Η Ιστορία της Αφροδίτης - Μέρος 4ο
Copyright by pedic
Η τελετή στο Δάσος του εΚΑΙ
Υπάρχουν ακόμα στιγμές που σκέφτομαι τη ζωή μου πριν γνωρίσω τη Θεά. Ευτυχώς λιγοστεύουν συνεχώς.
Υπάρχουν στιγμές που θυμάμαι παλιούς φίλους, συγγενείς, οικογενειακές σχέσεις, υποχρεώσεις σαν κάτι τόσο μακρινό και άγνωστο…
Υπάρχουν στιγμές που νομίζω ότι θυμάμαι ποιος ήμουν κάποτε και τι έκανα. Αχνά, αόριστα, σαν μια μακρινή ανάμνηση ενός ονείρου…
Θυμάμαι ότι κάποτε υπήρχαν στιγμές που ένοιωθα μια αμυδρή λάμψη, μια εσωτερική σπίθα, ένα ανεπαίσθητο φτερούγισμα. Κάτι με έσπρωχνε, με τριγύριζε, μου μιλούσε … Αλλά μάλλον το έπνιγα γρήγορα με τις ψευδαισθήσεις και τις ευλογίες της καθημερινότητας… και φυσικά ποτέ δεν έμαθα τι θα γινόταν αν δεν έκανα αυτή τη γενοκτονία μέσα μου… άραγε τιμωρήθηκα αρκετά γι αυτό;
Έρχονται στιγμές στη ζωή που αυτοαποκαλούμαστε κριτές του εαυτού μας και κάνουμε την αξιολόγηση των πεπραγμένων: τι κάναμε λάθος, τι όχι, τι έπρεπε να κάνουμε, τι δεν έπρεπε, τι καταφέραμε, τι όχι, για ποιό λόγο, για ποιους ανθρώπους, για ποιες αξίες και ιδανικά… ε ΚΑΙ;;; Και τι έγινε δηλαδή;
Περνάμε φάσεις στη ζωή μας γεμάτες σκέψεις, σχέδια, υποχρεώσεις, ανακατατάξεις, επαναπροσδιορισμούς, συνδέσεις , χωρισμούς, χάραξη πορείας, επαναχάραξη πορείας, κούραση, ξεκούραση, πίεση, ανάπαυλα… εΚΑΙ;
Χρειάζεται να κάνει κάποιος μια στάση στο ταξίδι του μυαλού του όταν φτάσει στη φράση-ερώτηση κλειδί: ε ΚΑΙ; Μήπως τελικά ό,τι έγινε, αν δηλαδή έγινε κάτι, δεν άξιζε τελικά τον κόπο; Ή μήπως τα ιδανικά που συνόδεψαν τα πεπραγμένα ήταν λίγο «δήθεν»;
Είναι η στιγμή που ο οδοιπόρος της ζωής βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι, σε ένα δίστρατο καλύτερα.
Δυο μικρές πινακίδες στην άκρη προσπαθούν να τον βοηθήσουν, ή μήπως να τον μπερδέψουν.
Η μια γράφει: «πόλη: ΣΥΝΕΧΙΣΕ είσαι δικός μας»
Η άλλη γράφει «Δάσος εΚΑΙ: ΣΥΝΕΧΙΣΕ είναι δικό σου»
Και καλείται να διαλέξει ανάμεσα στο δρόμο που ξέρει, ή νομίζει ότι ξέρει και στο μονοπάτι της εξερεύνησης ενός μυστηριώδους δάσους που αγνοούσε την ύπαρξή του. Σε όλους συμβαίνει αυτό, αργά ή γρήγορα. Οι συνθήκες αλλάζουν. Ή μήπως αλλάζουν τα ιδανικά, οι προτεραιότητες, το δόσιμο;
Πέτυχε τόσα και τόσα και απέτυχε σε άλλα τόσα (ή λίγο λιγότερα, ποτέ περισσότερα για εγωιστικούς καθαρά λόγους). Και όμως το μονοπάτι του λέει ότι υπάρχει κάτι που δεν το συνειδητοποίησε ότι υπήρχε. Μια δεύτερη διαδρομή … μία δεύτερη ευκαιρία, ή μήπως η χαμένη πρώτη ευκαιρία;.
