty zag het,
maar was te driftig om er iets aan te doen. “Als er iemand egoïstisch is
Sally, dan ben jij het!” Na deze woorden stormde Pitty de kamer uit.
Even
later werd er geklopt. Alice en Betty stonden voor de deur. “Sally, Betty en
ik gaan vanavond naar het dorpscafé. Heb je zin om mee te gaan?” vroeg ze. Ze
zag Sally’s betraande gezicht. “Pitty?” vroeg ze. Sally knikte. “Ik wil
nu liever alleen zijn, Alice,” zei Sally met een beverig stemmetje. Alice en
Betty keken haar bezorgd aan. “Weet je zeker dat je niet mee wil? Een beetje
afleiding zal je goed doen!” probeerde Alice. “Nee heus, ik red me wel. Veel
plezier vanavond!”
“Als Sally graag alleen wil zijn moeten we dat respecteren,” zei Betty
verstandig. “Nu Alice, dan moeten we maar samen uitgaan,” voegde ze eraan
toe. Alice was nog niet helemaal gerustgesteld, maar ze drong niet verder aan.
“Veel sterkte dan, Sally,” zei ze, en de meisjes gingen weer weg.
Pitty kon haar aandacht niet bij het college houden. De ruzie met Sally zat haar dwars. Ze vroeg zich af of het ooit nog goed kon komen. Haar buurvrouw stootte haar aan. “Vind jij het ook zo saai?” vroeg ze. “Ik ben blij dat we het aankomend weekend naar huis gaan. Even weg uit de sleur van die saaie collega’s.” Pitty schrok. Daar had ze nog helemaal niet aan gedacht. Er kwam een vrij weekend aan! Ze zou Gerald weer moeten zien, en haar ouders, en Lizzie. Wat moest ze Gerald vertellen? Ze moest de verloving verbreken, dat was wel duidelijk. Maar hoe? O, en hemeltje, ze zou de hele weg bij haar vader in de auto moeten zitten – met Sally. En dan was er nog Eline, met haar rare brief. Waarom was alles toch zo gelopen?
Die
avond hadden Alice en Betty erg veel plezier. Ze flirtten met de jongens in het
dorpscafé, vertelden aan iedereen die het maar wilde horen over de grap die ze
met Fiona hadden uitgehaald en kregen van iedereen drankjes aangeboden. Pas toen
het café ging sluiten gingen ze naar huis. “Je moet me wel ondersteunen Betty,
want ik heb een beetje moeite met lopen,” zei Alice. Betty giechelde. “Dat
wilde ik net tegen jou zeggen. Dan moeten we elkaar maar ondersteunen,” zei
ze. Innig gearmd liepen de meisjes slingerend terug naar college. “Welke
jongen vond jij het leukste?” vroeg Betty. Alice stond stil. Ze dacht diep na.
“Geen enkele,” zei ze. Ze begonnen te lachen en liepen door. “Ssst,”
Alice legde een vinger op haar lippen. “We zijn er, nu moeten we zachtjes
doen.” De meisjes slopen door de gangen van St. Andrews. “En jij?” vroeg
Alice, toen ze voor hun kamerdeur stonden. “Wat?” vroeg Betty. Ze liepen hun
kamer binnen. “Welke jongen vond jij het leukste?” vroeg Alice weer. “De
tuinman, Michael,” zei Betty beslist en ze begon weer te proesten. “Nee
hoor, dat was een grapje, hij was er niet eens,” zei ze toen. “Raar hè, hoe
dat eruit zag, met Fiona,” mijmerde Alice. “Zouden ze dat nou echt lekker
vinden, zo helemaal naakt en met dat zoenen? Heb jij dat eigenlijk weleens
gedaan?”
“Zoenen? Ja hoor,” antwoordde Betty. “Met een jongen uit het dorp. En
jij?” Alice ging op haar bed liggen. “Ik ook. Ik vond er niets aan. En, eh…
dat je dan al je kleren uittrekt, heb je dat weleens gedaan? Ik ben heel
benieuwd of dat dan wel leuk is!” Betty kreeg een ondeugende blik in haar
ogen. “Waarom proberen we dat niet uit?” vroeg ze. “Ik wil ook weleens
weten hoe dat voelt. En Pitty en Artemis doen het immers ook!” Ze ging bij
Alice op het bed liggen en kroop dicht tegen haar aan. Alice voelde zich
helemaal warm worden. Ze keek Betty aan. Opeens voelde ze de behoefte haar te
kussen. Op hetzelfde moment voelde ze Betty’s zachte lippen op de hare. Wat
was dat heerlijk! Betty’s handen verkenden haar lichaam. “Mmmm,” zei Alice,
“ik begrijp nu wat ze er leuk aan vinden. Ik zou wel in je willen kruipen! Of
nee, ik zou je op willen eten!” Betty lachte en hun lippen vonden elkaar in
een eindeloze gepassioneerde zoen.
