Het was een prachtige dag. Rond het tennisveld was het druk. St. Andrews stond bekend om haar goede tennissters en niemand wilde de wedstrijden missen. Er waren ook veel docentes die kwamen kijken, zelfs juffrouw West zat op de tribune. Juffrouw Peters kwam naast haar zitten. “Hallo Violet, hier kan ik zo van genieten, van dit gevoel van saamhorigheid.” Juffrouw Peters knikte, “Ja Ginny, het is heerlijk om deze jonge vrouwen, meisjes nog, te vormen tot degelijke, betrouwbare mensen! En ik hou natuurlijk van een goede tenniswedstrijd.”
Artemis en Pitty kwamen hand in hand aangelopen. “Daar is juffrouw Peters!” riep Pitty opgewonden. Artemis kneep in haar hand. “En kijk Sally! Ze is vast zenuwachtig. Misschien moet ik haar even gaan opbeuren,” vervolgde Pitty. “Rustig kleintje,” zei Artemis goedgeluimd, “blijf liever lekker bij mij!” Ze keek Pitty warm aan. Een beetje bezorgd keek Pitty om zich heen. Ze zag de blikken die de andere meisjes haar toewierpen. Artemis bleef haar hand vasthouden en eigenlijk was dat wel fijn, maar ook een beetje vreemd. “Trek je er niets van aan Pitty,” zei Artemis, “wat maakt het uit wat ze denken!” Vol bewondering keek Pitty naar haar volwassen vriendin. Wat was Artemis zelfverzekerd. Zo wilde zij ook zijn! “Laten we een plekje zoeken!” zei ze toen. “Ik wil vooraan zitten, dan kan ik Sally goed aanmoedigen.”
Vanaf de
achterste rij op de tribune hadden Alice en Betty een goed uitzicht op het
tennisveld. “Kijk eens wie daar aankomen,” stootte Betty Alice aan. “Pitty
en Artemis, hand in hand!” Alice glimlachte goedkeurend. Die kleine Pitty, ze
had toch meer lef dan Alice had gedacht. “Laten we hier maar gaan zitten Jane,”
hoorden ze Fiona’s stem. “Dan kunnen we goed zien hoe die brave Sally wordt
ingemaakt. Oh, wat heb ik een hekel aan dat kind.” Het tweetal plofte neer
naast Alice. “Hallo Fiona, dag Jane,” zei Alice met een mierzoete stem.
“Wat ruiken jullie lekker! En wat een prachtige oorbellen Fiona, zijn die
nieuw?” Jane keek naar Fiona. Hoe zou ze reageren?
“Dat gaat je niets aan,” zei Fiona hooghartig en ze keek demonstratief naar
het tennisveld, waar de speelsters aan kwamen lopen.
Een steek ging door Sally’s hart. Daar waren Pitty en Artemis. Ze zag hoe Pitty bewonderend naar de ouderejaars keek. Ik moet me op de wedstrijd concentreren, zei ze tegen zichzelf. Ze zwaaide met haar tennisracket. Wat wilde ze graag winnen. Niemand mocht zien hoe verdrietig ze was. Op de tribune zag ze Alice en Betty zwaaien. Daar had je ook die vreselijke Fiona en Jane. Sally klemde haar tanden op elkaar en nam haar tegenstandster op. Die Molly was een groot sterk meisje. Het zou een moeilijke wedstrijd worden.
De wedstrijd
begon en Sally bande alle jaloerse gedachten uit haar hoofd. Zij had de eerste
service en met een verbeten gezicht sloeg ze de bal over het net. Al snel kon
Sally alleen nog maar aan tennis denken. Ze rende fanatiek over het veld en
speelde de wedstrijd van haar leven!
“Wat is Sally snel en behendig!” riep juffrouw Peters vol waardering na een
moeilijke redding. “Ze was sportleidster vroeger!” vertrouwde ze juffrouw
Martin toe. De studentes juichten luid toen Sally de eerste set won. Vijf
minuten pauze, wist Sally. Ze probeerde niet naar de tribune te kijken. Daar
zaten Pitty en Artemis, knus naast elkaar. “Goed gedaan Sally,” zei juffrouw
Martin, “maar let op straks, maak jezelf niet te moe!”
