De dagen die volgden op haar overwinning waren heel moeilijk voor Sally. Iedereen kende haar opeens, ze werd zelfs gegroet door ouderejaars. Ze genoot ervan, maar dat gevoel werd overschaduwd doordat ze Pitty niet meer zag. Het was natuurlijk fijn dat Eline er nog was, maar niemand kon Pitty vervangen. Er werd druk gefluisterd over Pitty en Artemis. Alle studentes praatten erover. Die arme Sally probeerde er niet naar te luisteren. Pitty zelf leek zich er niets van aan te trekken. Manhaftig probeerde Sally haar jaloerse gevoelens te verbergen. Het was niet eens nodig, want Pitty liep toch met haar hoofd in de wolken.
“Pitty is
opeens veranderd in een durfal!” zei Alice waarderend, “wie had dat ooit
gedacht!” Eline keek bedenkelijk. “Als ze zo doorgaat, dan komt ze in de
problemen. Ik maak me zorgen, jij ook hč Sally!” De meisjes hadden zich die
donderdagmiddag in de bibliotheek verzameld. Pitty was de grote afwezige. “Wat
zouden Pitty en Artemis toch samen doen?” vroeg Betty zich af. “Laten we het
over iets anders hebben,” zei Alice, met een schuine blik op Sally. Die
glimlachte een beetje beverig en wierp Alice een dankbare blik toe. Op Alice kon
je rekenen!
“Fiona
heeft een afspraakje na het avondeten,” grinnikte Alice, “en dat willen
jullie vast niet missen!” Haar heldere ogen fonkelden ondeugend. “Ik zal
jullie vertellen wat er gaat gebeuren….”. “Ik moet werken na het
souper,” zei Eline een beetje teleurgesteld, “maar jullie moeten me alles
vertellen hoor!”
Fiona stond besluiteloos voor haar toilettafel. Welke oorbellen zou Michael mooier vinden, de gouden of de zilveren? Welke kleur lipstick zou het beste staan bij haar strakke lichtblauwe truitje? Zou ze haar haar opsteken of juist los dragen? Ze zuchtte. Ze was zenuwachtig voor haar afspraakje. En waar was Jane nu ze haar nodig had? Fiona zuchtte nog eens. De deur ging open en Jane kwam binnen. “Oh, gelukkig, daar ben je,” zei Fiona. “Welke oorbellen zal ik dragen? Kom mee naar de doucheruimtes, Jane, daar hebben we veel beter licht!” Jane was blij dat Fiona weer wat toeschietelijker was. Ze volgde Fiona naar de doucheruimtes. “Kijk,” zei Fiona, “deze oorbellen zijn heel mooi, maar misschien een beetje opzichtig. Terwijl deze juist aan de simpele kant zijn.” Een eindje verderop stond Claire hoofdschuddend mee te luisteren. Ze kon haast niet geloven dat die kleine Jane zich weer liet inpalmen door de stroperige Fiona. “Wedden dat ze straks weer afgesnauwd wordt?” dacht Claire, “Leert ze het dan nooit?”
Fiona was intussen druk bezig de grote gouden oorbellen in te doen. Ze bekeek het resultaat met een keurende blik en graaide vervolgens in haar beautycase naar een lippenstift. “Wat vind je van deze kleur, Jane?” Jane aarzelde. Ze vond dat Fiona er vulgair en onzedelijk uitzag, met die grote oorbellen, en dan wilde ze ook nog een knalrode kleur op haar lippen! “Ik eh...,” begon ze weifelend. “Schiet op Jane, ik moet zo weg!,” zei Fiona gebiedend. “Ik vind het nogal ordinair,” bracht Jane er stamelend uit. “Ordinair?” zei Fiona beledigd, “Je hebt helemaal geen verstand van vrouwenzaken. Ik snap niet dat ik het in mijn hoofd heb gehaald jou om raad te vragen. Wat ben je toch een baby! Ordinair, poeh! Je weet niet waar je het over hebt!”
“Zie
je wel,” dacht Claire, “die arme Jane krijgt weer de kous op haar kop.”
Maar toen gebeurde er iets onverwachts. Jane rechtte haar schouders en zei:
“Prima Fiona. Trek aan wat je wil en smeer je hele gezicht vol als je daar zin
in hebt, maar val mij er niet meer mee lastig. Ik heb meer dan genoeg van jouw
wispelturigheid en je gemene opmerkingen. Zoek maar een ander
slachtoffer!”
