อยู่กันมาก็นานไม่รู้ว่าจะจำกันได้แค่ไหน ก็คงเป็นเสี้ยวเวลาที่พบกัน ได้เห็นใส้เห็นพุงกัน ความรู้สึกที่ดีต่อกันก็คงมีมากนะ ส่วนทางเดินที่จะศึกษาต่อไปหรืออนาคตข้างหน้านั้น คงเป็นสิ่งที่ทุกคนจะต้องเลือกเดินเอง แล้วจับหลักให้มั่น ยึดขั้นให้อยู่ ประสบการณ์ต่าง ๆ ที่อยู่ใน มข. ร่มกาสะรองแห่งนี้ คงเป็นถิ่นฐานของทางเลือก เป็นพื้นฐานในการเลือกเดิน หรือเป็นเสมือนพรมที่ปูรองทางเดินให้ท่าน เดินด้วยความนุ่มนวล โดยเฉพาะประสบการณ์เรื่องความรัก ซึ่งประสบการณ์นี้เราจะรู้สึกโชกโชนกันมากเป็นพิเศษ โดยเฉพาะนายนเรศรังสรรค์คนนี้ อยากจะลาใครบางคนเป็นพิเศษ...ขอบ้างนะ
อุ๊ : เด็กสาวผู้ทะนงในศักดิ์ศรีลูกผู้หญิง หยิ่งในเกียรติยศ ขอให้รุ่งโรจน์ โชติช่วง ชัชวาลย์ เป็นคุณหญิงคุณนายนะ
ป้อม : ความงามที่เป็นความงามอย่างหนา ที่เริงร่าอยู่เป็นนิตย์ เป็นนักกีฬาบิดผู้เก่งกาจ ขอให้เธอฉลาดเฉลียว อย่าอยู่คนเดียวนะจ๊ะ
พี่อู๊ด : ที่ช่วยสนับสนุนผมมาตลอด ให้ไปรอดไม่รอดแหล่ แต่ที่แน่ ๆ ให้หรรษาฮาเฮ ถึงจะสนับสนุนให้ผมเป็นเกย์ แต่ก็เท่ห์ไปอีกแบบ แสนเจ็บแปลบในหัวอก ขอให้พระป้องปกเป็นมิ่งขวัญน้อง ๆ ต่อไป
ทิพย์ : สาวพราวเสน่ห์ ทันสมัยของสาวสมัยใหม่ ที่มีหัวใจหลากหลายแบบ แทบจะตามไม่ทัน ชีวิตที่ผกผัน ของเธอนั้นให้ตกใจ แต่ก็เป็นกำไลชีวิต ฟ้าได้ลิขิตให้แล้ว คงไม่เอ่ยเจื้อยแจ้วให้มากมาย สุดท้ายก็ขอให้เธอโชคดี เป็นเพื่อนคู่หูคนนี้และของทุกคนต่อไป
เพ็ญ : ก็เห็นจะเป็นคนสุดท้าย ที่เยื้องกรายมาช่วงสุด เป็นน้องนุชสุดที่รักของผม ถึงจะทำให้หัวใจใครต่อใครเร้าระบม แต่ก็สาสมแล้ว สำหรับคนที่ไม่จริงใจ ที่หวังจะได้อะไรต่อมิอะไรต่อเธอ เฮ้อ รำคาญ ก็อย่าขึ้นคานนะจ๊ะ

นกเอี้ยง
นเรศรังสรรค์ กลางบุรัมย์