inhoud Black page#62

Zo zouden ze dat bij Zappa thuis nou ook moeten doen: twee edities tegelijk uitbrengen. Trance-Fusion en Dance Me This bijvoorbeeld? In dit geval heb ik het over BLACK PAGE #60 EN #62.

Even een inhaalslag. Het nieuws wat in BLACK PAGE #60 staat is uiteraard achterhaald door de reeds ontvangen BLACK PAGE #61. Sinds die editie is er weinig veranderd. Wel is er toch weer een gerucht opgevangen dat Everything Is Healing Nicely nu toch uit zou gaan komen, en wel in een mooie box, samen met de eerder genoemde video AAAFNRAA.
Ander nieuws is dat er naast Cheap Thrills nog een sampler is uitgekomen, alleen dan in Zuid-Amerika. Titel: Zappa En La Radio. Check your local dealer. Laatste bericht uit het geruchtenfront: er zou sprake zijn van een offici�le tribute-CD waarop onder andere Yanni, John Tesh en Celine Dion (wie?) te horen zouden zijn. Zal wel om die andere dooie Frank gaan...
In deze nieuwsbrief (later zal dat een rubrief gaan heten: samenvoeging van een rubriek in een brief) nog twee artikelen van resp. John Sijnke (over de verschillen tussen vinyl en CD's) en Ruud van Poelgeest (die zich terecht verbaast over Zappa op 64).


VINYL OP DE SCHROOTHOOP?

