verslag 17
En vooral heel nederig kijken!
De turkse man in Trabzon waar we zouden slapen, bleek een pakistaan. En wat voor een. Deze man had nogal traditionele gedachten over de verminderde intelligentie van de vrouw en dat leverde natuurlijk wat pittige discussies op....Grrrrr. Dus we besloten maar om de volgende dag meteen te vertrekken. Nu echt weg van de Zwarte zee, richting het Sumela klooster bij Macka. Het landschap was schitterend, dwars door de bergen. We kwamen aan op een heerlijke camping en bezochten vanuit daar het klooster, wat werkelijk fantastisch lag, maar op gruwelijke wijze gerenoveerd ( zeg: opnieuw gebouwd) was. Maar de rit door de bergen langs een beekje maakte de trip de moeite waard.
Na twee dagen relaxen bleek dat we voor de volgende tocht de weg een stuk af konden snijden (7km) door niet terug te gaan door Macka maar langs de bergen te gaan. Dit stond op onze kaart. Maar wat er helaas niet bijstond was, dat na een kilometer de weg veranderde van asfalt in onverhard ( lees: stenen, blubber en kuilen, veel kuilen) en bovendien 1000 meter omhoog!!!!!! Godzijdank waren we errug vroeg weggegaan omdat ons na deze onverwachte pas zich de geplande pas aandeed van 2000 meter. AUWWWWWW. Een prachtige tocht omhoog, door de schitterende natuur en na de nodige thee genuttgd te hebben, werden we vlak voor de top klemgereden door een turkse duitser. Hij verklaarde ons voor gek, maar had wel respect en zei: ik zie jullie boven nog wel. En ja hoor, daar stond hij ook met heel zijn familie en een bordje: HERZLICH WILKOMMEN!!
Waarna we natuurlijk moesten mee- eten met de bbq...
Een mooie verassing was ook dat aan de top een prachtig hotel op ons stond te wachten, in Oostenrijkse stijl met bijpassend uitzicht
De volgende morgen vertrokken we en kregen we de grootste landschapsverandering tot nu toe te verwerken. Van knalgroen naar woestijnachtig droog met grote kale bergen. Echt schitterend.
We kwamen in Gumushane in een hotel terecht waar de eigenaar ons meteen de Suite Dream gaf, een prachtige kamer met Nederlandse tv. Ook nam hij ons mee naar een mooie grot met stalagmieten en tieten. We kregen bier van hem en schalen fruit en rookten waterpijp in echt turkse stijl. Na een dagje rust op naar Bayburt. Een snel te vergeten plaats.
De tochten waren tot nu toe goed te doen, het landschap was glooiend. Maar richting Erzurum kregen we de hoogste pas tot dan toe: 2370 meter. En dat voelden we. Helemaal toen bleek dat er verderop geen hotel was en we dus in totaal 130 kilometer moesten fietsen. Maar dan hadden we ook een mijlpaal bereikt: Erzurum was de plaats waar we ons Iran visum konden aanvragen. En dat moest getooid met een Iran outfit: Een lange jas en hoofddoek. En nog een goede tip van moeder van Lint ( zie titel!) Erg raar om zo voor het eerst op straat te gaan, maar het wende snel. En de reacties op het consulaat leken positief. Helaas moeten we wel 10 dagen wachten. Dus we besloten alvast de 300 kilometer naar de grens in drie dagen te fietsen. Na tien dagen gaan we terug met de bus om ons visum op te halen ( als we tenminste toegelaten worden!)
Onderweg stopten we bij een benzinestation om te schuilen voor het onweer en werden we getuige van het zegenen van een vrachtauto. En dat doen ze niet zomaar met een fles champange, maar met de kop van een pas geslachte geit. Alleen de geit was nog niet geslacht op het plaats delict. Recht voor onze ogen werd de kop van de geit er af gehakt en de gloednieuwe truck werd ondergeklad met het bloed van het zojuist gestorven beest.Hierna werd het overgebleven deel volledig ontleed. "Willen jullie ook een stukje?"....
Bij de volgende benzinepomp, ditmaal schuilend voor de keiharde wind tegen, moesten we handtekeningen uitdelen en op de foto voor een groep mountainbikers uit Iran.
Nu relaxen we op een camping van een nederlander aan de voet van Mt Ararat (5134 meter) en welgeteld 35 km van de Iraanse grens.Het landschap is fenomenaal!!!