“Goed gedaan Jane!” dacht Claire, terwijl ze het kleine weglopende figuurtje
nakeek. “Daar heeft Fiona niet van terug!”
Even was Fiona verbijsterd door de uitbarsting van Jane, maar al snel was ze
weer helemaal in beslag genomen door haar lippenstift en haar oorbellen. Ze
wilde er zo mooi mogelijk uitzien voor haar afspraakje.
“Kom snel, Sally, het is bijna tijd!” riep Betty. Zij en Alice stonden al bij het prieel. Sally voegde zich bij hen. “Kijk, daar gaat…,” begon Betty. Ze zweeg toen Alice haar aanstootte. Sally had het echter al gezien. Innig gearmd liepen Artemis en Pitty de tuin in. Ze stonden stil en een ontzette Sally moest toekijken terwijl ze elkaar kusten. Sally draaide zich om. Ze kon het niet aanzien. “Trek het je niet aan, Sally,” zei Alice zacht. De tranen stonden in Sally’s ogen. “Alice, vertel me later maar hoe het met Fiona is afgelopen,” zei ze gesmoord. Ze vluchtte de tuin uit. “Ik moet haar achterna,” zei Alice. Ze had medelijden met de arme Sally. “Nee, volgens mij wil ze even alleen zijn, Alice!” zei Betty, “Laat haar maar even.” “Goed, Betty, maar straks ga ik haar opzoeken hoor!” zei Alice vastbesloten. “Daar komt Fiona, wat heeft ze zich opgedirkt!” Nieuwsgierigheid won het van medelijden en Alice voegde zich bij haar vriendin. “Oh geweldig, wat zal ze schrikken straks!” gniffelde Alice. “Oh, ik bescheur het!” proestte Betty.
Gespannen liep Fiona naar het prieel. Ze was iets te vroeg. Zou Michael er al zijn? Ze smolt bijna toen ze zich voorstelde hoe hij haar in zijn sterke armen zou nemen en haar zou kussen. Voorzichtig opende ze de deur van het met klimrozen begroeide prieel. Er was niemand binnen, zag ze. Ze stapte naar binnen. “Wat is dat?” vroeg ze zich af. Middenin het kleine tuinhuisje, naast een houten tuinbank met zachte kussens erop, stond een grote spiegel. In de lijst stak een briefje. Ze herkende het handschrift van de andere briefjes die ze gekregen had. Met trillende vingers vouwde ze het briefje open. “Allerliefste Fiona,” stond er.
“Wat
hebben we van je genoten. Je gemene opmerkingen en je valsheid werden meer dan
goedgemaakt door je rotsvaste overtuiging dat je een aanbidder had.
Nu, lieve Fiona, je hebt helemaal geen aanbidder.
Kijk in de spiegel! Zie hoe belachelijk je eruitziet met al die verf op je
gezicht! Je hebt je laten meeslepen door een fantasiebeeld en je hebt al die
weken voor gek gelopen. Heel St. Andrews zal zich verkneuteren om jouw
goedgelovigheid.
Dankjewel Fiona, voor al die kostelijke uren die je ons gegeven hebt!
Je Adonis”
Ontzet liet Fiona zich op de bank vallen. Het moest even tot haar doordringen, maar toen besefte ze dat het allemaal een grap was geweest, een grote, gemene grap. Tranen sprongen in haar ogen. Ze zag zichzelf in de spiegel. De briefschrijver, wie dat dan ook mocht zijn, had gelijk: ze zag er vreselijk uit. Ze verborg haar hoofd in haar handen en begon hartverscheurend te huilen. Plotseling ging de deur van het prieel open. Fiona knipperde met haar ogen tegen de felle herfstzon. Daar stond Michael. “Wat is hier aan de hand?” vroeg hij. “Waarom ben jij zo verdrietig? Vertel het me maar, meisje, wat is er?” Hij ging naast Fiona op de bank zitten en sloeg een arm om haar schokkende schouders. Ze had zich opgemaakt, zag hij, en wat een lekker strak truitje had ze aan. Voor zo’n eerstejaars studente zag ze er niet slecht uit. Lang niet slecht. Met een hand hief Michael Fiona’s kin op, terwijl hij met de andere haar tranen wegveegde. “Mooie meisjes zoals jij horen geen verdriet te hebben,” zei hij met zijn diepe lage stem. Hij keek Fiona diep in haar ogen en zag hoe ze vol bewondering naar hem opkeek. “Bingo,” dacht hij, terwijl hij haar met een machtige zwaai van zijn arm op zijn schoot tilde, ondertussen haar rok omhoogschuivend.