Pitty stond vroeg op. Haar zorgen hadden haar uit haar slaap gehouden. Ze besloot voor college naar de bibliotheek te gaan. Ze moest een boek inleveren, maar wist niet precies wat ze tegen Eline zou zeggen. Aarzelend liep ze de bibliotheek binnen. Eline was afstandelijk, dat merkte Pitty onmiddellijk. Ze keek Pitty niet aan, en zei weinig. Iedereen leek wel tegen haar te zijn, vond Pitty. Ze legde het boek op de balie. Ze vertrok snel. De opluchting op Eline’s gezicht was pijnlijk duidelijk.
Ruzie met Sally, het komende vrije weekend met Gerald, de brief van Eline. Het was allemaal een beetje te veel. Pitty wilde even alleen zijn en besloot om naar de zee te wandelen. Bij het strand was een rots, wist ze, waar ze rustig zou kunnen zitten. “Ze is verliefd op je!” had Artemis gezegd, maar niet met zoveel woorden. Dat kon toch niet? In de brief stond duidelijk dat het niet zo was. Maar toch, er klopte iets niet, Eline had tenslotte…. Nee, dat mocht ze niet denken. Het hele idee was belachelijk. De jaloezie van Sally, daar had Artemis het ook al over gehad. Wat een lelijke ruzie was het geweest. Nu de drift gezakt was, had Pitty spijt van haar harde woorden.
Alice
deed haar ogen open. Het ging wat moeizaam. Wat had ze het warm en wat was het
krap in bed. Langzaam drong het tot haar door dat Betty naast haar lag. Ze
schoot overeind, klaarwakker! “Laat me toch…,” mompelde Betty nog half in
slaap. “Betty!” Alice pakte de schouders van haar vriendin. Betty
was naakt! “Betty,
wakker worden,” zei Alice geschrokken. “Wat hebben we gedaan?” Terwijl
Betty nu ook overeind kwam, dacht Alice terug aan de vorige avond. Wat waren ze
aangeschoten geweest. Ze hadden gezoend, maar daarna?
“Jij bent naakt Alice, en ik ook!” ook Betty was nu wakker. Een beetje
verlegen keken ze elkaar aan. “Hebben we...?” vroeg Betty. Alice wist het niet
meer. “Toch jammer,” zei ze, “dat we het niet meer weten. Nu zullen we ons
altijd blijven afvragen hoe dat voelt.”
“Dat hoeft niet,” zei Betty. Ze keek haar vriendin guitig aan. “Je bedoelt
dat...?” Alice had een kleur gekregen. “Dan weten we het tenminste zeker!”
Was dit de onverschillige Betty? De kus die ze Alice gaf was bepaald niet
onverschillig. “Je hebt helemaal gelijk!” zei Alice en ze trok haar vriendin
naar zich toe.
Geplaagd door haar zorgelijke gedachten was Pitty bij de rots aangekomen. Ze klauterde omhoog. “Kan ik hier nu nooit alleen zijn?” klonk een hoge stem. Het was Therese. Ze keek Pitty boos aan. “Ik wist niet dat jij hier was. Wat ben je aan het doen? Dichten?” Ondanks haar bedrukte bui moest Pitty inwendig lachen om de herinnering aan de poëzieclub. “Dat gaat je niets aan!” zei Therese met een kleur. Ze sloeg haastig haar boek dicht. Pitty zag er een vel papier tussen zitten. “Het was alleen maar belangstelling hoor. Ik ga al!” zei Pitty. Wat een aanstellerig wicht. Therese deed nog raarder dan gewoonlijk, vond Pitty. Terwijl ze langs het strand liep piekerde ze verder. Ze besloot uiteindelijk even niets te doen met Elines brief. Ze had veel te veel andere zorgen.