Βγάζει τον τριμμένο χάρτη της ζωής από το δισάκι του και κοιτά που βρίσκεται. Και ανακαλύπτει με ανησυχία ότι αυτό το δίστρατο δεν είναι καταχωρημένο, και αυτό που η πινακίδα λέει «Δάσος εΚΑΙ» δεν έχει χαρτογραφηθεί, η περιοχή είναι τελειώς λευκή, χωρίς δρόμους, βουνά ποτάμια, ερείπια, σημεία ζωής… σαν να μην υπάρχει. Και όμως είναι μπροστά του!
Και έρχεται αδυσώπητο το ερώτημα:
Οδοιπόρε, τι θα κάνεις;
Θα συνεχίσεις κανονικά σα να μη συμβαίνει τίποτα;
Θα προσπαθήσεις, για πρώτη ίσως φορά στη ζωή σου, να ριψοκινδυνεύσεις μια εξερεύνηση;
Θα σκεφτείς άραγε ότι ο κόσμος πήγε μπροστά μόνο από ριψοκίνδυνους πρωτοπόρους εξερευνητές, ή θα μείνεις πίσω από ποδιές ασφαλείας μαζεύοντας τα ψίχουλα της καθημερινότητας των άλλων;
Θα έχεις το θάρρος να πάρεις τη σωστή απόφαση;
Θα έχεις το θάρρος να πάρεις έστω μια απόφαση;
Θα προσπεράσεις το δάσος σου προσποιούμενος ότι δεν υπάρχει, ή καλύτερα ότι δεν υπήρξε ποτέ;
Δύσκολη απόφαση. Ή μήπως όχι;
Πόσοι άνθρωποι έχουν κολλήσει στο δικό τους σταυροδρόμι, αναποφάσιστοι, περιμένοντας να πάρουν μια απόφαση, την απόφαση!
Βέβαια υπάρχουν και οι πιο τυχεροί. Αυτοί που τη στιγμή που είδαν τις πινακίδες στο δίστρατο, εμφανίστηκε η νεράιδα του δάσους και τους πήρε από το χέρι, ώστε να νοιώσουν μια σιγουριά, μια ζεστασιά, μια συντροφικότητα, αν τελικά διαλέξουν το δρόμο για το δικό τους ανεξερεύνητο δάσος του εΚΑΙ.
Και ακόμα οι πιο τυχεροί απ όλους, για τους οποίους η νεράιδα καταλαβαίνοντας την αδυναμία, τον προβληματισμό ακόμα και τη δειλία να κάνουν αυτό που πάντα έπρεπε να κάνουν, τους σηκώνει στον αέρα και τους ρίχνει στο ξέφωτο του δάσους να συναντήσουν τη Θεά τους…
Αυτό συνέβη και με μένα, την κατάλληλη στιγμή, μόνο που δεν το ήξερα τότε…
Πόσες φορές συμβαίνουν πράγματα στη ζωή μας, συχνά ανεξήγητα, παράλογα, που τελικά εξηγούνται μετά από καιρό και μελλοντικά γίγνεσθαι!
Αναπολώντας το παρελθόν, καταλαβαίνω ότι τα γεγονότα πριν από τη συνάντηση της παραλίας ξεθωριάζουν γρήγορα, λεπτομέρειες ξεχνιούνται, μνήμες αδυνατούν.
Εκείνη τη μέρα ήμουν μόνος, διασκεδάζοντας τη μοναξιά μου κολυμπώντας, κοροϊδεύοντας πιθανόν τον εαυτό μου, πιστεύοντας ότι η άνωση που σου προσφέρει το νερό ισοδυναμεί με την παντοδυναμία της ελευθερίας. Ξεχνώ ίσως τα τόσα προβλήματα που τριγύριζαν μέσα στο μυαλό μου, τετριμμένα, βαρετά, ενοχλητικά, αγχωτικά. Ή απλά το μυαλό μου τα διέγραψε επιτέλους…
Χαιρόμουν την ελευθερία μου. Ή έτσι νόμιζα ο ανόητος!
Ακόμα και μετά από τόσο καιρό, η πρώτη θέα εκείνης της Γυναίκας, της Γυναίκας που σημάδεψε τελικά όλη την ύπαρξή μου είναι ανεξίτηλα χαραγμένη μέσα μου.
Μετάνιωσα για κάτι;
ΝΑΙ: που δεν παραδόθηκα αμέσως. Που ταλαιπωρήθηκα μέχρι να καταλάβω, να πεισθώ πέρα από κάθε αμφιβολία ότι αυτή η Γυναίκα ήταν η σωτηρία, η ελπίδα η Θεά που έμελλε να με τραβήξει από το λάσπη της ανυπαρξίας στον αέρα της προσδοκίας, της απόλυτης εμπιστοσύνης, της άκρατης χαράς, της ειλικρινούς προσφοράς.
