Zwart gat
Iran blijkt vol te zitten met zwarte gaten, oftewel plekken waar je niet meer wegkomt. Esfahan was zo'n plek. We zaten er in een heerlijk hotel met wel 9 fietsers, ieder met zijn eigen verhaal. Stuk voor stuk superlui. Manu en Yoann en Mick uit Frankrijk, Benno, J-P en Theo en Laura uit Zwitserland, Benny en Mandy uit Duitsland. We hadden ons stekkie helemaal gevonden, met een geweldig restaurantje en een theehuis onder de brug om waterpijp te roken. En Esfahan, tja, een van de mooiste steden ter wereld. Na lang uitstellen vetrokken we dan eindelijk richting een van de oudste steden ter wereld, Yazd. En we waren meteen lekker op dreef. De eerste dag 150 kilometer, inclusief een pas van 2400 en de tweede dag verbraken we zelfs ons record, 180 (!!) km met een gemiddelde snelheid van 24 km/u!! Heerlijk. Dwars door de woestijn, maar toch steeds een ander landschap.
Yazd was het tweede zwarte gat. Een superleuk hotel, waar je voor 1 euro op het dak onder de sterren kon slapen en de stad zelf, heel oud en vol met kleine steegjes.
De volgende dag was een feestdag, omdat de 12e profeet werd herdacht. We gingen kijken bij een rouwceremonie, vol met mannen en huilende vrouwen helemaal in het zwart gekleed. Ze droegen een heel zware tombe een aantal keer rond een plein. Erg vaag maar zeer indrukwekkend en emotioneel.
Verder vooral veel gerelaxed en leuke mensen ontmoet. Na een week was het dan weer echt tijd om te vertrekken en in drie dagen fietsten we naar Kerman. Dit inclusief politiebegeleiding, God mag weten waarom....
En ja, je raadt het al, Kerman bleek zwarte gat nummer 3. Maar niet vanwege de leuke plek. We moesten hier wel lang blijven, omdat we hebben besloten de trein te nemen naar Pakistan. Het gebied hier is namelijk niet veilig genoeg om te fietsen. De trein gaat echter maar twee keer per maand, dus nu is het wachten geblazen. Maar we hebben er het beste van gemaakt. Samen met Theo en Laura en met Marko en Ela, die we hier ontmoetten, hebben we een trip naar de woestijn gemaakt en daar ook geslapen. Een superervaring....
Nu vertrekken we eindelijk morgen richting de grens van Pakistan, samen met de Zwitsers. De trein zal (slechts) 62 uur gaan duren naar Islamabad. Auwwwwwww....