September 8,2002

อยู่คนเดียวมาได้สัปดาห์กว่าๆ แล้วครับ ต้องกลับไปทำงานบ้านๆ ต่างๆ ทั้งหมดคนเดียวมันยากเหมือนกันที่จะรักษาระดับคุณภาพชีวิตไว้ให้เหมือนตอนที่มีแฟนอยู่ด้วยได้ อย่างน้อยก็เรื่องการกินล่ะครับ ที่ต้องไปทานนอกบ้านทุกมื้อ

อากาศเดือนนี้เริ่มสบายแล้วเมื่อเทียบกับสองเดือนก่อน อากาศยังร้อนอยู่แต่ว่า มีลมพัดตลอด ไม่อบอ้าว ฝนก็ตกบ้าง

วันนี้ครับพอดีได้นาฬิกามาใหม่ก็เลยอยากจะไปให้เขาปรับขนาดของสายให้ ก็เลยไปที่ร้านนาฬิกาที่อยู่ในห้าง ร้านไม่ได้ใหญ่อะไรมาก แต่ก็มีของใหม่ๆ อยู่เยอะครับ ที่ร้านมีพนักงานผู้หญิงสองคนอายุไม่น่าจะเกิน 20 ปลายๆ เชื่อหรือไม่ครับว่าแค่ปรับสายที่น่าจะทำเองได้ หรือปกติไม่เสียเงิน เขาคิดตั้ง 2500 เยน แล้วยังต้องรออีกประมาณ  10 วัน แค่ปรับสายเนี่ยนะครับ ผมก็เลยบอกว่าไม่เอา ขอของกลับมา เขาก็ใช้คำที่สุภาพมากครับ แต่หน้าไม่ค่อยพอใจ เหมือนว่าเราโง่ ยังไงก็ไม่รู้ครับ

ทีนี้ผมก็เลยย้ายร้านไปร้านเก่าๆ ที่ตรงใกล้ๆสถานีรถไฟ เคยเห็นอยู่ว่ามีร้านอยู่ ร้านนี้เก่าสุดๆ เหมือนใกล้เลิกกิจการ มีคุณยายอยู่คนหนึ่งเฝ้าร้านอยู่ ที่ข้างฝามีป้ายประกาศว่าเป็นช่างซ่อมนาฬิการะดับหนึ่ง ได้ใบประกาศตั้งแต่ปี พ.ศ. 2491 ครับ คุณยายใจดีและสุภาพมาก สายตาก็ยังดีอยู่ครับ เพราะคุณยายทำให้เลย รอแค่ 10 นาที ราคาก็แค่ 700 เยนเท่านั้นเอง

ส่วนตัวแล้วผมว่าญี่ปุ่นเจริญได้ทุกวันนี้เพราะคนยุคหลังสงครามทำไว้ดีครับ เด็กรุ่นใหม่ๆ ของญี่ปุ่นไม่ค่อยได้เรื่อง มารยาทก็เทียบกับคนรุ่นก่อนๆ ก็ไม่ได้ ถ้าญี่ปุ่นจะทรุดลงไปเรื่อยๆ ก็เพราะคนรุ่นใหม่ของเขาเองแหละครับ มองย้อนกลับมาที่บ้านเราก็เหมือนกันครับ คุณภาพของคนสำคัญมากครับ