Hoofdstuk 11: St. Andrews gonst!

“Hallo! Zit je te slapen ofzo?” Eline schrok op van haar schrijfwerk. “Sorry,” mompelde ze tegen Claire, die ongeduldig stond te wachten. “Schiet alsjeblieft op, ik heb nog meer te doen,” zei Claire. Eline zuchtte. Wat was die Claire toch een naar wicht. Ze overhandigde Claire haar boeken en boog zich weer over haar brief. “Alles is zo anders dan ik had verwacht.” schreef ze. “Ik had gehoopt dat ik een echte vriendin zou krijgen op St. Andrews, maar nu? Nu weet ik niet meer wat ik wil en waarom.” Eline kauwde nadenkend op haar pen en streepte de laatste twee regels weer door. Ze keek op haar horloge, het was tijd om de bibliotheek te sluiten. Ze stopte de brief in haar bureaula en ging op zoek naar Sally. Pitty zou er niet zijn, er was vanmiddag Poëzieclub, dus had ze mooi de kans om met Sally bij te praten.

Sally was niet in haar kamer. Besluiteloos stond Eline in de gang. Buiten regende het, dus ze kon zich niet voorstellen dat Sally aan het tennissen was.

“Hé, moet jij niet in de bibliotheek zijn?” het was Claire weer. “Wat een onaangenaam kind,” vond Eline. Ze schudde haar hoofd. “Die is gesloten,” zei ze nuffig. Claire lachte luid en spottend, “En dit is een college, niemand studeert!” Eline keek om zich heen, ze was een beetje bang voor de harde Claire. Verderop ging de deur van de badkamer open. “Someday, he’ll come along….” Wie zong daar zo afgrijselijk vals? Claire had het ook gehoord, “Afschuwelijk lied,” mompelde ze. Verontwaardigd rechtte Eline haar rug. “ Ik vind het een prachtig lied!” zei ze op hoge toon, “Vooral als Rita Dykedales het zingt!” Vol walging keek Claire haar even aan en verdween in haar kamer. “Bah, wat een mispunt,” zei Eline tegen zichzelf, “Wacht, ik vraag het dat kleintje…”. “Hallo, meisje, eh…. Jane, heb jij Sally gezien?”Jane dook in elkaar en keek Eline met grote verschrikte ogen aan. “Nee mevrouw,” zei ze zacht. “Wat een verademing na Claire,” dacht Eline vergenoegd. “Ik ben Eline, je hoeft geen mevrouw te zeggen,” zei ze suikerzoet. Jane keek nog verschrikter.

Luid zingend verliet Fiona de badkamer. Een rilling ging over Elines rug. Claires deur vloog open. “Kan dat kattengejammer ophouden?” riep ze door de gang, “ik heb nog nooit zoiets afschuwelijks gehoord!” Abrupt staakte Fiona haar gezang. Ze kreeg een kleur als vuur en deed haar mond open. De bange Jane ging iets dichter bij Eline staan. “Hemeltje,” dacht Eline, “dit wordt een rel!” Fiona haalde diep adem. “Jij hebt geen smaak, Claire!” zei ze dreigend, “Moet ik soms vertellen wat mijn zus over je gezegd heeft? Over je moeder….” Eline kreeg een nare smaak in haar mond toen ze de valsheid in Fiona’s stem hoorde. Claire werd lijkbleek, ze zei niets meer. Met een tevreden glimlachje om haar mond verdween Fiona.
“Ze bedoelt het niet zo kwaad,” zei Jane verontschuldigend, haar stem bibberde. “Dat bedoelt ze wel!” zei Claire schor, “daar kom je nog wel achter, Jane. Zij en haar zus zijn vergif!” Jane zweeg. Fiona was altijd heel aardig tegen haar, wist ze. Waarom was ze dat niet tegen anderen?