Τόσα χρόνια πίστευα πως ζούσα, εξελισσόμουν, αποκτούσα εμπειρίες, γνώσεις, γνωριμίες, αγαθά. Γινόμουν «κάποιος».
Για ποιο λόγο; Για ποιο σκοπό; Και με τι αντίτιμο;
Μα είναι δυνατόν να είμαι τόσο τυχερός τελικά;
Να έρθει η ίδια η Θεά να με παραλάβει, χωρίς να στείλει έστω μια από τις νεράιδες της;
Ή μήπως να είμαι τόσο πολύτιμος, τόσο εκλεκτός; Όχι δεν πρέπει να σκέφτομαι έτσι. Ίσως κάποτε να μου απαντηθεί και αυτό, την κατάλληλη στιγμή.
Τα γεγονότα έτρεξαν τόσο γρήγορα από κείνη τη μέρα!
Να’ ναι καλά οι αόρατοι φρουροί της Θεάς, που σε κάθε παράλογη αμφιβολία μου ήταν εκεί, να με επαναφέρουν στη σωστή πορεία. Αν δεν ήταν κι αυτοί, ίσως να ήμουν ακόμα θαμμένος στην άμμο της ανυπαρξίας… Ώρες-ώρες αναρωτιέμαι αν τους φρουρούς τους έστελνε η Θεά ή οι κάτοικοι του δάσους. Δεν έχει σημασία πια…
Οι πρώτες μέρες ήταν δύσκολες.
Αλλά το ομολογώ ευθαρσώς, χωρίς ντροπή: Ήταν δικό μου λάθος. Ήμουν χαμένος στις ανυπόστατες αμφιβολίες ενός απλού θνητού. Δεν μπορούσα να καταλάβω ότι μπροστά μου είχα τη μοναδική σανίδα σωτηρίας που ο καλός Θεός μου έστειλε. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μπροστά μου ανοιγόταν ο μοναδικός δρόμος που οδηγούσε στο δικό μου δάσος του εΚΑΙ.
Πόσο τυχερός υπήρξα που η αρπαγή μου από τη Θεά με έκανε να αποφύγω τις δύσκολες και σκληρές αποφάσεις που μάλλον ποτέ δεν θα έπαιρνα μόνος μου! Πόσο αλήθεια τυχερός υπήρξα που δε χρειάστηκε να αποκαλύψω πόσο δειλός ήμουν, πόσο σκουλήκι, πόσο γονατισμένος μπροστά στη ζωή και στους άλλους!
Νομίζω πως έχω κορμί ενήλικα αλλά μυαλό μικρού παιδιού. Ή καλύτερα μωρού. Το μυαλό μου λειτουργεί με μνήμες και εμπειρίες από την ημέρα της συνάντησης στην παραλία. Όλα τ’ άλλα, πριν τη συνάντηση, έχουν σιγά-σιγά θαφτεί στη λήθη της ανυπαρξίας, προσδίδοντας ενστικτώδεις εμπειρίες μόνο για την πορεία μου από δω και μπρος.
Ναι ξέρω να περπατώ, να σκέφτομαι, να μιλώ, να πράττω, να μαγειρεύω, να σκουπίζω. Αλλά αυτά τα ήξερα προτού γεννηθώ, ή καλύτερα προτού αναγεννηθώ. Υπάρχουν για να με βοηθήσουν να προχωρήσω.
Τώρα καταλαβαίνω πόση σημασία είχαν τα λόγια της Θεάς: «Να υπακούτε, τίποτε άλλο».
Αν αναλογιστεί κανείς πόση ελευθερία μπορεί να σου δώσει αυτή η φράση, θα έτρεχε στην ουρά, ελπίζοντας να είναι «ο εκλεκτός». Γιατί περί αυτού πρόκειται.
Να είσαι στην ομάδα των «εκλεκτών» της Θεάς. Να απολαμβάνεις την απόλυτη προστασία Της, την απόλυτη δύναμή Της, την απόλυτη ελευθερία της υποταγής στο θέλημά Της.
Μα σκεφτείτε λίγο! Δουλείες, υποχρεώσεις, δάνεια, ίντριγκες, άγχος, αβεβαιότητα…
Και ξαφνικά όλα αυτά δεν υπάρχουν! Η Θεά έχει βάλει τη μαγική Της ασπίδα και σε προστατεύει απόλυτα.
