May 9,2002 : ผ่าน Golden week ไปอย่างรวดเร็วด้วยการใช้เวลาไปอย่างเปล่าประโยชน์กับการเล่นเกม วันอาทิตย์ที่ผ่านมามี Bazaar สำหรับนักเรียนต่างชาติเหมือนทุกๆปี ที่เขาจะเปิดโอกาสให้นักเรียนต่างชาติมาเลือกของได้ก่อนที่คนทั่วไปจะได้เข้ามาเลือกซื้อ

เจอคนไทยเยอะเลยที่ไม่รู้จัก ยังจำคำของพี่คนหนึ่งที่ตอนใหม่ๆได้ว่า "ไม่คิดว่าจะต้องเจอต้องยุ่งกับคนไทยมากขนาดนี้ "การมาเมืองนอกเนี่ย มันทำให้หลายคนรู้สึก"ปึก" ขึ้นมาทันที ยิ่งมาจากมหาวิทยาลัยหรือโรงเรียนเดียวกันด้วยแล้ว บางคน"ปึก"จัดถึงกับไปกลับไปรับ" คนที่จะมาใหม่"ถึงเมืองไทย ด้วยความบริสุทธิ์ใจแบบสุดๆ (ขำไม่ออก) พอเขามาอยู่แล้วก็พยายามจัดให้เจอกันทุกวันศุกร์เพื่อจะได้ไม่ห่างกันไปอีก ประเสริฐจริงๆ คนที่จะได้รับน้ำใจประเสริฐนี้มักเป็นน้องผู้หญิงครับ ผู้ชายไม่ได้

มาอยู่เมืองนอกแล้วที่ประเทศไหนคงคล้ายๆกันหมด คือรวมกลุ่มกัน"ปึกจัด"จนไม่สามารถพูดภาษาอื่นได้เชี่ยวชาญสมกับที่เป็น"นักเรียนนอก"(ผู้ที่มักจะได้รับการคาดหวังจากสังคมมากกว่าคนอื่น) หลายคนมาอยู่ญี่ปุ่น 3 ปีกลับไป พูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้เลย ด้วยเหตุที่ว่า "เรียนยุ่งมาก" แต่ยังมีเวลาไปเมาท์ ไปยุ่งเรื่องชาวบ้านอีก มันเรียนยุ่งจริงๆ โว้ย

ความปากสุนัขของคนไทย(บางคน) ได้รับการรับรองจากหลายสถาบันในหลายประเทศ กลุ่มเดียวกันยังเมาท์ลับหลังกัน วิธีแก้ด้วยการไปคบคนต่างชาติมันซะเลย ก็ยังอุตสาห์โดนเมาท์อีกว่า "ไม่คบคนไทย"

การคบคนไทยเป็นสิ่งที่ดีแต่คบแค่คนที่"คบได้"ไว้ก็พอ พอเราลำบากจริงๆ คนที่จะช่วยเราได้จะมีจริงๆสักกี่คนครับ ที่ปึกๆกันอยู่น่ะ ?