اينبار تو بمان زيباي من
خورشيد كه با خشتهاي خشك خانه هاي خاك گرفته ده ما خداحافظي مي كرد
هميشه گاه رفتن فرا مي رسيد
ديگر بغض و نگاه و بوسه كارساز نبود
حافظ خطي كهنه را كه مي بستي
يعني يك جمعه ديگر از دفتر ضخيم خاطرات تاريخ خط خورده است
التماس بي التماس
دستم از لمس دستانت سير نمي شد
امــــا رسم ما چيز ديگري بود
در بايد باز مي ماند
سرنوشت تو رفتن بود و قسمت من قصه ماندن
قرآن را بالاي سرت مي گرفتم
سه بار آيه الكرسي براي كسي كه تنها كست است
و يك دريا گريه براي يك دنيا تنهايي
دلم ميگرفت
كاسه آب در دستم مي لرزيد و چشمم كاسه خون مي شد
تنها فرصت بوسه اي بر پيشاني مي ماند و واژه اي ســـرد
خداحافظ...
هوا هم كه ديگر تاريك شده بود
...و غروب غبارآلود جمعه با مجموع همه غمهاي عالم
حكمتي بود شايد دراين رفتنها
امـــا
ماندن من حكايت ديگري داشت
من بايد مي ماندم تا پاييز بماند
تا كبوتران غريب برج مجاور بي دانه نميرند
من بايد مي ماندم تا
قمري هــا قمـــار غرور را مفت نبازند
و تو بايد مي رفتي تا اينجـــا
غروبها كسي بي كسانه اشك بريزد
آري ماندن من حكايت ديگري داشت
وقتي مي رفتي
از آنهمه آسمان تنها يك ستاره تنها را مي جستم
كه در مرام ما ستاره ها محرمان تنهاي رازها بودند
روزها فرصتي براي گريه نبود
...شب امـــا شروع رازها بود و زاريهـــا
نمي دانم چرا هميشه در غربت غروبها باراني بود
باران براي باغبان برادر بود و براي ما خاطـــره
هنگام رفتن تو
بوي ياسهاي سپيد همسايه لاي سپيدار مي پچيد
اما شميم نفسهاي تو شور ديگري داشت
درست دم در ديده در آينه مي گفتي
‚‚ ديگر آدينه باز مي آيم ‚‚
و هفته براي من طولاني ترين پرسه بود
و هفته براي من بهترين بهانه گريه بود
حالا كو تا كلامي ديگر و كهنه كتابي ديگر ؟
پس كي مي آيد اين جمعه آماج وعده ها ؟
هميشه وقتي موج اشكهايم تمام مي شد
آسمان هم سگرمه هايش را باز مي كرد
و باز ستاره ها روسري از سر مي گشودند و در آسمان سر مي خوردند
من هم سه تار در دست مي گرفتم و
آنقدر ساز مي زدم تا ستاره ساكت من بيايد بنشيند كنار دلم
آنوقت دوباره راز بود و زاري
سحر كه سر مي زد
باد بيدار بامدادي همه الهامها و ابهامها را مي رفت از بامها
ثانيه ها سنگيني صحرا را داشتند
و در صحرا يك هفته يك قـــرن درازا دارد
يك قرن نخوابي و نخندي
ماندن من حكايت ديگري داشت
...امـــــا
اينبار تو بايد بماني زيباي من
و من بايد سرنوشت را بهانه كنم و راهي شوم
كه سرگذشت ما بي هم بودن است و باهم گريستن
هوا هم كه ديگر تاريك شده است
مي روم اما
ابرها را برايت به يادگار مي گذارم
و ستاره تنهايم را
و دلم را زيباي من
مي روم امـــا
پاييز را فـــراموش نكن
ديگر آدينه باز مي گردم
...در رفتن من هم شايد حكمتي باشد
شعر از : دوست عزيزم شايان درويشي
ش-اميد