«Μην ασχολείστε με αυτά» σου λέει.
«Είστε ένας από τους εκλεκτούς» σου θυμίζει.
«Σας θέλω να υπακούτε, τίποτε άλλο».
Τώρα πια κατάλαβα τους λόγους για τους οποίους η Θεά υπήρξε τόσο σκληρή στην αρχή της γνωριμίας μας. Ήμουν τόσο ανόητος να δεχτώ αυτό που μου άξιζε, αυτό που μου ταίριαζε, αυτό για το οποίο φτιάχτηκα.
Και όπως το μικρό παιδί το κρατάνε για να του δώσουν το φάρμακό του ενώ αυτό χτυπιέται διότι δεν το θέλει, έτσι κι εγώ χτυπήθηκα μέχρι να καταλάβω, ευτυχώς γρήγορα, ότι πρέπει να ξεφορτωθώ κάθε έννοια αμφιβολίας και αμφισβήτησης στο πρόσωπό της Θεάς, να καθαριστώ από κάθε βρωμιά της προηγούμενης ζωής και, καθαρός πια να αφεθώ στη λυτρωτική καθοδήγησή Της.
Κάτι αντίστοιχο γίνεται με την αρχική εκπαίδευση στο στρατό, όπου στην αρχή σου φωνάζουν, είναι αυστηροί, σε υποχρεώνουν να κάνεις παράλογα πράγματα, σε «τρέχουν».
Για ποιο λόγο;
Απλά για να σου δείξουν ότι εδώ που ήρθες δεν πρέπει να σκέφτεσαι και να αμφιβάλλεις συνέχεια. Πρέπει να «πράττεις». Και όσο πιο σύντομα το καταλάβεις, τόσο πιο γρήγορα σε αφήνουν ήσυχο.
Υπήρξαν στιγμές που νόμιζα πως Τη μισούσα, ζορίστηκα πολύ, ήλπιζα να βρω μια χαραμάδα να γλιστρήσω έξω από τη φωλιά Της. Ευτυχώς για μένα δεν τα κατάφερα.
Έπρεπε να μου το εξηγήσει, για να το καταλάβω ο ηλίθιος.
Συνέβη ένα πρωινό.
Η Θεά πίνει τον καφέ Της, καθισμένη στην αγαπημένη Της πολυθρόνα. Εγώ στη συνηθισμένη μου θέση, σταυροπόδι στο πάτωμα, Της χαϊδεύω απαλά τα πόδια, όπως Της αρέσει κάθε πρωί.
Ο ήλιος μπαίνει από το παράθυρο, φωτίζοντας απαλά το πάτωμα στα πόδια της Θεάς. Ακόμα και ο ήλιος υπακούει πιστά στις επιθυμίες Της, χαρίζοντας έναν απαλό φωτισμό στο χώρο, ζεσταίνοντας απαλά τα πόδια Της, που ξεκουράζονται νωχελικά στους μηρούς μου. Υπάρχει απόλυτη ηρεμία στο χώρο. Μια ιερή στιγμή, μια ιεροτελεστία που σημαίνει την έναρξη μιας ακόμα ημέρας, μιας ημέρας τόσο σημαντικής όσο η Θεά η ίδια.
-Σας οφείλω μια συγγνώμη, λέει ξαφνικά με ήρεμη αποφασιστική φωνή.
-…
Ήμουν τόσο απορροφημένος με το χάϊδεμα των ποδιών Της, με τις απαλές κινήσεις που έπρεπε να κάνω, εφαρμόζοντας τη σωστή πίεση για το σωστό σημείο, επαναλαμβάνοντας μια διαδικασία που τόσο καλά είχα εκπαιδευθεί με τις δικές Της οδηγίες και υπομονή.
Η φράση Της με έκανε να βγω από τη μυστηριακή κατάσταση της ιεροτελεστίας των ποδιών. Σαν να περπατάς στο δρόμο γεμάτος σκέψεις και σχέδια για κάτι που πρέπει να κάνεις, να πετύχεις. Μπροστά σου νομίζεις ότι βλέπεις, ελέγχεις τη λύση, ανάλογα με τις πράξεις, τα γεγονότα τις συνθήκες. Είσαι τόσο απορροφημένος που μόλις και μετά βίας κοιτάς αποσβολωμένος, την ηλικιωμένη που μόλις σου πέταξε με τον ώμο τα ψώνια κάτω. Και η θριαμβευτική πορεία σου ανακόπτεται άδοξα ανάμεσα σε λαχανικά και τυροκομικά…
-Ορίστε; Καταφέρνω να πω μετά από λίγο.
