ถึง สา'สุข มข. รุ่น 7 ทุกคน

เริ่มรู้จักกันเมื่อตอนอยู่ปีหนึ่งเป็นส่วนใหญ่ ยังจำได้ไปไหนเราเดินไปเป็รนกลุ่มทั้งหญิงชาย เมื่อเจอรุ่นพี่ต้องรีบทักทายด้วยวิธีต่าง ๆ กัน แต่บอกได้เหมือนกันคือความนอบน้อม (เป็นส่วนมาก) เราทำกิจกรรมต่าง ๆ ด้วยความสนุก ในขณะเดียวกันก็พยายามทำหน้าที่หลักของเราไปด้วย แม้บางครั้งจะเผลอเรอลืมไปบ้าง ตอนนั้นไม่เห็นมีอะไรน่ากลุ้มใจ รู้แต่ว่าตื่นขึ้นมาเรียนก็จะเจอเพื่อน และมีอะไรใหม่ ๆ ให้ตื่นเต้นเสมอ

เมื่อเวลาผ่านไปก็มีหลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนตามไปด้วย เข้าใจว่าแต่ละคนคงต้องการค้นหาตัวเอง มีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น คิดและทำในสิ่งที่ตนเองชอบ หลาย ๆ คนทำได้ดีมาก ๆ แต่สรุปผลรวม ๆ ในช่วงนี้ช่างน่าสลดใจเหลือเกิน เพราแต่ละคนก็มุ่งอยู่ที่กิจกรรมหรืองานที่ตนเองชอบ จนเกือบจะสูญเสียความมี "น้ำใจ" ให้กับเพื่อนร่วมรุ่นของเราเอง เข้าทำนอง "ตัดช่องน้อยแต่พอตัว" แต่ก็เป็นบทเรียนอันล้ำค่า เพราะมีหลายคนเริ่มมองเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ และพยายามเรียกร้องวันเก่า ๆ ให้กลับคืนมา ถึงแม้ว่าจะไม่เหมือนเดิมก็ตาม

แต่อย่างไรก็ตามพอขึ้นปี 4 เราก็พอจะรู้และเข้าใจเพื่อนของเราแต่ละคน และนับเป็นเพื่อน (ได้อย่างสนิทใจ) มิใช่เพียงแค่คนรู้จักกันเพราะเรียนที่เดียวกัน

สุดท้ายนี้ ก็ขอโทษสำหรับสิ่งใด ๆ ที่ทำให้เพื่อนเสียใจ และขอขอบคุณสำหรับสิ่งที่ดีงามที่ทุกคนได้มอยให้ จะไม่มีวันลืม