Backnv stv 

در انتهاي هر سفر      

در آينه                               

 دار و ندار خويش را مرور مي كنم         

اين خاك تيره     اين زمين          

پاپوش پاي خسته ام                                   

اين سقف كوتاه آسمان         

سرپوش چشم بسته ام                                  

امـــــا خداي دل 

در آخرين سفر            

در آئينه بجز دو بيكرانه كران            

بجز زمين و آسمان                                     

چيزي نمانده است                                               

گم گشته ام كجـــــا                                                                       

 نديده اي مرا  ؟                                                                               

شعر  از  :  حسين پناهي