Flagellant in Dreamland

De nederlandse symfo-band Dilemma wint vaart...

In het begin van 1994 bracht de nieuwe nederlandse symfo-band Dilemma hun eerste cassette,"Trapped". Het bevat vier nummers: Arrival, The Horror Of Time Travel, In The Trap Of The Gods and Believe.
Deze nummers, uitgezonderd "Arrival", komen , hoewel soms in een wat gewijzigde vorm, terug op Dilemma's eerste CD, "Imbroccata". De cd bevat zes andere nummers.

De titel "Imbroccata" is italiaans en komt uit de schermwereld. Het betekent tegenaanval, en ik neem aan dat hij moet worden opgevat in die zin dat Dilemma's muziek een tegeaanval is op de muziek van heden ten dage. Net zoals Dream Theater en de nederlandse band Bagheera heeft Dilemma ervoor gekozen om symfonische muzikale wortels te combineren met invloeden uit de stevigere rocktraditie.
Terwijl de keyboards een belangrijke rol spelen in de arrangementen en bijdragen aan het symfonische karakter van de muziek, zorgen bas en gitaar ervoor dat de luisteraar zich realiseert dat het nog altijd om rock gaat. Drums en zang zorgen voor het progressieve bloed dat door deze muziek stroomt.

Hoewel de opname van de "oude" nummers duidelijk beter is geworden, zijn de aangebrachte wijzigingen niet altijd verbeteringen.

De zang is over de hele linie sterker geworden, maar de muziek heeft de neiging om overgeproduceerd te raken. Ook de wijzigingen in de achtergrondzang zijn niet overal even gelukkig. Voor degenen die mijn review van de tape niet gelezen hebben, zal ik de nummers van de CD een voor een kort bespreken.

1. Believe
Een zeer sterk begin, dat krachtig en fris aandoet. Hoewel het einde me de eerste keer aan de Simple Minds deed denken, roept het na meerdere keren horen een eigen, zeer goed bij het nummer passende sfeer op. Personal struggles and beliefs. In vergelijking met de tape-versie is dit een verbetering: krachtiger gezongen, sterker gearrangeerd.
2. Rock Blossom
Dit nummer hoorde ik het eerst tijdens een live-concert in een ruim tien minuten durende uitvoering. Het liet toen een overdonderende indruk op mij achter, mede door de verbluffende presentatie van zanger Butler. De uitvoering op CD duurt slechts zes minuten en mist uiteraard ook de extra kracht van het optreden. Ondanks dat blijft het nummer zeer sterk en ik reken het ook bij mijn drie favorieten van deze CD. Even meende ik een stukje muziek te horen dat ontleend is aan Prokofiev's "Stone Flower", maar dat (en de naamsverwantschap) zal een vergissing zijn.
3. Duck
Een up-tempo nummer over de problemen en gevaren van het dichterschap: kunst versus publieksgunst, reakties van het thuisfront. Prettig is de hoofdrol van het orgeltje.
4. The Horror Of Time Travel
Doordat het op de tape voorafgaande "Arrival" is vervallen, doet het intro wat anders aan. Ook het arrangement is aangepast, wat soms een wat overgeproduceerd effect tot gevolg heeft. De rol van de gitaar in deel VI "Parts" is wat uitgebreid, maar het had nog beter gekund.
5. Pines
Instrumentaal nummer van 1 minuut, geschreven door toetsenist Robin Z.
6. In The Trap Of The Gods
Ten opzichte van de tape-versie is dit nummer met een minuut ingekort en ook de achtergrondzang is gewijzigd. Dit laatste is niet altijd een verbetering. Wat blijft is het catchy refrein, dat al na enkele malen luisteren niet meer uit je hoofd wil.
7. Vampire
Qua muziek een uitstekend nummer, qua tekst beduidend zwakker dan de andere nummers. Weten de andere teksten met een minimaal gebruik van middelen een vaak maximaal resultaat te bereiken, blijft deze tekst in zijn overvloed aan de oppervlakte. Ik moet erbij zeggen dat dit tijdens het luisteren niet opvalt, maar pas blijkt bij het lezen van de bijgevoegde teksten.
8. Goodbye Cruel World
Na "Believe" het langste en mijns inziens ook het sterkste nummer. In dit nummer is een sterke rol weggelegd voor zangeres Paula Katipana, maar anders dan Fish zal Butler zich niet laten wegzingen. Ook in dit nummer is een goede balans gevonden tussen de bijdragen van de verschillende instrumenten. Dergelijke lange nummers doen uitzien naar een echt magnum opus.
9. Go On
Aan dit nummer heb ik echt moeten wennen. In eerste instantie vond ik het nogal vlak aandoen. Pas later merkte ik dat het arrangement zeer subtiel is en dat er gedurende het nummer een grote kracht wordt opgebouwd.

These things have to pass, but it is not the end, yet

Opvallend van de CD is dat de nummers zeer goed, soms bijna onmerkbaar, aaneensluiten. Dit geeft het geheel het karakter van een concept-album, wat nog versterkt wordt door de overeenkomende thematiek van verschillende nummers: strijd voor een persoonlijk houvast (Believe, Rock Blossom, Duck) in een wereld die tot ondergang gedoemd is (The Horror Of Time Travel, In The Trap Of The Gods, Goodbye Cruel World). Het afsluitende Go On geeft een synthese van deze vraagstukken en een opening voor een oplossing ("accept the invitation for the feast").
Dit citaat is kenmerkend voor een ander opvallend element op lyrisch niveau, namelijk dat het verlangen naar dood en hemel in elkaar grijpen. Misschien biedt dit ook een verklaring voor het verschijnsel dat in de teksten van de meerderheid van de nummers de hoofdpersoon naar zelfmoord neigende gedachten heeft, maar dat de sfeer van de muziek krachtig en soms vrolijk (hoewel met een licht spottende ironische ondertoon) blijft.

The state of the art as we know it...

Voor het artwork van deze CD heb ik niets dan lof. De tekening van Marion Altena, waarvan de titel van de CD is afgeleid, is fraai en ook de uitvoering van het tekstboekje is zeer professioneel.

April 7 1995,
Peter J.R. Vermaat 1

Hosted by www.Geocities.ws