Ontzet keken Alice en Betty toe. Dat was de bedoeling niet! “Kijk eens wat hij doet!” fluisterde Betty, ze had een kleur gekregen. En of Alice keek! “Hij kleedt haar uit. Jakkes, ze stribbelt niet eens tegen…” zei ze. “Wat een behaarde borst,” was Betty’s commentaar, “Fiona vindt het wel lekker!”. Het liep helemaal uit de hand. Fiona kreeg een heel ander lesje dan de vriendinnen bedoeld hadden. “Ik vind het een beetje onsmakelijk om te zien,” zei Alice een beetje preuts. Betty was minder gevoelig. “Het is onze grap, we moeten toch weten hoe het afloopt!”
Alice
vond Sally op haar kamer. “En, is het gelukt?” vroeg Sally afwezig, “En
waar is Betty?”. “Betty is naar
Eline. Het liep heel
anders dan verwacht!” begon Alice. Ze begon het hele verhaal in geuren en
kleuren te vertellen. “En toen kleedde hij haar helemaal uit, en, nou ja, ze
deden eh... jeweetwel,” zei Alice. Sally begon te giechelen. “Wie had dat
ooit gedacht,” zei ze. “Nu, wij zeker niet,” antwoordde Alice. “Verbeeld
je, dat iemand die nurkse Fiona aantrekkelijk genoeg vindt om...”
“Hij liever dan ik,” beaamde Sally. “Weet je nog Alice, hoe ze stond te
zingen in de douche? Zo vals als een kraai” Ze deed Fiona na, die overdreven
stond te zingen. De meisjes proestten het uit. De grap was toch wel geslaagd,
vonden ze. Ze bleven lachen en praten tot het tijd was om naar bed te gaan en
Alice was blij dat ze Sally weer een beetje had opgevrolijkt.
Het was gebeurd! Ze was nu een echte vrouw. Oh Michael, zo teder en sterk! Fiona wilde het wel aan iedereen vertellen. Een klein stemmetje in haar zei dat ze dat beter niet kon doen, maar ze was apetrots. Camilla zou vast afkeurend kijken. Fiona wist hoe haar zus gesteld was op hun goede naam. Een tuinman was ver onder hun stand. Een echte man, dat wel! Fiona wist zeker dat Camilla nog nooit met een man gezoend had en zij… Ze vroeg zich niet meer af wie die gemene streek met haar had uitgehaald.
Jane zat met haar neus in de boeken toen Fiona binnenkwam. Ze reageerde nauwelijks op de opgetogen Fiona. Die viel op bed neer. Ze was de hele scene in de badkamer alweer vergeten. “Oh Jane, hij houdt van me! Ik weet het zeker!” zei ze gelukzalig. Jane zag dat Fiona’s make-up helemaal uitgesmeerd was. “Ik ben nu een echte vrouw!”zuchtte Fiona verheerlijkt. “Wat bedoel je Fiona?” vroeg Jane een beetje ongerust. “Wat ben je toch een baby, ik bedoel…” Ze vertelde precies wat ze bedoelde. Jane’s wangen kleurden bloedrood. “Maar Fiona,” zei ze ontzet, “je weet toch dat je daar zwanger van kan worden!”. “Nee hoor, de eerste keer kan dat niet,” zei Fiona minachtend, “wat ben je toch een ukkie. Dat weet toch iedereen!” Jane zweeg. Die domme Fiona. Ze moest het zelf maar weten. Ze wilde niets meer met haar te maken hebben. Fiona ging voor de spiegel staan. “Ik zie er anders uit,” zei ze tevreden. Ze had niet in de gaten dat Jane alweer weg was.
Bij
de doucheruimtes kwam Jane Claire tegen. “Wat kijk je boos!” zei Claire,
“is Fiona weer vervelend?” Jane knikte heftig. “Je had gelijk Claire,”
zei ze, “ze is vreselijk, ik kan het niet meer verdragen!” Claire’s
gezicht kreeg een peinzende uitdrukking. “Misschien kun je ruilen met mijn
kamergenoot,” zei ze toen, “we hebben vaak ruzie, dus ze zal vast blij zijn
als je het vraagt!”
“Dat zou fijn zijn,” zei Jane, maar haar gezicht betrok, “dat durf ik vast
niet tegen Fiona te zeggen!”
“Ik ga natuurlijk met je mee, Jane,” zei Claire, “ik ben niet bang voor
Fiona!” Vol bewondering keek Jane haar nieuwe vriendin aan.