28 maart tot 14 april
De tochten der bikkels!!
In Arezzo kwamen we tot het besluit om via de Appenijnen ( je weet wel, die heuveltjes) richting Imola de kust te bereiken. Helaas betekende dat wel eerst een tocht van 90 kilometer terug, naar een plaatsje naast Firenze. De laatste zes kilometer was flink klimmen, en dat is pittig, als je er al 84 kilometer op hebt zitten, maar we hadden wel een prachtig uitzicht over de stad. Omdat we toch enigszins vermoeid waren, hadden we de dag erna een klein tochtje gepland naar San Piero a Sieve. Daar werden we ontvangen door een zeer vriendelijke en behulpzame franse italiaanse, die na zwaar speurwerk vertelde dat er de eerstkomende 140 (!!) kilometer geen slaapplaats te vinden was. Auw. Maar wij zijn geen mietjes, dus waagden we de gok. Na eerst 27 (!!) kilometer klimmen, kwam er een geweldige afdaling van 40 (!!) kilometer, met adembenemende vieuwpoints. Zo, dat waren de Appenijnen. Vanaf nu alleen nog maar uitgestrekte vlaktes richting de kust. Na 7.5 uur effectief fietsen, met een gemiddelde van 19.2 per uur, zagen we sinds lange tijd de zee weer!
Ach, nu we toch lekker bezig waren, dan gooien we er wel meteen een rit tegenaan van 125 kilometer, dit keer naar Venetie, met een gemiddelde van 21.5. Venetie was prachtig, we hadden heerlijk weer en hebben op het gemakje rondgestruind door de vele kleine steegjes.
Erna zijn we richting Trieste gefietst, wederom een tocht van 129 kilometer. Eindelijk werd op het einde het landschap mooi en de camping was super. Goedkoop en lekker relaxed. Dat hadden we wel verdiend! Een topmanier om afscheid te nemen van Italie.
Helaas moest er ook wat klein onderhoud gepleegd worden aan Pat zijn fiets. Zo werden er twee slagen uit zijn wiel gehaald en werd de ketting vervangen. We probeerden eerst zelf de slagen er uit te halen, maar ondanks onze fietsenmaakcursus, viel dat niet mee. Gelukkig bleek het voor een professionele fietsenmaker ook niet gemakkelijk, waardoor we ons iets minder a-technisch voelden. Wel was onze prof razend enthousiast over onze fietsen. Altijd leuk, toch?! Bene Bene Bene!
Spannend, slapen in Slovenie....Op een camping!!! In het begin een beetje zoeken. Na een stuk snelweg ( he, was dat nou een bord: einde snelweg?) kwamen we bij de grenspost. Altijd spannend, nieuwe infrastrucuur. We hadden er niet veel van verwacht, maar al snel bleek, dat de fietspaden (jaha fietspaden) beter waren aangelegd dan de provinciale wegen!!! Dus geen bergpassen, maar prachtig aangelegde fietstunnels door de natuur en door de achtertuinen van Slovenie!!
Onze camping was minder chique, maar wel goedkoop en bevond zich in het plaatsje Izola, waar we lekker hebben rondgewandeld.
De volgende dag zouden we al weer in Kroatie zitten! De eerste stop was in Porec, en hoewel het eerste deel van het landschap er niet heel veelbelovend uitzag, was de camping prachtig, met een heel heldere lichtblauwe zee en uiterst verzorgd. En ook de andere campings die we tot nu toe hebben gehad bleken zo te zijn, met mensen, zo vriendelijk, het is haast niet te geloven.
Gisteren hebben we een van de mooiste tochten gemaakt. Hij was maar veertig kilometer, maar daarvan was 20 kilometer geheel onverhard, dwars door een natuurreservaat, zonder auto? ( simpelweg omdat de paden een meter breed waren) en zonder mensen. De verlaten baaitjes met diezelfde prachtige zee, maakten deze tocht naar Pula onvergetelijk!!!