De tweede week
08/02/2007
Gisteravond ben ik voor het eerst uitgegaan in Tampere en het feit dat ik alles gedetaileerd kan beschrijven, geeft
toch aan dat ik het vrij rustig heb gehouden. In tegenstelling tot mijn metgezellen, maar hierover later meer. Het begon
op het appartement toen Fabio, mijn Italiaanse flatgenoot, plots vroeg of ik zin had om mee weg te gaan. Ik was niet
meteen overtuigd, maar liet me dan toch overhalen. Omdat de taxen op alcohol in Finland enorm hoog zijn, beginnen ze
meestal met drinken nog voor ze vertrokken zijn. Bij ons was dit niet anders. Ik heb gemerkt dat om ergens te geraken
met Italianen en Spanjaarden dat je moet lopen, omdat ze altijd te laat vertrekken. Na twee pogingen was het gelukt om
met de bus naar een ander kot te gaan, waar in de keuken de verzamelplaats was om gezamelijk te vertrekken naar de
dancing. Ik hoop dat niemand daar wou slapen voor twaalf uur, want het ging er enorm luidruchtig aan toe. Rond
middernacht kwamen twee taxi's ons oppikken. Eenmaal aangekomen, bleek ik geluk te hebben. Het was namelijk een avond dat
ze alleen oude muziek draaiden. Voor diegenen die het niet weten, verafschuw ik de muziek die tegenwoordig populair is
in dancings. Ook de plaats zelf was aangenamer dan ik verwacht had, aangezien het eerder een groot danscafé was. Nu moet
ik zeggen dat het belachelijk goedkoop was. De ingang kostte een viertal euro en eenmaal binnen kon je een pintje (40cl)
verkrijgen voor slechts een halve euro. Ik vermoed wel dat er nauwelijks alcohol in zat, om niet te zeggen dat ze volgens
mij tourtel aan het tappen waren. Om 3.30 gingen plots de lichten aan en was de muziek uitgezet. Bij het naar buiten
gaan, praatte ik nog wat Mikael, een Fin die me de eerste dag kwam oppikken en zo raakte ik de Spanjaarden kwijt. Dit
was een klein probleempje aangezien ik er geen flauw idee van had van waar we ergens waren. Nu goed buiten zag ik Fabio
staan, maar die was echter in zo'n dronken toestand dat er geen zinnig woord uitkwam. Ik probeerde me te oriënteren en na
vijf minuutjes wandelen, herkende ik de straat en kon ik naar de bushalte gaan. Ik nam Fabio maar mee, want had ik hem
daar gelaten, ging het volgens mij niet zo goed afgelopen zijn aangezien de temperatuur rond de -25 was.
Ondertussen had ik kort kunnen bellen met de Spanjaarden
en het bleek dat ze in het chinees restaurant zaten, om te wachten op de bus die rond 5 uur reed. Natuurlijk had ik geen
flauw idee waar dat restaurant was, dus ging ik naar de bushalte. Toeval of niet, tegenover de bushalte was het chinees
restaurant. Daar bleven we dan wachten op de bus en keerden we terug naar het appartement.
De ochtend begon vrij vroeg voor mij. Rond 10 uur, maar de verloren slaap ga ik de komende dagen dan wel inhalen. Het
ziet er toch niet naar uit dat ik binnenkort zin zal hebben om opnieuw mee te gaan. Voor diegenen die zouden denken dat
ik me nu dood verveel aangezien mijn opdracht mij nog steeds onbekend is, kan ik jullie gerust stellen dat ik me weet
bezig te houden met de vakken te bekijken waarvan ik in juni in België nog examen heb.
09/02/2007
Wintergrip, dat zal wel. Voor diegenen die niet weten waarover ik het heb: mijn schoenen zouden wintergrip moeten hebben.
Vandaag bleek dus dat ze mogen beweren wat ze willen, glijden doe je toch. Gelukkig ben ik nog niet tegen de valkte
gegaan. Ik ben dit nog vergeten te vertellen, maar in Finland hebben ze een veel effectievere methode dan zout strooien.
Hier strooien ze een soort gruis, zowel op het voetpad als op de baan, waardoor je perfecte grip krijgt op de weg.
Natuurlijk ligt dat niet overal en op bepaalde plaatsen dien je dus echt voorzichtig te zijn.
10/02/2007
Vandaag was het een vrij saaie dag. (Ja ik weet het, Niek) Ik heb in de SPAR gezien dat ze hier cornflakes hebben van
Lordi. Ik heb niet gekeken naar de houdbaarheidsdatum, maar de doos zag er nog vrij recent uit. Ik vraag mij af of
twintig jaar geleden er ook cornflakes van Sandra Kim hebben bestaan. Nee serieus, als je zo'n foto ziet dan heb ik toch
altijd het gevoel dat diegene die op de doos staat toch ergens in het productieproces betrokken is geweest. Denk
bijvoorbeeld aan die kale kerel van Uncle Benz of Mr. Proper*. Met dat in
gedachten, hoe kan je dan met smaak je cornflakes opeten als de leadsinger van Lordi je aan het aanstaren is?
Achja, eigenlijk zit ik met een probleem. In Finland kennen ze maar twee soorten brood. Een heel donkerbruin en zuur
brood dat al taai is van de dag dat je het gekocht hebt en wit, industrieel toastbrood. Nu goed, getoast valt dat wit
brood wel mee, maar spijtig is er natuurlijk geen toaster aanwezig op het appartement. Ik koop nu wel van die broodjes
die je kan opwarmen in de oven, maar dat begint ook al rap tegen te steken. Dan denk je toch aan ons mooie landje, waar
je praktisch maar een kleine kilometer moet wandelen om een warme bakker te vinden.