-Σας οφείλω μια συγγνώμη, επαναλαμβάνει χαμογελώντας.
-Μα γιατί Κυρία; Καταφέρνω να ρωτήσω, προσπαθώντας να επαναφέρω το ρυθμό σε αυτό που έκανα…
-Υπήρξα σκληρή μαζί σας, αρκετές φορές, και σας ζητώ να με συγχωρέσετε.
-Μα Κυρία, εγώ να συγχωρέσω Εσάς; Ρωτώ με έκπληξη.
-Φυσικά.Δεν μπορείτε να συγχωρέσετε την Κυρία Σας; Χαμογελά με νόημα.
-Ε, α… φυσικά Κυρία… αλλά … επιτρέψτε μου να πω ότι δεν χρειάζεται κάτι τέτοιο. Εσείς κάνετε ότι θέλετε, εγώ απλά υπακούω (το έμαθα το μάθημά μου ο γάτος!)
Χαμογελά χαρούμενα, τρίβοντας τα πόδια Της παιχνιδιάρικα στους μηρούς μου. Καταλαβαίνω ότι με κοιτά εξεταστικά. Για λίγο επικρατεί σιωπή. Μετά συνεχίζει με πιο σοβαρό ύφος.
-Ακούστε, από την πρώτη στιγμή που σας είδα κατάλαβα ότι μπορείτε να γίνετε ένας από τους «εκλεκτούς» Μου. ίσως κάποια στιγμή σας πω περισσότερα για τους «εκλεκτούς», όχι τώρα, δεν θα καταλάβετε άλλωστε… συμπλήρωσε με ονειροπόλα διάθεση.
Είδα μέσα σας ότι υπάρχει η κρυφή φλόγα, η φλόγα που ψάχνω να βρω από την αρχή. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Όπως κάθε κρυφή φλόγα όμως, ήταν έτοιμη να σβήσει, χωρίς καύσιμο υλικό, χωρίς αέρα. Έπρεπε γρήγορα να αναζωογονηθεί. Και δεν γινόταν αλλιώς. Έπρεπε να αλλάξετε τρόπο σκέψης, ζωής, έκφρασης, στάσης, ν’ αλλάξετε …δέρμα. Γρήγορα και αποτελεσματικά.
Έπρεπε να δαμάσω τη σκέψη σας, να ξεριζώσω τα ζιζάνια, για να λάμψει η φλόγα, και να φυτρώσουν τα άνθη που έχει ο κήπος της ψυχής σας. Να σας εξαγνίσω ώστε γρήγορα να βρεθείτε μπροστά Μου καθαρός, προπαντός ειλικρινής, γεμάτος ενέργεια και όρεξη να μάθετε, να μεγαλώσετε στο νέο σας κόσμο, μαζί Μου, με καινούριες συνθήκες, με αγνούς σκοπούς. Σαν τον Οδυσσέα που το ταξίδι του, δύσκολο και σκληρό έχει έναν πολύ όμορφο προορισμό… Με καταλαβαίνετε;
-Προσπαθώ Κυρία, προσπαθώ. Ήταν το μόνο που κατάφερα να ψελλίσω, σεβόμενος την ειλικρίνεια που πάντα απαιτεί η Κυρία.
-Αν μέσα στην προσπάθειά μου νομίζετε ότι υπήρξα κακιά, υπερβολική, άδικη σας οφείλω μια ειλικρινή συγγνώμη. Ίσως να το παράκανα λίγο … συμπλήρωσε σοβαρά.
-Όχι Κυρία, όχι δεν το παρακάνατε! Λέω με ενθουσιασμό, καταλαβαίνοντας πια τα λόγια Της και συνειδητοποιώντας ξαφνικά με ανείπωτη χαρά ότι μόλις χρησιμοποίησα την «απαγορευμένη» λέξη «Όχι» μπροστά Της χωρίς αυτόματα να σημαίνει άρνηση, απόρριψη, απογοήτευση.
-Με συγχωρείτε λοιπόν, γλυκέ μου Οδυσσέα; Ρωτά και με το χέρι Της μου ανασηκώνει το κεφάλι ώστε να διασταυρωθούν τα βλέμματά μας.