“Wat een hatelijkheid!” vond Eline. Ze was wel een beetje nieuwsgierig. Wat had Fiona bedoeld? Gelukkig kwam daar Sally aanlopen. “Oh Sally! Ik moet met je praten. Jij weet wel raad. Jij bent altijd zo verstandig!” In haar verwarring zag Eline niet hoe bleek en verdrietig Sally’s gezicht stond. Ze volgde de zwijgzame Sally naar binnen en plofte op bed. “Ik betrapte Pitty gisteren met Artemis. Ze waren aan het zoenen! Het is zo afschuwelijk Sally, ik weet niet wat ik moet doen.” Eline was zo bezig met zichzelf dat ze geen oog had voor Sally’s geschokte reactie. “Sally, onze Pitty, dat had ik nooit van haar gedacht. We hebben zo fijn geschreven. Verbeeld je dat ze denkt dat ik ook…..oh, ik moet er niet aan denken. Wat moet ik doen?” Sally was naar het raam gelopen en stond met haar rug naar Eline toe gekeerd. “Ik weet het niet Eline,” zei ze. Hoe was het mogelijk dat ze de woorden nog uit haar mond kreeg? Dus het was waar! De tranen sprongen haar in de ogen. Eline mocht het niet merken. “Zal ik Pitty schrijven Sally? Om uit te leggen dat ik niet zó ben?” vroeg Eline dringend. Sally schokschouderde. “Je moet doen wat je het beste lijkt,” zei ze. “Laat haar weggaan, dit houd ik niet lang meer vol!” bad Sally. “Ik zal haar schrijven!” zei Eline kordaat, “bedankt Sally, voor je goede raad. Ik ga het meteen doen!” Sally hoorde de deur achter Eline dichtgaan en slaakte een diepe beverige zucht. Huilend viel ze op bed. Wat moest ze in vredesnaam doen? Hoe kon ze Pitty nu nog onder ogen komen?

“En dames, is het jullie gelukt een liefdesgedicht te schrijven?” vroeg juffrouw Peters. “Wie wil er als eerste?”

Therese stond op. “Ik wil graag mijn ode voordragen,” zei ze plechtig. “Ga je gang,” zei juffrouw Peters. Therese begon:

“Je schoonheid overweldigt mij”

“Dat gaat over jou!” fluisterde Artemis tegen Pitty.

“Je bent zo onpeilbaar diep
Zo heerlijk nat en zout”

“Zie je wel?” zei Artemis ondeugend, en ze wierp een steelse blik op Pitty om te zien of die bloosde. Pitty gaf geen krimp, maar kneep Artemis onder tafel in haar been, terwijl Therese onverstoorbaar verderging:

“En vol onbekend leven
Je geeft en neemt
Je komt en gaat”

Er verscheen een glimlach op juffrouw Peters’ gezicht. Zo’n gedicht had ze nog nooit gehoord. Een paar meisjes begonnen te grinniken. Ze hadden geen flauw idee wat het onderwerp van Therese’s ode kon zijn.

“Ik zou graag één met je willen zijn
In een eeuwigdurende cadans
Te pletter willen slaan”

Nu barstte iedereen in lachen uit. Ook juffrouw Peters kon zich niet meer goed houden. “Prachtig,” hikte ze. “Ik wist niet dat je zo’n komisch talent had, Therese! Kostelijk!” Ze wreef de tranen uit haar ogen. Therese trok wit weg. Iedereen lachte haar uit, en ze had nog wel zo’n schitterende ode aan de zee geschreven! Niemand nam haar serieus, niemand zag haar talent. Ze voelde zich zo vernederd dat ze huilend het lokaal verliet.
Juffrouw Peters liet zich niet van haar stuk brengen. “Wie van de dames mag ik uitnodigen deze voordracht te evenaren?” vroeg ze, met pretlichtjes in haar ogen. Artemis stond op. “Staartjes,” zei ze, met een knipoog naar Pitty. “Ze zijn parmantig en brutaal...” begon ze haar gedicht. Pitty straalde. Wat was Artemis toch geweldig!