Toen de cd haar intrede deed was de reactie van veel fanatieke platen verzamelaars: ik ga echt niet al die ouwe platen opnieuw op cd aanschaffen. Toen Ryko de definitieve versies van Zappa's werk op cd had uitgebracht verdween de belangstelling voor de lp's echter behoorlijk (afgezien natuurlijk van de verzamelaars die alles willen hebben, zelfs de chocolade promo!) en is de lp verzameling in de meeste gevallen naar zolder verdwenen. Alles is nu toch op cd uit? Voor een heel groot deel is dat waar, doch toch zijn er een paar platen waar iets bijzonders mee is. En wanneer je 'compleet' wilt zijn moet je die er natuurlijk wel bij houden. Laten we eens op een rijtje zetten wat voor (vaak minieme) verschillen er zitten tussen bepaalde lp's en hun cd release. En voor het gemak nemen we dan maar gelijk een aantal andere bijzonderheden mee, we zijn nu toch bezig: FREAK OUT: de oorspronkelijke Duitse persing van Freak Out is bijzonder omdat daar een aantal tracks op mist: 'Go cry on somebody else's shoulder', 'How could i be such a fool' en 'Anyway the wind blows' (in tegenstelling tot de US uitgave was het nl. een enkel lp). Deze plaat biedt dus geen extra's maar is voor verzamelaars interessant omdat er zoveel op mist; ook qua hoes. Daar komt nog bij dat de Duitse editie de verkorte single versie bevat van 'Trouble comin' every day', de B-side van 'Who are the brain police' (met het beroemde 'They look bad and smell even worse' hoesje).
ABSOLUTLY FREE: de plaat versie mist de op cd toegevoegde single 'Big leg Emma/Why don't cha do me right' (die wel weer te vinden is op eerste Mystery Disc, doch daar over later meer). Is u tijdens het songfestival trouwens iets opgevallen toen het orkest als tussendoortje 'Jupiter' uit 'The Planets' van Holst uitvoerde? Precies, Zappa jatte ooit het thema hiervan voor 'Invocation and ritual dance of the young pumpkin' (en nu ik toch op hol geslagen ben: tijdens de Lateshow -NBC- gebruikte de huisband onlangs het Zomby Woof thema!)
WERE ONLY IN IT FOR THE MONEY: De eerste Duitse en Engelse versies zijn gecensureerd en allebei nog verschillend ook. Lees daarover gedetailleerd in Black Page nr. 16 , augustus '87 (het gaat in ieder geval om de nummers 'Who needs the peace corps', 'Absolutly Free', 'Let's make the water turn black' 'Hot poop' en 'Mother People'). Zappa gaf er zijn Nederlandse onderscheiding, de Edison, voor terug. Van 'Lonely little girl' verscheen een afwijkende single versie (zie verder ook 'Mothermania').
LUMPY GRAVY: afgezien van de digitale herbewerking geen opzienbarende verschillen. Afwijkende gedeelten van de thema's van Lumpy Gravy kwamen als een soort promo single (geen offici�le release) uit onder de titels 'Sink Trap'/'Gypsy Airs', waarvan de laatst genoemde track te vinden is op de onvolprezen bootleg 'Apocrypha' (een volledig instrumentale demo tape van Lumpy Gravy is overigens ook nog in omloop).
CRUISING WITH RUBEN & THE JETS: Geen toegevoegde bas en drums op de oorspronkelijke LP uitgaven.
'Stuff up the cracks' bevat een aanzienlijk anders verlopende afsluitende solo. 'Later that night' wordt niet vroegtijdig weggedraaid, zoals op de cd merkwaardig genoeg wel gebeurt en het gesproken intro bij 'Fountain of Love' mist op de lp versie. En om het helemaal compleet te maken: op de oorspronkelijke Duitse persing mist zelfs 'Deseri' volledig! (Er is overigens een sterk afwijkende single versie van 'Jelly Roll Gum drop'.) Wist u trouwens dat Zappa op 'Cheap Thrills' en 'No no no' alles zelf speelt?
MOTHERMANIA: Samen met de Mystery Disc's de enige offici�le plaat die Zappa niet op CD heeft uitgebracht. Deze lp bevat diverse afwijkende versies, m.n. single bewerkingen: 'Mother People', 'Call any vegetable', The idiot Bastard son' en 'It can't happen here'. Er zijn wel enkele bootleg cd uitgaven, o.a. een Japanse versie met als bonus tracks: 'Lump Gravy excerpt' (afkomstig van de eerste OLD MASTERS SAMPLER, een track met overdubs en edits die afwijken van zowel lp als cd release!), 'Dead girls of London' (de Van Morrison versie, bekend van de bootleg 'Leatherette') en 'I don't wanna get drafted/Ancient Armaments' (de single versie waarvan de A-kant geheel afwijkt van de lp versie en de B-kant - afkomstig van het Halloween concert op 31 okt.'78 in het New Yorkse Palladium - zelfs nooit op een lp verscheen; naast 7" ook als 12" uitgebracht). De verschillende versies van de goedkope bootleg cd 'American Pageant' bevatten vrijwel dezelfde tracks als Mothermania, maar in dat geval gaat het wel om de gewone plaatversies, u bent gewaarschuwd. UNCLE MEAT: De plaat versie bevat natuurlijk niet die dwaze filmdialogen en het nogal misplaats overkomende 'Tengo na minchia tanta'. De eerste US releases bevatten niet alleen het zeer fraaie boekje maar ook een promotie sticker en ge�llustreerde binnenhoezen! Verder is 'Dog breath' als b-kant van 'My guitar' op single verschenen in een sterk afwijkende (heel fraaie) versie. Maar voor het overige is er niets te melden. HOT RATS: De lp versie bevat niet de moderne edits die wel op de cd versie te vinden zijn en klinkt dus beduidend anders. 'The Gumbo variations' is zo'n 4 minuten langer geworden, hetgeen vooral in de saxofoonsolo goed merkbaar is (knap trouwens hoe FZ al in '69 - zonder sonic solutions - blijkbaar een solo volledig kon re-construeren). Vreemd genoeg is nergens vermeld dat ook Lowell George zijn medewerking aan de plaat heeft verleend (FZ zal wel weer pissig zijn geweest op z'n ex-medewerker, net zoals hij de - in illegale tapes handelende - geluidstechnicus Mark Pinske van de 'You are what you is' cd hoesjes heeft laten verdwijnen).
Hier houden we het voor deze keer bij. In een volgende aflevering zal ik proberen de rest van het oeuvre te behandelen (als ik mijzelve tenmiste in de hand kan houden).

