Verslag 16
Dikkat, Dikkat ( gevaar, gevaar)
Eindelijk aangekomen in Sinop. Volgens ons op de meest westerse camping die Turkije rijk is. En wat zien we tot onze verbazing? NEDERLANDERS!! De familie van Wijk; bestaande uit Anke, Eltjo en hun 4 kids trekken met een supertof camperbusje heel Turkije door. Al na 5 minuten zaten we heerlijk te kletsen onder het genot van een hollands bakkie. Ze namen ons mee naar mooie watervallen in het binnenland en we hebben zalig gebbq-ed! Ook de e?genaar van de camping bleek superlief. Hij nam ons mee naar het enige fjord wat Turkije bezit. Errug leuk. Maar na drie dagen vakantie werd het weer eens tijd. Door iedereen uitgezwaaid vertrokken we richting Samsun. De eerste 100 km kregen we nog wat bergjes, maar daarna werd het warempel zo goed als VLAK!!
Ons laatste heuveltje werd in stijl afgesloten, met een gratis ijsje van een turkse ijscoman die daar op ons stond te wachten. Een paar kilometer later kwamen we ineens fietsers tegen. Ja hoor, hollanders. Han en Henny trokken ook door heel Turkije en ze wisten ons nog wat tips te geven. Zo waarschuwden ze ons voor een gevaarlijk stuk weg wat we die volgende dag moesten nemen. Het was erg smal en vol vrachtwagens. Zij waren er zelfs meerdere malen van de weg gereden. Daarom vertrokken we die keer gespannen. We hadden echter op de kaart gezien dat er een binnendoor weggetje moest lopen, over de bergen. Toch maar even navragen bij een benzinestation. Nou, die vertelden ons dat de aanleg van een nieuwe snelweg al aardig gevorderd was, dus dat we die wel konden nemen.
Niks geen bergen, maar prachtige tunnels. Een vierbaanssnelweg helemaal voor ons alleen. De eerste drie tunnels bleken niet langer dan 250 meter. Makkie dus. Na 10 km fietsen ( niet geheel zeker van waar de weg zou eindigen) doemde daar ineens een donker gat op. Het licht in deze tunnel was nog niet aangesloten. Het leek ons verstandig om ons te omgeven met alle lampjes die we hadden. Dat bleek een verstandige zet. Al na 300 meter moesten we nagenoeg op de tast verder; de 12 lampjes die we hadden werden ten volle benut maar de tunnel liet ons gemiddelde zakken naar 6 km/uur. Na V?ER kilometer zagen we dan eindelijk het licht!!! Wat een avontuur...
De weg vorderde verder als een sneltrein en wat bleek: door deze actie hadden we ook nog eens 15 kilometer afgesneden!! Dan maar meteen doordouwen ook. 118 km later, met een gemiddelde van 21.5 kwamen we voldaan aan in Giresun. Vanaf hier nog maar twee dagen rijden naar Trabzon, 150 km verderop. Daar hebben we een slaapplaats bij een turkse man, via de site van couchsurfing.com. En vanaf daar verlaten we eindelijk de Zwarte Zee. Maar toch ook wel een beetje met pijn in het hart, want die prachtige stille baaitjes, mooie natuur, lieve mensen en ja, zelfs de steile weggetjes en de 1400 kilometer lange tegenwind blijven in onze gedachten. En zo zullen we ook nooit vergeten dat tijdens een van onze tochten de dolfijnen langs de weg met ons mee zwommen...