Είδα το βλέμμα Της μετά από πολύ καιρό. Τόσο θηλυκό, τόσο εξεταστικό, τόσο επιβλητικά ικετευτικό…
Ικετευτικό;
Ναι! Με έκπληξη συνειδητοποιώ εκείνη τη στιγμή πως στο βλέμμα Της αυτή τη στιγμή υπάρχει ικεσία. Ναι! Η Θεά μέσα στην άκρατη μεγαλοπρέπεια, δύναμη και συμπάθεια που δικαιωματικά διαθέτει, παρακαλεί εμένα, το σκλάβο Της να Τη συγχωρέσει!
Υπάρχει άραγε μεγαλύτερη απόδειξη μεγαλοπρέπειας και δύναμης από την άφοβη παραχώρηση σε ένα ταπεινό σκλάβο;
Υπάρχει άραγε μεγαλύτερη απόδειξη δύναμης από την ένδειξη αδυναμίας;
Υπάρχει άραγε μεγαλύτερη απόδειξη συμπάθειας και φροντίδας από το ενδιαφέρον που επιδεικνύεται χωρίς αντάλλαγμα;
Ναι, θυμάμαι κάθε στιγμή εκείνου του πρωινού. Κάθε μικρή λεπτομέρεια…
Εκείνο το πρωινό, λουσμένος από τις ακτίνες του ζωοδότη ήλιου, μπροστά στα καλλίγραμμα πόδια της Θεάς, «φωτίστηκα».
Είδα την αλήθεια, βρήκα το δρόμο μου, ανακάλυψα το σκοπό της ύπαρξής μου, κατάλαβα ποιος είμαι, γιατί είμαι αυτός που είμαι… Θεά μου είναι τόσο απλά τα πράγματα τώρα, τόσο κατανοητά, τόσο ιδανικά! Πόσο Σ’ ευχαριστώ για όσα έκανες και κάνεις για μένα.
Προτού θεωρηθώ αθεράπευτα ρομαντικά τρελός θα πρέπει να πω ότι κάνω μια απέλπιδα προσπάθεια να εξηγήσω γεγονότα, καταστάσεις, διαθέσεις που δεν εξηγούνται οικουμενικά, αντικειμενικά. Απλά υπάρχουν, συμβαίνουν είναι αποδεκτές και κατανοητές σ’ αυτούς και μόνον αυτούς που τις ζουν… που τις αποδέχονται.
Πώς να εξηγήσεις τι σημαίνει να μεγαλώνεις παιδί σε κάποιον που δεν έχει παιδιά;
Πώς να εξηγήσεις την ομορφιά της πτήσης σε κάποιον που δεν έχει πετάξει;
Πώς να εξηγήσεις την υπέρτατη απόδειξη ελεύθερης έκφρασης που βιώνει ένας «σκλάβος» σε κάποιον «ελεύθερο», φυλακισμένο στη γυάλα του κοινωνικού γίγνεσθαι;
Εκείνο λοιπόν το πρωινό, ανακάλυψα τον εαυτό μου, αφού πρώτα είχα αποβάλλει, με τη βοήθεια της Θεάς, κάθε ζιζάνιο που με εμπόδιζε να «ανθίσω», να προχωρήσω μπροστά. Θυμάμαι, χωρίς να ντρέπομαι, πως δάκρυα άρχισαν να τρέχουν από τα μάτια μου, δάκρυα χαράς, αγαλλίασης, ευγνωμοσύνης. Και όσο πιο πολύ προσπαθούσα να κρατηθώ, τόσο πιο πολύ έφευγαν τα δάκρυα ζεστά, διαυγή, λυτρωτικά…
Μερικά δάκρυα έπεσαν απαλά στα πόδια της Θεάς, υγραίνοντας τα δάκτυλά Της, κάνοντας τα περιποιημένα νύχια Της να λάμπουν σαν πολύτιμα πετράδια. Θυμάμαι πως έκανα μια προσπάθεια να τα σκουπίσω, αλλά η Θεά με σταμάτησε, θέλοντας ίσως να μου δείξει ότι η προσφορά μου, ειλικρινής, καθαρή, αγνή γίνεται ευχαρίστως δεκτή.
-Σας συγχωρώ Κυρία, με όλη μου την καρδιά, την ψυχή, το είναι μου
Σας συγχωρώ!
εγώ ο πιστός και παντοτινός Σας σκλάβος!