John Sijnke.


JUST ANOTHER POLL FROM VH1

Met gepaste trots presenteerde het Amerikaanse muziekvideostation onlangs de moeder der aller polls. Een muzieklijst samengesteld door zeshonderd wereldberoemde muzikanten. Wat doe je als Zappanaat met zo'n lijst? Op nummer 1 kijken natuurlijk, want dat is toch wel de minste plaats waar je Zappa verwacht. Grote schrik als niet Zappa, maar de Beatles de lijst aanvoeren. Dan relativeer je dat 99,9% van de rest van de wereldbevolking helemaal niet van Zappa houdt. Bovendien vind je (te) weinig van zijn invloed in de popmuziek terug. Dus eigenlijk verwacht je hem helemaal niet in de lijst tegen te komen. Speurend van Bowie naar Sting komen we op de 64ste positie toch nog Zappa tegen. Volgens de lijst is Zappa net iets slechter dan Sting, en net iets beter dan James Taylor. Frank laat trouwens iemand als Paul Simon ver achter zich, want die is hekkensluiter op numuro 100. Maar Paul vinden we nog een keer op nummer 72 met zijn vriendje Art. Dit maakt zo'n lijst gelijk zeer dubieus. En Michael Jackson en The Jackson 5. En zo hebben Paul McCartney en John Lennon ook een eigen plek. Maar een Mothers of Invention vinden we niet in de lijst.
Trouwens wat doet een ploegje uit Liverpool op nummer 1 terwijl ze al meer dan 25 jaar geen nieuwe plaat hebben gemaakt? En op 2 de Stones, die na 15 jaar babylonische rock-verwarring, pas in 1997 weer een CD, van voldoende kwaliteit, van de band lieten rollen. Nee dan Zappa, die blijkt zelfs na zijn dood nog productief. En daar zouden we allemaal van mee kunnen genieten als Gail niet "Only for the money" zou gaan. Gelukkig mogen wij ��n keer per jaar zelf lijstjes insturen, waarbij ��n ding zeker is: Zappa staat op 1. En wat die andere lijst betreft. Snel vergeten, want Zappa op nummer 64 kan maar ��n ding betekenen: al die andere muzikanten zijn gewoon jaloers!

Ruud van Poelgeest (met dank aan Piet)


ZAPPATENTIONS is de advertentierubriek van BLACK PAGE. Het is voor leden mogelijk om vier keer per jaar gratis te adverteren. Elke extra keer kost f 7,50. Ook voor niet-leden kost adverteren f 7,50. In beide gevallen is het maximum 25 woorden. Elk extra woord kost een kwartje. Een opgegeven advertentie wordt in het eerstkomende nummer geplaatst, mits je anders aangeeft.

Ik zoek: "We're Only In It For The Money" (with yellow sticker "the Mothers" on frontcover). Ik betaal er 300 gulden voor. Herman van Eester, Asterlaan 50, 2560 Vijlen, Belgi�. Tel. 03/4818751.

Te koop: Old Masters 1, 2 en 3: f 1200,00. Bel Gert Tork: 040 - 2434017.

Van de Zappanale #8 van 1997 (Zappa-festival in Duitsland) is een CD verschenen met opnames van Rubbers of Prevention, Arnie Fruit Quintet en Sheik Yerbouti: ARF SOCIETY'S "BLACK CD". De CD (gelimiteerde oplage: 500 stuks) kost f 32,50 + f 4,00 (porto Nederland) of f 6,00 (porto Europa). Maak het bedrag (o.v.v. je naam en adres) op gironummer 3671120 t.n.v. A.L. Schoone te Amsterdam. Op datzelfde gironummer is ARF-Dossier No. 14 t/m 17 te bestellen. Kosten f 24,00 plus f 10,00 (porto Nederland) of f 10,80 (porto Europa) of f 22,00 (porto rest).

BLACK PAGE #62, mei 1998. Adres e.d.: zie BLACK PAGE #60.

terug