Salam; and welcome to Iran
En zo vertrokken we uit Turkije, na een fantastische tijd op camping Lalezar,met de hollandse psyg Bertil, de lieve Sarsspeler Mecid en de ongelooflijke zanger Azzad. We moesten 15 dagen wachten op een visum, maar dankzij hen was dat geen straf!!!
We missen ze...
De ambassade was trouwens een ramp. Na drie keer te hebben gebeld, konden we dan eindelijk na vijftien dagen ons visum komen halen. Dit zouden we in theorie binnen een dag kunnen doen door twee bussen te nemen die er vier uur over deden. En waarvan de laatste om half 4 zou vertrekken vanuit Erzurum terug naar Dogubayazit.Natuurlijk mochten we om vijf over half 4 ons visum, na uren wachten zonder enig respons, in ontvangst nemen. Bus gemist. We besloten te gaan liften, totdat een lieve turkse man die ook op dezelfde wijze zijn bus gemist had, voor ons de terugreis regelde. Vijf uur `s ochtends weg, half tien `s avonds thuis. Wat een drama.
Maar: We hadden hem!!!!
Helaas doen al die dagen stilzitten je fietsspieren geen goed, want we voelden ons gebroken toen we bij de grens aankwamen. Maar het begon goed, met hele vriendelijke mensen. Wel moest Sophie vanaf nu een gewoonte maken van het omknopen van een hoofddoek, maar ook dat bleek snel te wennen.
In de eerste paar dorpjes viel op dat er bakstenen huizen zijn, fantastische wegen, veel bomen, weinig chadors en heel veel overenthousiaste mensen, die soms nodig aan STAAR moeten worden geopereerd, haha. Zulke nieuwsgierige mensen zagen we alleen in Bangladesh...
Na vier dagen was daar dan onze eerste grote stad: Tabriz. Een warm welkom door een iraanse familie, van wie we onmiddelijk een ongelooflijk uitgebreide picknic aangeboden kregen!
Vandaaruit vertrokken we naar ons hotel, en ook daar was het feest, vanwege de geboorte (of dood?!?) van de twaalfde imam. De straten waren volledig neon verlicht en overal werd vuurwerk afgestoken. Gezellig!!
Een dag later arriveerde Maarten, een hollander op weg naar Zuid-Korea met de trein (volgende trip: op de hond naar China).
Met hem hebben we heel Tabriz afgesjouwd.
Hoewel we aan iedereen hebben geprobeerd duidelijk te maken hoe veilig Iran wel niet is, werden we al snel geconfronteerd met het tegendeel. Hoogtemeter van de fiets gejat. Shit. En dat in Iran!!! De dag erna zijn we tevergeefs drie politiebureau`s afgegaan voor een politierapport. Eindconclusie: Neem een advocaat,ga naar het gerecht en bewijs het maar!!! GRRRRRRRRRRRR...
Wel vruchtbaar was ons bezoek aan het ziekenhuis voor een preventieve Rabies vaccinatie. Gratis nog wel!!! ( In Nederland 70 Euro pp, bedankt Iran!) En ons bezoek aan de fietsenmaker, die ons gratis een servicebeurt gaf, waarbij de hele fiets tiptop werd gemaakt!
Nu maken we een kleine omweg (van 1000 km) langs de Caspische Zee. We hopen dat de mensen hier net zo lief en hartelijk zijn als tot nu toe gebleken is.
By the way, tijdens het schrijven van dit verslag zijn we uitgenogigd om te komen slapen bij een familie in Teheran, omdat de hotels er zo duur zijn... En zo dadelijk gaan we thee drinken met een paar iraniers die ons de hele stad (Ardabil) hebben doorgeleid op zoek naar een hotel. De lieverds.