Aan het begin van de tweede set verloor Sally haar service. Ze werd afgeleid
doordat ze zag hoe Artemis iets in Pitty’s oor fluisterde. Nee, ze mocht niet
verliezen. Ze weerde zich duchtig, maar het lukte haar nog niet om door de
service van haar tegenstandster te breken. “Hup Sally, vooruit Sally!”
riepen de toeschouwsters. “Je kan het Sally!” Was dat Pitty? Vanuit haar
ooghoeken zag ze Pitty staan. Het was alsof ze vleugels kreeg. Alle vermoeidheid
viel van haar af en onder luid gejuich van de toeschouwsters won ze de volgende
twee games! Vijf-vier! De laatste game was makkelijk. Haar tegenstandster was
moe en miste een paar services. “Game-set-match Sally Hope!” riep de
scheidsrechter. Het gejoel was oorverdovend. Het drong langzaam tot Sally door.
Ze had gewonnen! Dit was haar moment! Al snel werd ze omringd door opgewonden
studentes, die haar op de schouders klopten en luidkeels feliciteerden. In de
verte zag ze Pitty staan, Artemis stond achter haar, met haar armen om Pitty
heen.
Ademloos had Pitty de wedstrijd gevolgd. Sally had gewonnen! Haar vriendin was de beste! “Zag je dat Artemis, Sally heeft gewonnen, ze was zo vlug als water!” Pitty was door het dolle heen. “Jaja kleintje, ik heb het gezien. Ga haar maar gauw feliciteren!” zei Artemis. Pitty stond op en rende naar Sally. Ze botste bijna tegen Eline op, die Sally om haar hals vloog en haar uitbundig kuste. Sally straalde helemaal. “Gefeliciteerd Sally,” zei Pitty, “je hebt reusachtig goed gespeeld!” Sally’s gezicht bekoelde. “Dank je Pitty,” zei ze. Ze stak haar arm door die van Eline. “Zullen we samen thee gaan drinken op jouw kamer?” vroeg ze. De twee meisjes wandelden weg. Pitty bleef verbaasd achter. Ze begreep het niet. Sally, haar beste vriendin, wilde niets van haar weten! Gelukkig kwam Artemis bij haar staan. Ze sloeg haar armen om Pitty heen. “Hé, kleintje, niet zo treurig kijken. Je hebt altijd mij nog,” zei ze zachtjes. Pitty zei niets. Ze nestelde zich in Artemis’ armen. Hier voelde ze zich veilig, Artemis was er voor haar. Ze probeerde het stemmetje in haar hoofd het zwijgen op te leggen. Artemis streelde Pitty’s haar. “Kom, kleintje, een wandeling zal je goed doen,” zei ze. Samen liepen de meisjes in de richting van de zee.
Fiona gezicht
stond op onweer. “Ze heeft gewoon geluk gehad!” zei ze tegen Jane.
“Maar ze heeft toch goed gespeeld, Fiona?” zei Jane zacht. Woedend
keek Fiona Jane aan. “Het is duidelijk dat je niets van tennis weet, Jane.
Zelfs jij zou nog kunnen winnen van die brave Sally!”
“Oh nee,” wist Jane, “ik zou nooit van haar kunnen winnen. Ik ben slecht
in tennis!”
“Jij kan van niemand winnen. Nu wordt Sally vast nog onverdraaglijker dan ze
al was,” vervolgde Fiona jaloers. “Maar Sally is best aardig,” piepte Jane
moedig, met een vuurrood gezicht. “Jij weet niets Jane, je bent nog maar een
ukkie!” Jane schrok van de harde klank in Fiona’s stem. Na deze woorden
beende Fiona woest weg.
“Zie je wel Jane, ik zei het toch!” zei Claire, die alles had gehoord. Maar
Jane schudde haar hoofd, ze wilde het niet geloven.
