พฤษภกาสร                               อีกกุญชรอันปลดปลง

                            โททนต์เสน่งคง                                             สำคัญหมายในกายมี

                            นรชาติวางวาย                                              มลายสิ้นทั้งอินทรี

                            สถิตทั่วแต่ชั่วดี                                              ประดับไว้ในโลกา

                            ความดีก็ปรากฏ                                            กิติยศฤาชา

                            ความชั่วก็นินทา                                            ทุรยศยินขจร

-ชะราธัมโมมหิ ชะรัง อะนะตีโต    เรามีความแก่เป็นธรรมดา จะล่วงพ้นความแก่ไปไม่ได้

-พะยาธิธัมโมมหิ พะยาธิง อะนะตีโต     เรามีความเจ็บไข้เป็นธรรมดา จะล่วงพ้นความเจ็บไข้ไปไม่ได้

-มะระณะธัมโมมหิ มะระณัง อะนะตีโต     เรามีความตายเป็นธรรมดา จะล่วงพ้นความตายไปไม่ได้

-สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโว      

เราจะละเว้นเป็นต่างๆ  คือจะต้องพลัดพรากจากของรัก  ของเจริญใจทั้งสิ้นไป

-กัมมัสสะโกมหิ กัมมะทายาโท กัมมะโยนิ กัมมะพันธุ กัมมะปฏิสะระโณ

เรามีกรรมเป็นของๆ ตน มีกรรมเป็นผู้ให้ผล มีกรรมเป็นแดนเกิด มีกรรมเป็นผู้ติดตาม มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย

-ยัง กัมมัง กะริสสามิ     เราจักทำกรรมอันใดไว้

-กัลยาณัง วา ปาปะกัง วา     เป็นบุญหรือเป็นบาป

-ตัสสะ ทายาโท ภะวิสสามิ     เราจักเป็นทายาท คือจะต้องได้รับผลของกรรมนั้นสืบไป

-เอวัง อัมเหหิ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง     เราทั้งหลายควรพิจารณาอย่างนี้ทุกวันเถิด

-สัพเพ สังขารา อะนิจจา    สังขารคือร่างกาย จิตใจ แลรูปธรรม นามธรรม ทั้งหมดทั้งสิ้น

มันไม่เที่ยง เกิดขึ้นแล้ว ดับไป มีแล้ว หายไป

-สัพเพ สังขารา ทุกขา       สังขารคือร่างกาย จิตใจ แลรูปธรรม นามธรรม ทั้งหมดทั้งสิ้น

มันเป็นทุกข์ ทนยาก เพราะเกิดขึ้นแล้ว แก่ เจ็บ ตายไป

-สัพเพ ธัมมา อะนัตตา     สิ่งทั้งหลายทั้งปวง ทั้งที่เป็นสังขาร และมิใช่สังขาร ทั้งหมดทั้งสิ้น

ไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตน ไม่ควรถือว่าเรา ว่าของเรา ว่าตัว ว่าตนของเรา

-อะธุวัง ชีวิตัง อะวัสสัง มะยา มะริตัพพัง มะระณะปะริโยสานัง เม ชีวิตัง ชีวิตัง เม อะนิยะตัง มะระณัง เม

นิยะตัง วะตะ อะยังกาโย อะจิรัง อะเปตะวิญญาโณ ฉุฑโฑ อธิเสสสะติ ปะฐะวิง กะลิงคะลัง นิรัตถัง.

ชีวิตเป็นของไม่ยั่งยืน  อันเราจะพึงตายแน่แท้  ชีวิตของเรามีความตายเป็นที่สุดรอบ

ชีวิตของเราเป็นของไม่เที่ยง  ความตายของเราเป็นของเที่ยง  ควรที่จะสังเวช

ร่างกายนี้ มิได้ตั้งอยู่นาน  ครั้นปราศจากวิญญาณ  อันเขาทิ้งเสียแล้ว  จักนอนทับ ซึ่งแผ่นดิน 

ประดุจว่าท่อนไม้และท่อนฟืน  หาประโยชน์มิได้

-วะยะธัมมา สังขารา อัปปะมาเทนะ สัมปาเทถะ
สังขารทั้งหลาย  มีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา  ท่านทั้งหลาย  จงทำความไม่ประมาทให้ถึงพร้อมเถิด
.


1