Hoofdstuk 10: Een opwindende avond

Gedecideerd sloot Eline de bibiotheekdeur. Een beetje beduusd keken Artemis en Pitty elkaar aan. Pitty voelde aan haar staartjes die niet meer zo netjes zaten. “Wat doortastend van Eline,” zei ze uiteindelijk. “Ja,” Artemis’ stem was nog een beetje hees. “Ik heb nog nooit iemand zo geschokt zien kijken,” giechelde Pitty. Een klein lachje speelde om Artemis’ lippen. Ze zei niets, maar wreef even over Pitty’s rug. Een heerlijke rilling ging door Pitty heen. “Kom je vanavond langs?” fluisterde Artemis. Pitty knikte, ze was het liefst weer in Artemis’ armen gekropen. “Fijn kleintje,” zei Artemis. Ze kuste Pitty nog even snel in haar nek.

Pitty zweefde door de gangen van St. Andrews. Wat heerlijk was het toch allemaal! Ze kon haast niet wachten tot het avond was. 
“Hallo, Pitty!” drie keer moest Alice het herhalen voor het tot Pitty doordrong. “Hemeltje, wat loop jij te dromen,” zei Alice. Naast haar grijnsde Betty. “Ze is in de zevende hemel Alice!” De vriendinnen begonnen te lachen. Het deed Pitty helemaal niets. Ze moesten eens weten! “Maar Pitty,” zei Alice, “we hebben toch iets leuks bedacht….” Pitty luisterde echter niet. “Pitty je bent …..”  begon Alice verontwaardigd, maar Betty stootte haar aan. “Laat maar Alice,” zei Betty, “Pitty denkt alleen nog maar aan poëzie! Dag Pitty!” ze trok haar vriendin mee.
“Ze is veranderd,” zei Alice even later, “en niet alleen door de poëzieclub!” Betty gnoof, “misschien heeft Eline toch gelijk. Maar Alice, laten we nu het briefje in Fiona’s postvakje gaan leggen.” Alice grinnikte en duwde haar bezorgde gedachten weg. “Mijn allerliefste Fiona,” declameerde ze, “Vrouw van mijn dromen, met je prachtige benen, ik krijg het warm van verlangen als je zie. Altijd de jouwe! Je Adonis.” 

Hevig geschokt nam Eline weer plaats achter haar balie in de bibliotheek. Ze kon nog steeds niet geloven wat ze zojuist gezien had: háár Pitty en die vreselijke Artemis, in een innige omhelzing. Ze herinnerde zich hoe ze die zomer genoten had van Pitty’s enthousiaste brieven, en hoe fijn ze het had gevonden als Pitty haar vriendin wilde zijn. En nu zat diezelfde Pitty te zoenen met een ouderejaars, die op St. Andrews een slechte reputatie had! “Ze moet het zelf maar weten,” dacht Eline, “ik trek mijn handen van haar af. Als ze maar niet denkt dat ik nog langer haar vriendin wil zijn.” Een afschuwelijke gedachte kwam in haar op. “Stel je voor dat Pitty denkt dat ik ook... op die manier ... Ik moet het Sally vertellen, Sally is altijd zo degelijk en verstandig, ze weet vast wel raad,” nam ze zich voor. Ze pakte een gedichtenbundel van de balie. “Hm, gedichten over vriendschap,” mompelde ze. “Die kan ik nu wel gebruiken...” Ze probeerde haar aandacht weer op haar werk te richten.

Pitty had met smaak gegeten en zich niet gestoord aan de plagende opmerkingen van Alice en Betty. Ze had de uitnodiging van Alice om mee te gaan naar het dorp afgeslagen. Sally was nog steeds nergens te bekennen. Een beetje bezorgd was Pitty wel, maar alles werd overstemd door de gedachte aan Artemis. Ze wilde niet denken aan Sally en aan Gerald. Haar hart zong terwijl ze zich naar Artemis’ kamer haastte. 

Artemis had haar kamer opgeruimd. Wat was ze blij dat ze geen kamergenoot had! Tevreden keek ze om zich heen. De kaarsjes brandden en uit haar radio klonk romantische muziek. Alles was klaar om Pitty te ontvangen. Ze ging op haar bed liggen en stak een sigaret op. Dat kleintje bleek toch minder verlegen dan ze dacht! In gedachten ging Artemis terug naar die middag. Eline zou niets verraden, dat wist ze zeker.  Een pittig ding trouwens die Eline... Er werd geklopt en Artemis schoot overeind. 