*Weet je trouwens waarom die mannen kaal zijn? Het schijnt dat kale mannen degelijkheid uitstralen bij de gemiddelde
huisvrouw. Vraag me niet hoe ze daar bij gekomen zijn, maar het kan misschien een troost zijn voor kalende mensen.
11/02/2007
Vandaag is het zowaar -6. Iedereen is hierdoor in zomerse stemming. Het is vrij vreemd hoe snel je aan de extreem koude
temperaturen gewend raakt. Het valt mij ook op hoe snel in Finland de temperatuur met 15 graden kan stijgen en dalen. Het
enige nadeel bij deze warmte is dat de zon verdwenen is. Misschien dat er nog wat sneeuw gaat vallen, maar dat is
waarschijnlijk nog niet voor vandaag.
Vanochtend heb ik de eerste keer in mijn leven de was gedaan en het wordt nog een beetje afwachten wat het resultaat zal
geven, maar ik heb er toch een goed oog op. Ik zit misschien wel een beetje verkeerd met de hoeveelheid waspoeder,
aangezien ik niets
had om mee te doseren, maar in zo'n situaties denk ik altijd beter een beetje te weinig dan teveel.
Vanmiddag wordt het waarschijnlijk opnieuw paëlla. Het is misschien het begin van een mooie en vooral lekkere traditie.
Het enige probleem
is dat de kok nog in zijn bed ligt en dat paëlla toch een tijdje duurt om klaar te maken. Het wordt vanmiddag zeker het
Spaanse uur om te eten. Achja, ik heb stevig ontbeten dus kan ik er wel tegen voor een tijdje.
12/02/2007
Opnieuw was de paëlla overheerlijk. Er was zelfs meer volk dan vorige week, ditmaal uitsluitend Spanjaarden op de ene
verdwaalde Italiaan en Belg na. Na de paëlla zijn we gaan sleeën. Dit ging nog vrij goed, want Tampere is gelegen in een
zacht glooiend landschap. Vandaag is het tot me doorgedrongen dat de grote open plaatsen, waar er geen bomen groeien of
huizen op staan, waarschijnlijk meren en vijvers moeten zijn. Ik zal wel in de lente zien of mijn theorie
klopt.
Vandaag was het weer zo'n dag zoals je er vijf hebt in een week. Ik heb wel iets opgemerkt in het studentenrestaurant.
Er zijn een viertal rijen en meestal sluit ik me bij een willekeurige aan, maar het maakt toch wel uit welke je kiest.
Elk biedt één of twee gerechten aan. Alleen spijtig dat ik moeite heb met op voorhand te kunnen beslissen wat ik zal
nemen. Het zal waarschijnlijk wel in het Fins aangeduid staan wat er waar te verkrijgen is, maar voor mij is het dus
meestal een verrassing. Achja, aan de andere kant: verrassingen maken het leven spannend.
13/02/2007
Morgen weet ik eindelijk (hopelijk) wat ik hier eigenlijk moet uitvoeren. Dus verwacht je maar morgen aan een uitgebreide
beschrijving van mijn project. Verder plan ik ook nog heel wat foto's op de site te plaatsen. Antonio was vandaag gaan
skieën. Spijtig genoeg had ik al gepland om een boek uit te lezen, want ik wou het zeker ook eens uitproberen. Achja,
het zal er wel nog eens van komen. Sorry dat ik zo kort ben, maar mijn uit-mijn-duim-zuig-kwaliteiten zijn ook maar
beperkt.
14/02/2007
Vandaag had ik eindelijk het lang verwachte gesprek met mijn promotor in Finland. Het begon al goed toen er om 12 uur,
het uur dat we afgesproken hadden, er niemand in het bureau aanwezig was. Nu goed, ik wacht een kwartiertje en probeer
hem dan te bereiken op zijn GSM. Het is zijn voice-mail, althans dat vermoed ik toch na een vrij lange tekst in het Fins
gevolgd door
de algekende biep. Ik wacht nog een tiental minuutjes, tot ik iemand het bureau zie binnengaan. Ik klamp hem vast (niet
letterlijk) en vraag of hij weet waar mijn promotor zich bevindt. Dat weet hij niet, maar hij zegt dat ik best nog even
buiten wacht. Na nog een vijftal minuten gewacht te hebben, komt die persoon naar buiten en geeft hij me een ander nummer
waarop ik mijn promotor zou kunnen bereiken. Op hoop van zege toets ik het nummer in en krijg ik eindelijk mijn promotor
aan de lijn. Blijkt dat hij de afspraak was vergeten, maar hij was wel al onderweg naar de campus, dus zou ik hem zien
binnen een kwartiertje. Indien je nu een beetje gevolgd hebt, weet je dat ik drie kwartier later dan gepland eindelijk
mijn promotor zie. Nu goed, beter laat dan nooit, want had ik hem vandaag niet gezien, had ik het zeer op mijn heupen
gekregen. Enfin het blijkt dat mijn eindwerk over Voice over IP (VoIP) zal gaan. VoIP is het telefoneren over een
netwerk. Dat netwerk is meestal het alomgekend 'internet'. Enkele bekende toepassingen hiervan zijn Skype, Gizmo en
GoogleTalk. Indien je echt geïntereseerd bent in het onderwerp, raad ik je aan om binnen enkele maanden mijn eindwerk te
lezen.