To my friends

from that days to today;
erery ways you want to go........
although you have lucky or very bad..........
you should known you are a friend in my heart.

ถึงเพื่อน ๆ พี่ ๆ ในชั้นปีของกระผมทุกคนครับ......

ขณะที่ผมกำลังเขียนก้อ 3 ทุ่มกว่า ๆ ของวันจันทร์ ซึ่งก้อไม่ดึกเกินไปที่จะนั่งนึกถึงบรรยากาศเก่า ๆ ในอดีต (โดยไม่มีอาการของการอ้าปากแสดงความง่วงรบกวน) ซึ่งกระผมก็พยายามนึกโดยใช้ brain stroming โดยคนเดียวแล้วก็เขียนไว้ให้เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ตนเองหรือบุคคลที่อยากรู้โน่นรู้นี่ได้มีโอกาสรู้อย่างที่เขาจะรู้

มาเริ่มบรรทัดใหม่กับวันเก่า ๆ และกระดาษแผ่นเก่า...เมื่อเริ่มเข้ามาปี 1 ทุกคนก็สดชื่นเหมือน...หน้าตาจิ้มลิ้ม innocent ทั้งหน้าตา คำพูด การแต่งตัว ช่วยเหลือกันเปรียบเหมือนทองแผ่นเดียวกัน แต่พอเข้าสู่ความเป็นบัณฑิตไปเรื่อย ๆ (ก๊อเรียนสูงขึ้นไง) ชักจะยังไง ๆ นะ ต่างคนต่างก้อไป ที่เคยช่วยก้อไม่ช่วย ที่ไม่เคยขอร้องก้อไม่ขอร้องเหมือนเดิม ไอ้ที่ช่วยก็ช่วยกันไปงก ๆ เหมือนรุ่นนี้มีน้อยคนจังแฮะ ไอ้ที่เคยเป็นทองแผ่นเดียวกันก้อไปเป็นทองแผ่นอื่นซะนี่ ที่เป็นสมภาร - เณรก็หันมากินไก่วัด เป็นต้น ส่วนห้องกระผมนะเหรอ...ก้อช่วยเท่าที่ความสามารทำได้ และไม่กล้าทำเกิน(เดี๋ยวเสือก)ก้องานกร่อยนะเซ่ ! ก้อคนโน้นคนนี้บ่นบ้างเล็กน้อย กระผมถือว่าน้อยกว่า อ. ... บ่นก้อแล้วไป แต่มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ดี ซึ่งกระผมจำได้นะว่าคนไหนเป็นยังไง หรือไม่ยังไง เช่น คมในฝัก(ชักไม่ออก) น้ำนิ่งไหลลึก ชอบไก่ - แต่ไม่ชอบกินไก่ ปลูกผมไม่ขึ้น ฯลฯ อะไรทำนองนี้ผมจำได้ทั้งนั้นแหละ ส่วนสิ่งที่ไม่ค่อยดี (ขออณุญาตไปฉี่ก่อน)...ค่อยยังชั่ว ต่อนะ ก้อจะจำไว้เหมือนกันจะได้ไม่ทำตาม หรือทำตามแต่พอสังเขป และที่ผมเขียนน้ำท่วมทุ่ง ผักบุ้งโหลงเหลง ก้ออยากให้พวกเราในรุ่นทำอะไรบ้าง และผลเป็นอย่างไร (กรุณาหยิบรูปในอดีตขึ้นมา 1 รูป และดูรูปประกอบ) ...และเพื่อน ๆ จะรู้ว่าในเวลานั้น ความสนุก ความลำบาก ความ...ฯลฯ น่ะมันไม่มีอีกแล้ว หรือมีก็น้อยเต็มที ถ้าเพื่อน ๆ พี่ ๆ ได้อ่าน ก้อขอให้ทุกคนช่วยกันนำเวลาแบบนั้น Back to the future เมื่อเรามีโอกาสนะครับ ถ้าพวกเราไม่พยายามช่วยเหลือกันละก็ มันจะไปเหลืออะไรละคุณ (กรุณากลับไปอ่า "คุณ" ให้เสียงสูง ๆ นะครับ)

กบ(หล่อ)
สงกรานต์ โภคณิตถานนท์