Fiona’s woede en jaloezie verdwenen als sneeuw voor de zon toen ze op haar kamer weer een briefje vond. Met bonkend hart las ze het. Er stond:
“Allerliefste Fiona,
Ik kan het niet langer verdragen je alleen maar te zien. Ik wil je ontmoeten. Kom donderdag na het souper naar het prieel, zodat ik jouw prachtige lippen kan kussen. Mijn godin, kom alsjeblieft!
Altijd de jouwe,
Je Adonis”
Wat maakte het uit dat Sally gewonnen had. Zij had een afspraakje. Hij wilde haar ontmoeten. Oh, wat zou ze aantrekken? Wat geweldig! Fiona was zelfs aardig tegen Jane, zo blij was ze. Jane begreep er niets meer van, maar was blij dat Fiona niet boos meer was. “Ik heb een afspraakje Jane! Ik ga hem eindelijk ontmoeten,” zei Fiona verlangend. Jane slikte haar bange vragen in. Zij zou nooit durven gaan! “Vertel het maar niet aan Camilla,” waarschuwde Fiona, “het moet een verrassing blijven! Het is ons geheim!”
“Natuurlijk
wil ik graag bij jou slapen,” Pitty werd helemaal warm bij het idee dat ze
weer een nacht met Artemis door zou brengen. “Maar dan moet ik eerst even mijn
spullen uit mijn kamer pakken. Je kunt wel mee, als je wil. Sally is toch thee
aan het drinken bij die lieve Eline, dus er is niemand.”
“Theedrinken, jaja,” dacht Artemis. De gedachte aan die degelijke blonde
Sally en de pittige roodharige Eline, samen in een kamer, keurig aan de thee,
wond haar op. “Dat is goed kleintje, we gaan eerst jouw spullen uit je kamer
pakken,” fluisterde ze in Pitty’s oor, terwijl ze haar lichaam tegen dat van
Pitty drukte. Pitty’s hart begon alweer sneller te kloppen. Ze liepen samen
naar Pitty’s kamer. Op de mat voor de deur lag een roze envelop met Pitty’s
naam erop. “Vast een liefdesbrief,” plaagde Artemis, “ik mag wel op gaan
passen, straks ben ik je kwijt.”
“Nooit,” bezwoer Pitty haar. Ze ging op haar bed zitten en scheurde de
envelop open. Het handschrift had ze allang herkend. “Hij is van Eline. Moet
je horen,” zei ze ongelovig. “Ze schrijft:
‘ik heb er zo naar verlangd om je vriendin te worden, maar nu weet ik niet meer of ik dat wel wil. Ik geloof dat jij er hele andere ideeën op nahoudt dan ik, als het over vriendschap gaat. Ik hoop niet dat je denkt dat ik net zo ben als jij, en als ik je in mijn brieven dat idee gegeven heb dan spijt me dat. Pitty, ik vind je een heel geschikte meid, maar ik denk niet dat we vrienden kunnen worden.’
Heb je ooit zoiets gehoord?”
“Hmm,” zei
Artemis peinzend. “Dus als ik het goed begrijp heeft ze eerst alle mogelijke
moeite gedaan om bevriend met je te raken, ze heeft zelfs een baan aangenomen op
St. Andrews om je vaker te kunnen zien, en nu beweert ze dat ze niets meer met
je te maken wil hebben?” Pitty knikte.
“Ik denk dat ze jaloers is, Pitty. Zie je wel, ik moet op gaan passen! Eline
dweept met je!”
“Nu dus niet meer,” zei Pitty. “Ach, ze draait wel weer bij, ze is gewoon
geschrokken van haar eigen gevoelens,” zei Artemis. “Die Eline, toch maar
eens in de gaten houden,” dacht ze erbij. Wie weet wat ze daar nog voor
aardigheid aan zou kunnen beleven. Alweer voelde ze haar onderbuik aangenaam
kriebelen. Ze duwde Pitty achterover op het bed en kuste haar zachtjes in haar
nek. Pitty protesteerde. “Sally kan elk moment binnenvallen, laten we naar
jouw kamer gaan,” zei ze. “Hmm, pak je spullen kleintje, ik verlang naar
je,” zei Artemis. Pitty propte snel haar boeken en wat kleren in een tas.
“Kom, we gaan,” zei ze.