Ξέσπασα πλέον σε αναφιλητά με τα δάκρυα να πέφτουν βροχή στα πόδια Της. Και κάθε δάκρυ ξέπλενε μαζί του κι ένα νεκρό ζιζάνιο από πάνω μου. Κάθε δάκρυ ξέπλενε μαζί του κι ένα φόβο, μια αμφιβολία, ένα παράπονο. Ένα καθαρτήριο λουτρό που με άφηνε αγνό, καθαρό, ευτυχισμένο, δυνατό.
Όπως ο εξορκιστής που με Θεϊκό τρόπο καθαρίζει τα δαιμόνια από το δύστυχο δαιμονισμένο, έτσι και η Θεά, με καθαρίζει, με εξαγνίζει, με αναζωογονεί με το δικό Της μοναδικό τρόπο.
Νομίζω πως εκείνη τη μέρα, εκείνη τη στιγμή, κάτω από τον ήλιο και τα πόδια της Θεάς, έζησα την «Τελετή Μύησης» στην νέα μου ζωή σαν «εκλεκτός» ακόλουθος. Στο κάτω-κάτω υπήρχαν όλα τα στοιχεία μιας τελετής μύησης:
Η Θεά
Ο πιστός
Η ατμόσφαιρα
Η συγχώρεση
Η λύτρωση
Η βάπτιση
Η υπόσχεση
Η προσφορά
Και για πρώτη φορά, από τότε που συνάντησα τη Θεά, άκουσα μουσική και τραγούδια. Όχι γνωστές μελωδίες αλλά ρυθμούς και ήχους εντελώς πρωτόγνωρους, υπέροχα απλούς, χαρούμενους, δοξαστικούς. Μελωδίες που θα με συνόδευαν συχνά από δω και στο εξής σε σημαντικές στιγμές συνύπαρξης με τη Θεά, αν και δεν το είχα αντιληφθεί εκείνη τη στιγμή.
Τότε συνειδητοποίησα πως βρίσκομαι στο ξέφωτο, στο δικό μου δάσος του εΚΑΙ, παίρνοντας μέρος σε μια τελετή, δοξάζοντας τη Θεά. Και δεν ήμουν μόνος. Αέρινες σιλουέτες, νύμφες της Θεάς, άγρια ζώα του δάσους, χωρικοί, παιδιά, όλα μπλεγμένα σε ένα αρμονικά πλεγμένο χάος κίνησης, τραγουδιού και χορού. Και η Θεά καθισμένη στο θρόνο Της, στη μέση του ξέφωτου, μεγαλόπρεπη, όμορφη όσο ποτέ, σίγουρη για τον εαυτό Της, για τη θέση Της, δεχόταν με ικανοποίηση τις ευχαριστίες και δοξασίες όλων. Και τις δικές μου από τη θέση μπροστά Της… Κάπου-κάπου ξεχώριζα φράσεις, όπως:
Καλώς ήλθες Οδυσσέα
Χαρά σε σένα Οδυσσέα
Τιμή για σένα Οδυσσέα
Είσαι ένας από τους «εκλεκτούς» Οδυσσέα
Πόσο όμορφα αισθάνομαι μέσα στα δάκρυα χαράς.
Γρήγορα πέρασαν σαν αστραπή από το μυαλό μου εικόνες και γεγονότα από τη στιγμή της συνάντησης στην παραλία. Και κάθε εικόνα έπαιρνε τη θέση της, τακτοποιημένη δίπλα σε γεγονότα, αποκτούσε λόγο ύπαρξης, μαγικά αξιολογημένη και έδινε τη θέση της στην επόμενη και στην επόμενη και στην επόμενη …
Με άφησε να κλαίω στα πόδια Της μέχρι να στερέψουν τα δάκρυά και να ανακτήσω
δυνάμεις. Στο τέλος είπε:
Σας ευχαριστώ Οδυσσέα
για το σεβασμό
για την ευλάβεια
για την παρουσία
για τη συγγνώμη
για την αφοσίωση
για την πίστη
και για το ομορφότερο ποδόλουτρο που μου πρόσφερε κανείς!
Με αυτά τα λόγια έκλεισε και επίσημα η τελετή της μύησής μου στο σώμα των «εκλεκτών» της Θεάς. Μια μυστηριακή τελετή, στα όρια πραγματικού και ονείρου, κατά την οποία βαπτίστηκα με το καινούριο μου όνομα, κατά επιθυμία της Θεάς:
Οδυσσέας.
