...ยามนี้ คงนึกถึงอดีตเก่า ๆ ที่ผ่านมา การศึกษาทำให้เรารู้จักกัน แต่ประสบการณ์นี่สิ ทำให้เรามีความจริงใจ และจริงจัง ต่อคำว่า "เพื่อน" มากมายนัก

วันแรก เราอาจจะไม่คุ้นเคย แต่ดีใจที่มีเพื่อนใหม่ ระบบเชียร์ช่วยหล่อหลอมให้เราเป็นอันหนึ่งอันเดียว แพกลางน้ำวันนั้น เราอยู่ด้วยกันทั้งสี่สิบสามคน คิดดูซิ ทำไมมันถึงไม่ล่ม เราผ่าซุ้มไม่รู้ว่ากี่ซุ้ม เลอะเทอะมอมแมมสิ้นดี แต่ทนได้ทั้งร่างกายและจิตใจ ระหว่างเชียร์เราอดกลั้นจนถึงที่สุด ถึงแม้บางคน อาจจะแปลกไป แต่ก็อภัยให้กันเสมอ วันปิดเชียร์ สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ความสามัคคีของเรา ดีใจที่มีเพื่อนที่เข้มแข็งทุกคน กิจกรรมของกลุ่ม ได้เริ่มต้นตั้งแต่บัดนั้น เป็นต้นมา

คงเป็นเพราะปิดเทอม ที่ห้วยกุ่มจึงมีน้อยคนที่ร่วมเดินทาง แต่ในหัวใจของเพื่อน ๆ ที่ไปถึงห้วยกุ่มครั้งนั้น เบิกบานและประทับใจกับสิ่งที่ได้กระทำลงไป การเตรียมตัวที่จะเป็นรุ่นพี่ที่ดี ได้เริ่มต้นที่นี่ สัญญาไว้ว่าพวกเราจะกลับมาห้วยกุ่มอีกครั้ง พร้อมกับน้องใหม่ในวัยมอร์เดย์ และแล้วก็เป็นจริง ถึงแม้จะขัดกับนโยบายของสโมสรฯ ก็ตามที่

ตลอด 2 ปีได้ผ่านพ้นไป เราได้ช่วยกันสร้างสรรค์กลุ่มให้เข้มแข็ง สมกับที่ผ่านอุปสรรคมาด้วยกัน เพื่อนเราบางคนต้องจากไปแดนไกล การเลือกทางเดินของแต่ละคน เห็นทีจะบังคับกันไม่ได้ แต่ข่าวตราวของเพื่อน เราก็ใส่ใจสนใจเสมอ

ความเป็นผู้ใหญ่ ความรู้จักรับผิดชอบ รู้จักหน้าที่ของตนเองเริ่มมีมากขึ้น สิ่งที่เคยวาดหวัง อาจจะถูกลบลงไปบ้าง ประธานชมรมฯ นายกสโมสรฯ คณะกรรมการชุมนุมฯ ตำแหน่งต่าง ๆ ทำให้ต้องละทิ้งกิจกรรมชั้นปีไป การเริ่มต้นขึ้นปี 3 จึงดูซบเซา บางคนอาจจะมีคู่รัก ที่ต้องเอาใจใส่กันเป็นพิเศษ บางคนลุ้นหนีไทร์และบางคนลุ้นเกียรตินิยม แต่ยังจำได้เสมอว่า จูเนียร์เดย์เขื่อนลำปาวสนุกมาก

สิ่งที่เกิดขึ้นอีกอย่างก็คือ น้ำเปลี่ยนนิสัย ความจริงไม่ได้อะไรกับมันเลย นอกจากเสียสุขภาพทั้งร่างกายและจิตใจ แต่สิ้งที่ต้องจดจำคือ ในวงเหล้า มีแต่ความจริงใจ และความเป็นเพื่อนที่แท้จริง ประทับใจกับคำพูดของใครคนหนึ่ง "Iron Man Club ไม่เคยทิ้งรุ่น"

ความห่างเหินได้เริ่มขึ้นทีละน้อย โดยไม่ทราบสาเหตุ บางคนพยายามจะฟื้นฟูความหลังเก่า ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็ยากเต็มที ถึงแม้เราจะมีกิจกรรมร่วมกันเป็นประจำ รู้สึกบ้างไหมว่า เดี๋ยวนี้เราเหมือนเพียงคนรู้จักกันเท่านั้น คำว่า "เพื่อน" ไม่รู้มันหายไปไหน ที่ชะอำวันนั้นเราอาจจะสนุก แต่ก็อึดอัดใจที่เปิดใจกันนานมาก ทั้ง ๆ ที่มันไม่ได้ประโยชน์อะไรขึ้นมาเลย ปล่อยเรื่องราวให้ผ่านพ้น จนย่างเข้ามาถึงปีสุดท้ายของการศึกษา ปีสุดท้ายของการอยู่ด้วยกัน บนภูเรืออากาศอาจจะหนาวเหน็บ แต่เพื่อนทุกคนคงจะอบอุ่นใจ ครั้งสุดท้ายที่เราจะได้ทักทายกันในบรรยากาศมิตรภาพ

ความหมายของคำว่า "เพื่อน" อาจจะยังหลงเหลืออยู่ ถ้ายิ้มด้วยความจริงใจ ทักทายด้วยไมตรีจิต คืนนี้ ดวงดาวอาจจะเต็มืองฟ้า เชื่อแน่ว่า เพื่อนคงเหงา อาจจะเหงามาก ๆ ถ้านึกได้ว่า เราเคยชาวยเหลืออะไรเพื่อน ๆ บ้าง อาจจะมาก อาจจะน้อย หรือไม่เคยเลยก็ไม่เป็นไร ตราบใดที่ดาวยังค้างฟ้า สิ่งใดที่เพื่อนทำผิดพลาด ถ้ากล่าวคำว่าขอโทษ ก็ต้องมีการให้อภัยเสมอ

จากกันครั้งนี้ ...ยาวนานนัก
...ภูแอ่น
...ห้วยกุ่ม
...ลำปาว
...ชะอำ
และภูเรือ
อนุสรณ์ของพวกเราไง
เราเคยพบกันที่นั่น...