Muziek moet groeien. Dat wil zeggen dat men in principe bij iedere beluistering van een album nieuwe zaken in een nummer zou moeten ontdekken. Met die stelling in het achterhoofd lijkt het eerste album van Dilemma, getiteld Imbroccata, geboren te zijn.
Dilemma is de nieuwe loot aan de uitdijende SI Music boom, die, binnen een jaar na het completeren van hun line-up, middels hun album Imbroccata een ijzersterk debuut aflevert. Ontstaan in 1991, maar pas sinds eind 1993 actief onder de naam Dilemma levert de groep begin 1994 een prima vier nummers tellende demo af, die de nodige aandacht trekt. De inlijving bij SI kan daarna geen verrassing heten, wanneer men bedenkt dat, muzikaal gezien, de groep richting stalgenoten Winter, Everon en For Absent Friends gaat. Hierover later meer. Met genoeg materiaal om twee CD s te vullen, duikt men in het najaar van 1994 de studio in, met Imbroccata, ge#nspireerd op het prachtige artwork van Marion Altena, als resultaat. Een titel die verwijst naar de schermsport en tegenaanval betekent.
De groep put op dit debuut uit de immense archieven van de symfonische annalen en randverschijnselen, waarbij na een eerste beluistering het eerder genoemde referentiekader kan worden genoemd. Wie met recht de moeite neemt wat dieper te spitten wordt geconfronteerd met muzikale uitspattingen, zoals het excentrieke Circus en It Bites. Deze verwijzingen maken Imbroccata tot een waar luistergenot, zowel in tekstueel als in muzikaal opzicht. De prominente zang van Butler valt het beste te vergelijken met Winter frontman Johnny Lennie, terwijl de muziek staat en valt met de FAF achtige gitaarslag van Toll. De toetsenpartijen van Robin Z. vervullen enerzijds een opvullend karakter en dienen anderzijds de emotionele noot. Een prima voorbeeld hiervan is terug te vinden in het nummer Duck. Een niet te verwaarlozen vergelijking vormt de muziek van Twelfth Night ten tijden van Geoff Mann. Niet qua stijl maar meer qua structuur en opbouw weet Dilemma Twelfth Night dicht te benaderen, door de gelijkende effecten en gesproken gedeeltes. Dit alles wordt in de hand gehouden door het strakke ritmetandem met Case op bas en Essen op drums, die tevens in enkele nummers nog de sfeerversterkende viool ter hand neemt. Oplettende lezers van credits zullen zijn naam op enkele albums van Iona terug kunnen vinden.
Het resultaat is een negen nummers tellend album, dat over de gehele breedte hoog scoort, waarbij Rock Blossom, The Horror Of Time Travel, In The Trap Of The Gods en Believe de uitschieters vormen. Hierin toont de groep haar werkelijke kunnen middels geraffineerde gitaarsolo s, onnavolgbare ritmewisselingen, sfeerversterkende toetsenpartijen en een goed zingende Butler die door prachtige vioolpartijen wordt afgewisseld.
Met Imbroccata levert Dilemma een produkt af, dat de symfo weer een eigentijds karakter oplevert. Nu eens niet wordt er specifiek teruggegrepen naar de jaren zeventig of tachtig. Neen net als It Bites in de jaren tachtig probeert Dilemma de hedendaagse muziek in hun composities te verwerken. Dit resulteert in een vrij stevig melodieus concept, waarbinnen klassieke uitstapjes niet geschuwd worden, maar wel met een eigen muzikale interpretatie binnen de nummers wordt verwerkt. Ik kan na beluisteren van dit uitmuntende debuut niet anders oordelen, dan dat Dilemma, qua trendsetters, het predikaat It Bites van de jaren negentig opgespeld dient te krijgen.

Wilco Barg