Οδυσσέας: έξυπνος, δημιουργικός, επίμονος, ταξιδευτής, πρωτοπόρος, γενναίος, ρομαντικός, ονειροπόλος, πιστός.
Πολλοί πιστεύουν ότι το όνομα μεταφέρει και προσδίδει ιδιότητες. Δεν ξέρω, μακάρι να είναι έτσι. Σίγουρα πριν πολλά-πολλά χρόνια, ένας Οδυσσέας έγραψε ιστορία.
Και η ιστορία πολλές φορές επαναλαμβάνεται …
Συνέχισε να πίνει τον καφέ Της, χαλαρώνοντας στην αγαπημένη Της πολυθρόνα. Εγώ συνέχισα να Της χαϊδεύω τα πόδια με τον τρόπο που μου έχει δείξει, γυρνώντας και πάλι στα καθήκοντά μου. αλλά αυτή τη φορά πραγματικά ευτυχής, ικανοποιημένος, γεμάτος… Αισθανόμουν υπέροχα, ανάλαφρα. Νόμιζα πως δεν ήμουν καθισμένος στο πάτωμα μπροστά στα πόδια Της, αλλά πετούσα μαζί Της στα σύννεφα, πάνω από το δροσερό ξέφωτο, βλέποντας τους ανθρώπους να μας κοιτούν με δέος από κάτω.
Δεν ξέρω πώς, αλλά πράγματι πετούσα, απλά αγγίζοντάς Την. Φοβόμουν πως αν έπαυα να την αγγίζω θα έπεφτα στο κενό. Παράλογος φόβος μιας και η Θεά σίγουρα θα με έσωζε αμέσως από τη μοιραία πτώση.
Κάπως έτσι έληξε η τελετή μύησης. Και όπως μετά από κάθε τέτοια τελετή, ο νεοφώτιστος συνέρχεται πιο δυνατός, πιο συνειδητοποιημένος, πιο βέβαιος για τις επιλογές του, πιο δυνατός.
Πράγματι, εκείνη τη στιγμή αισθανόμουν τόσο όμορφα, τόσο δυνατός, τόσο ευτυχισμένος που παρακαλούσα να παγώσει ο χρόνος, να μείνω σε μια αέναη επανάληψη μιας στάσιμης εικόνας, τόσο δυναμικής όσο ο κόσμος όλος.
Ένας πίνακας ζωγραφισμένος σε μαγικό καμβά, όπου τα πάντα υπάρχουν για πάντα. Η Θεά και ο πιστός ακόλουθος, σε μια σχέση απόλυτης υποταγής, προσφοράς και αφοσίωσης. Από τώρα μέχρι το διηνεκές του χρόνου, του δικού Της χρόνου.
Ξαφνικά όλα όσα μου συνέβησαν από τη συνάντηση με τη Θεά και μετά, μου φάνηκαν τόσο λογικά, τόσο κατανοητά, τόσο αληθινά. Κάθε τι που συνέβη, καλώς συνέβη, την κατάλληλη στιγμή, με το κατάλληλο αποτέλεσμα για μια ιδανική πορεία μαζί με τη Θεά.
Ξέρω, η Θεά υπήρξε πολύ πριν από μένα και θα υπάρχει και μετά από μένα. Αυτή είναι η μοίρα των κοινών θνητών.
Αλλά όταν έρθει η στιγμή του τελικού απολογισμού, στο ταμείο της ζωής, εκεί μπροστά στην ταμειακή μηχανή με τη μαγική κορδέλα που θα σου δώσει τη λίστα με τα καλά και τα άσχημα της σύντομης ζωής μου, ξέρω ότι θα κοιτάζω με κρυφή χαρά και υπερηφάνεια τον «υπάλληλο» καθώς θα τυπώνει τη δική μου λίστα. Και θα διασκεδάζω με το αποσβολωμένο ύφος που θα παίρνει κάθε φορά που βγαίνει κάτι στο χαρτί: Αδιαφορία, ενδιαφέρον, έκπληξη και πάλι έκπληξη, ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη, στο τέλος ζήλεια και θαυμασμός για όσα έζησα σαν πιστός ακόλουθος της Θεάς.
Ανόητε! Μονολογώ μέσα μου. μόλις γεννήθηκες, είσαι ακόμα μωρό. Έχεις τόσα πολλά να μάθεις, να κάνεις , να ζήσεις…
Μη δραματοποιείς από τώρα. Η ζωή είναι τόσο ωραία! Κι εσύ μόλις άρχισες να τη γνωρίζεις!