Camilla wilde net haar kamer uitlopen, toen ze aan het einde van de gang Pitty op Artemis’ deur zag kloppen. Ze trok zich snel terug in de deuropening. Met ontsteltenis keek ze toe hoe Pitty en Artemis elkaar hartstochtelijk kusten. “Als ik het niet dacht,” zei ze tegen zichzelf. “Verbeeld je, dat zoiets zomaar kan op St. Andrews, zulk schaamteloos en aanstootgevend gedrag.” Gebiologeerd bleef ze staan kijken, maar de deur van Artemis’ kamer ging dicht. Camilla verliet haar schuilplaats en liep regelrecht naar de kamer van haar zusje Fiona. Ze brandde van verlangen om haar te vertellen wat ze zojuist gezien had.

“Mmm kleintje, je leert snel,” mompelde Artemis. Pitty zei niets, ze drukte haar lippen weer op die van Artemis. Ze kon er geen genoeg van krijgen! Het puntje van haar tong zocht zich weer een weg naar buiten. Ze wilde proeven, voelen. Vol verlangen drukte ze haar lichaam tegen Artemis aan en liet ze haar vingers door het korte krullende haar glijden. Artemis reageerde door de kleine Pitty nog dichter naar zich toe te trekken.

Nu wist Fiona het zeker! Het moest Michael zijn. Ze stapte de tuin in en voelde de koele wind langs haar blote benen strijken. Ze had haar rok veel hoger opgetrokken dan normaal en een extra knoopje van haar bloes losgemaakt. Wat was het heerlijk om een aanbidder te hebben! Hij vond haar benen mooi. Fiona drentelde door de tuin. Ze hoopte dat hij weer keek. Ze had ook mooi gevormde benen, vond ze, eindelijk was er iemand die dat zag.
“Daar loopt Fiona,” fluisterde Betty. Ze leunde uit het raam. Alice voegde zich bij haar. “Moet je haar rok zien,” grinnikte ze, “oh, dit is echt een geweldige mop! Ze vindt zichzelf prachtig!”

“Laat me je prachtige lichaam zien,” klonk Artemis’ stem hees. Ze begon Pitty’s bloesje los te knopen, ondertussen Pitty’s nek en schouders liefdevol kussend. Ze maakte zich los uit de omhelzing en trok haar eigen trui over haar hoofd. “Kom,” fluisterde ze en ze trok Pitty mee het bed op. Pitty wilde niets liever dan Artemis’ naakte lichaam tegen het hare voelen. “Eigenlijk zou je moeten dansen Pitty. Met dat mooie gespierde lijfje van je,” zei Artemis, terwijl ze Pitty verder uitkleedde. Pitty glimlachte en trok Artemis tegen zich aan. Hun lippen vonden elkaar in een lange, tedere kus.
Ademloos voelde Pitty hoe Artemis haar streelde. Ze gaf zich over aan Artemis’ warme handen. Haar huid leek in brand te staan. Wat een heerlijk gevoel! Met haar handen verkende ze Artemis’ naakte slanke lijf, vol verwondering over de zachtheid ervan. Voorzichtig raakte ze de kleine stevige borsten aan en ze genoot toen ze voelde hoe Artemis even verstrakte. “Kom hier kleintje,” kreunde deze. Pitty deed niets liever. Artemis trok haar half op zich en haar handen gleden over haar rug naar haar billen terwijl hun lippen elkaar weer vonden. Nog steeds kussend rolde Artemis hen om. Ze kwam iets overeind en keek Pitty met een smeulende blik aan. Pitty kon niet van haar afblijven. Gretig wilde ze Artemis tegen zich aantrekken. “Nee, ik zal je verwennen kleintje,” zei Artemis. Pitty’s hart begon te bonzen. 