“Wat een saai college!” Betty gaapte ongegeneerd. “Ik ben blij dat het voorbij is!”. “Ik zou zo graag een mop uithalen tijdens college,” grinnikte Alice, “de grap met Fiona wordt een beetje saai,” haar ogen schitterden ondeugend, “maar daar zijn we te oud voor. Op het goeie ouwe Malory Towers zou ik het wel weten.” Betty stootte haar vriendin aan. “Daar is Fiona,” fluisterde ze.
“Sally gaat vast winnen zondag,” zei Alice met haar heldere stem, “ze is de beste tennisster van het eerste jaar!” Fiona keek woest, maar zei niets. “Daar kan jij niet tegenop!” voegde Betty er aan toe.
“Die brave Sally, en die onzedelijke Pitty! Mooie vriendinnen hoor,” siste Fiona. “Pitty onzedelijk?” lachte Alice, “dat is net zoiets als Fiona vriendelijk! Onmogelijk!” Er klonk een onaangenaam lachje uit Fiona’s mond. “Pitty misdraagt zich met Artemis. We hebben ze wel gehoord, mijn zus en ik. Het verbaast me dat niet iedereen ze gehoord heeft!” Met haar neus in de lucht liep Fiona door. Alice en Betty keken elkaar aan. “Wat een vals kreng!” zei Alice boos. “Zou het waar zijn?” vroeg Betty. “Dat maakt niet uit! We zullen haar een lesje leren!” Betty grinnikte, “Ik zie dat je een idee hebt Alice!” Alice knikte geheimzinnig. “Kom mee, we gaan een nieuw briefje schrijven. Fiona krijgt een afspraakje!”

Sally lag al in bed toen Pitty thuiskwam. “Zeker weer bij Artemis geweest?” bromde ze. “Oh Sally, we hebben vanmiddag zo gelachen!” zei Pitty. “Je had erbij moeten zijn!”
“Liever niet, dank je.” antwoordde Sally. “En als het je nog interesseert, die tenniswedstrijd begint zondag om drie uur. Ik ga nu slapen, welterusten.”
“Welterusten,” zei Pitty, alweer met haar gedachten bij Artemis. Wat bofte ze toch, dat de ouderejaars juist haar vriendin wilde zijn!

“Kom nog even een glas port drinken, Art?” Melissa had haar hoofd om de deur gestoken. Artemis sprong op van haar bed. “Ja, daar ben ik wel aan toe,” zei ze vrolijk.
“Jodie vertelde net over jouw staartjesgedicht!” zei Melissa. “Geweldig! Dus die kleine Pitty is voor je gevallen?” Artemis knipoogde, maar zei niets. “Je past toch wel een beetje op, Artemis, denk aan die waarschuwing vorig jaar!” zei Jodie bezorgd. “Geen zorgen Jodie,” antwoordde Artemis, “ik zal wel oppassen.” “Een pittig ding, die verovering van je,” grinnikte Melissa, “weet je zeker dat je haar wel aankan? Art?” Artemis stak een sigaret op, “zoals ik al zei, geen zorgen dames! Ik heb mijn handen vol aan haar, en dat bevalt me uitstekend!”

“Jij nog een Scotch, Violet?” vroeg juffrouw West. “Lekker Ginny, maar het is wel de laatste. Morgen weer vroeg op,” antwoordde juffrouw Peters. De twee leraressen zaten bij de open haard in de gezellige ruime studeerkamer van juffrouw West. “Dus je hebt geen spijt van je beslissing om op St. Andrews te komen werken?” vroeg juffrouw West. “Absoluut niet!” zei juffrouw Peters stellig. “Ik maak hier veel meer mee dan op dat bezadigde Malory Towers!” Ze vertelde over de Poëzieclub van die middag. “En eerlijk, ik dacht echt dat het grappig bedoeld was,” verzekerde ze juffrouw West. Juffrouw West lachte. “En dan die Artemis,” vervolgde juffrouw Peters, “die had er helemaal iets prachtigs van gemaakt: een ode aan de staartjes van Pitty!” 
Juffrouw West glimlachte, maar in haar ogen verscheen een waakzame blik. Ze nam bedachtzaam een trekje van haar sigaar. “Artemis,” zei ze peinzend, “onze femme fatale. Hou je een oogje in het zeil, Violet? Artemis is nogal een hartenbreekster!” Juffrouw Peters knikte. “Je kunt gerust zijn, Ginny,” zei ze. “Ik zal onze tortelduifjes nauwlettend in de gaten houden. Vergeet niet dat ik Pitty al wat langer ken, ze is opvliegend, maar ze kan tegen een stootje.” De tijd vloog voorbij en de leraressen praatten door tot diep in de nacht.