...และแล้วก็ถึงวันนี้จนได้ ทั้งดีใจและเสียใจมีอยู่ด้วยกัน ถ้าจะบอกว่าดีใจ ก็คือได้เสร็จสิ้นภาระกิจการศึกษาอีกขั้นหนึ่ง เสียใจ ก็ต้องแยกทางจากพรรคพวกเพื่อนฝูง น้อง ๆ ไปตามทางเดินของแต่ละคน ... อดใจหายไม่ได้ 3 ปีครึ่งซินะที่ได้คลุกคลีกันมา แม้จะมีโอกาสเจอะกันน้อยไปครึ่งปี แต่ก็ประทับใจพวกเราทุกคน

...มีบางเรื่องที่อาจจะไม่พอใจ หรือไม่สบอารมณ์ แต่เมื่อมาคิดถึง ครั้งแรกที่ได้พบกันอยากรู้จักกัน แล้วทำไมเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ บางเรื่อง จะมาทำให้เราเสียเพื่อนไปเล่า เลยทำให้ตัดเรื่อง Serious ออกไปได้ คงเหลือแต่เพียงความประทับใจ ที่จะตราตรึงไว้ ในความทรงจำตลอดกาลนาน

"...ความรู้ที่ได้จากตำรา เรียนเมื่อไรก็ทันกันได้ แต่ประสบการณ์นั้น หาเรียนทันกันไม่..." จึงอยากฝากถึงเรื่อง การสั่งสมประสบการณ์ให้กับตัวเองให้มาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเรียน การทำงาน และโดยเฉพาะอย่างยิ่งประสบการณ์ชีวิต

ขอให้พวกเราทุกคน ประสบความสำเร็จในชีวิตที่มุ่งหวังไว้ทุกประการ