Het was al donker toen Therese de rots bij de zee verliet. Ze was alles om zich heen vergeten. Wat was ze toch gelukkig met haar gave! Ze had werkelijk een prachtig gedicht geschreven. Iedereen bij de poëzieclub zou diep onder de indruk zijn. Ze moest het goed voordragen. Over het strand liep ze naar de branding, ondertussen haar gedicht prevelend. “Je komt en gaat, in een eeuwigdurende cadans...”

Het leek of Pitty geen eigen wil meer had. Ze liet zich meevoeren in de golf van opwinding die haar overspoelde. Ze voelde Artemis’ handen, die haar tepels kneedden, Artemis’ gulzige lippen op de hare, Artemis’ tong die plagend met haar tong speelde. In haar onderbuik welde een hunkering op. “Vind je het lekker kleintje?” fluisterde Artemis. “Ja, oh ja,” kreunde Pitty, “heerlijk!”
“Het wordt nog veel lekkerder,” klonk Artemis’ stem weer. “Let maar eens op!”
Voor Pitty wist wat er gebeurde was Artemis naar beneden gedoken, tussen Pitty’s benen. Met haar tong verkende ze Pitty’s geheime plekje. “O, wat is dit fijn,” zuchtte Pitty. “Veel fijner dan wanneer ik er met mijn vingers overheen wrijf”, dacht ze erbij. Zo opgewonden was ze nog nooit geweest. Ze begon steeds harder te kreunen. “Wat gebeurt er toch allemaal?” dacht ze, en toen dacht ze niets meer. 

Het was eenzaam en donker op de tennisbaan. Sally was warm en bezweet maar bleef dooroefenen. Met een verbeten uitdrukking op haar gezicht sloeg ze bal na bal over het net. Ze hijgde van inspanning en een kreun ontglipte haar bij iedere service. Ze wilde niet aan Pitty denken. Ze haatte Artemis! Op Malory Towers zou dit nooit gebeurd zijn. Jaloers was ze, vreselijk vond ze het, maar ze kon er niets aan doen. Pitty was háár vriendin! Ze wilde haar met niemand delen. Steeds harder werd haar service en steeds harder kreunde ze.

Pitty gaf zich over aan Artemis’ gewillige tong en net toen ze dacht dat dit het allerheerlijkste was dat ze ooit had beleefd leek het of haar onderbuik explodeerde, of de zon, de maan en de sterren tegelijk boven haar hoofd begonnen te stralen. Pitty schreeuwde het uit van genot. 
Langzaam kwam ze weer bij haar positieven. “Mmmmmm,” zei ze nog nagenietend. Artemis glimlachte. “Je vond het wel leuk geloof ik?” vroeg ze plagend. Pitty knikte geestdriftig. “Reusachtig!” zei ze. Ze kuste Artemis’ mond. Haar lippen daalden af naar Artemis’ nek. Vervolgens kuste ze Artemis’ tepels, masseerde ze met haar lippen en haar tong. Ze hoorde hoe de ouderejaars sneller begon te ademen en zachtjes begon te kreunen. Ze genoot van Artemis’ opwinding. Ze wilde niets liever dan Artemis het gevoel bezorgen dat zij net zelf beleefd had. Artemis glimlachte in zichzelf. “Aan dit kleintje ga ik nog veel plezier beleven,” dacht ze, en toen liet ze al haar gedachten los en concentreerde zich volledig op Pitty’s aanrakingen.

Fiona kwam de gang van de derdejaars ingelopen. “Ik heb je briefje gevonden Camilla! Wat was er nu zo interessant dat je...” ze hield haar mond toen ze zag dat haar oudere zus een vinger op haar lippen legde en haar wenkte, naar een kamer achter in de gang. “Moet je horen,” fluisterde Camilla hijgend. “Heb je hard gelopen? Je ademhaling gaat zo snel!” antwoordde Fiona, eveneens met gedempte stem. “Nee joh, het gaat niet om mij, moet je horen wat hierbinnen gebeurt!” fluisterde Camilla weer. Toen hoorde Fiona het ook. “Die twee vermaken zich wel! Artemis en Pitty?” vroeg ze grinnikend. “Het is een schande!” zei Camilla met een verbeten trek op haar gezicht. “Ik ga er werk van maken. Ik zal in bed gaan bedenken wat ik eraan kan doen!” En met rode wangen beende Camilla opgewonden weg, een nieuwsgierige Fiona achterlatend.